THE SURFING WEST COAST

Woensdag 25 juli 1990

Schoudertas vergeten

Piet en Clim nemen Jos mee naar Orange Louie om te ontbijten (eieren!). Als we terug zijn op de kamer merkt Clim dat hij zijn schoudertas, inclusief geld en waardepapieren, bij Louie heeft laten hangen. Met bange vermoedens haast hij zich terug. Ook Piet vreest het ergste, want zijn handtasje zit in die vermaledijde tas en hij volgt Clim als een haas. Jos wacht hen bezorgd buiten op. Na een minuut of tien komen ze nonchalant aangeslenterd alsof er niets is gebeurd. Louie had de tas uit de klauwen van begerige jongelui gered en uit voorzorg achter de bar bewaard, althans dat was zijn versie van het gebeurde. Hij was natuurlijk uit op fooi, en terecht. Dit geintje trouwens zou in één klap alle genoegens van deze vakantie teniet hebben gedaan. Opgelucht stappen we in de bus. Wat betreft de fotozaak, die is nog steeds gesloten, zodat Jos naar zijn camerafoudraal kan fluiten. Eigen schuld, dikke bult. Dit grapje kost wèl geld...

Walk of Fame

Op de Hollywood Boulevard worden we bij Charlie Mann's Theatre afgezet. In dit theater vonden honderden Hollywood premières plaats; ervoor liggen grote tegels waarin bekende filmsterren naast hun hand? en voetafdrukken ook een of andere wens of dankzegging (bv. aan Sid, de initiatiefnemer van deze vereeuwiging) in het cement hebben achtergelaten. Op het trottoir bevindt zich de Walk of Fame, een aantal stoeptegels met bekende namen. De stop duurt 20 minuten.

Pinnacles National Monument

Pinnacles National Monument is divided into East and West Districts that are connected by trails, but not by a vehicle road. More than 30 miles of trails access geological formations, spectacular vistas and wildland communities. The Pinnacles' rock formations are a popular destination to challenge technical climbers. Pinnacles is a day-use park, but occasionally offers full moon hikes and dark sky astronomical observations led by ranger-interpreters.

Santa Barbara

Het is een bewolkte dag. We rijden langs de kust omhoog. In Santa Barbara, waar Ronald Reagan zijn laatste dagen in zijn ranch slijt, houden we een koffiepauze in een soort kunstenaarscafé op de pier. Ook Werner, Patriek, Maria en Yvonne strijken hier neer. Op de een of andere manier hebben we gelijke interesse, onafhankelijk van elkaar komen we steevast bij dezelfde plekjes uit. De lunchpauze wordt gehouden in Morro Bay, een vissersplaatsje met pelikanen en een grote massieve rots die markant uit de oceaan oprijst. We eten visgerechten in The Flying Dutchman, dat inderdaad door een Dutchman wordt gerund. Hij is momenteel niet aanwezig, antwoordt de jonge dienster desgevraagd.

Ons menu: Jos inktvis, Clim o.a. krab van een uitgebreide visschotel, Piet garnalencocktail. We vertrekken weer te laat. In Santa Barbara was het helemaal te gek. Een stel Hollanders hadden daar geen kans gezien ergens koffie te drinken. Verontwaardigd eisten zij dat de bus een half uurtje later zou vertrekken opdat zij alsnog ergens een bakje troost konden drinken. Zo moesten wij boeten voor hun stommiteit.

Highway Number One

Er volgt nu een erg mooi stuk kust, de Highway Number One. Hij is niet altijd geopend voor verkeer vanwege aardverschuivingen en dergelijke. De kust wordt hier Big Sur genoemd. Deze eeuw is het een soort kluizenaarsstreek voor kunstenaars geweest; onder andere Henry Miller (een schrijver die over seksualiteit geen blad voor zijn mond nam) heeft zich hier jarenlang teruggetrokken. De begroeiing is er welig, de kliffen hoog, de rotsen ruw en scherpgekant. De oceaan is er onveranderlijk onrustig en de huizenhoge golven vreten gulzig het land op, jaar in, jaar uit. Helaas is het nogal mistig. We hebben twee fotostops. Onderweg zien we op een heuvel nog Hearst Castle liggen. William Randolph Hearst was een mediagigant; krantenkoning die in deze eeuw nog een soort middeleeuws kasteel liet bouwen dat hij als museum gebruikte. Momenteel is het opengesteld voor bezoekers, maar het staat niet op ons programma.

Monterrey

Om zeven uur 's avonds rijden we Monterrey binnen. Clyde rijdt tweemaal verkeerd, de zoveelste vertraging, maar nu is het zijn eigen schuld. We logeren in het Holiday Inn. Na het inchecken gaan we direct met de bus op weg naar Fisherman's Wharf. We lopen ietwat verloren rond op de pier, eten een kleinigheid vis. We kunnen echter geen gezellig havenkroegje vinden. Jos vraagt aan een politie?agent hoe dat zit. Deze verwijst ons naar de restaurants, die er in overvloed zijn. In een ervan ontmoeten we het onderwijzersechtpaar met hun (schoon?)moeder. Een kras vrouwtje, blijkt nu. Ze vertelt dat ze jarenlang met haar jongste zoon achter op de motor landen als Marokko en Mexico heeft bezocht. Marian neemt een foto van ons met Clim's fototoestel.

MONTEREYBAAI OCEAANRESERVAAT

Oppervlakte Monterey-baai Oceaanreservaat 13 730 km^{2 /}Habitat: rotsachtige inhammen, kelpwouden, kusteilanden / Diepzeegeulen / Oceaanreservaat sinds 1992

Van de veertien nationale oceaanreservaten in de VS is het grootste dat van Monterey-baai, dat zich uitstrekt langs de kust van midden - California en gemiddeld 50 km ver in zee steekt. De wateren van dit gebied worden verrijkt door diepzeeopwellingen veroorzaakt door de machtige onderwaterstroom van de Monterey Canyon. Het reservaat is beroemd om zijn reusachtige kelpwouden vlak bij de kust, waarvan de individuele planten wel tien jaar oud kunnen worden. In het koele, stille, voedselrijke water van de zonnige baai kunnen de planten wel 60 cm per dag groeien. De biologisch zeer productieve kelp, met zijn ruimtelijke complexiteit, vormt de basis van een uniek ecosysteem, waarin veel ongewone soorten ongewervelde zeedieren en vissen leven. Ook de bedreigde zeeotter leeft Hier. De nieuwsgierige zeeotter, die zich vaak en vrijelijk vertoont, gebruikt steentjes als werktuig om zich te voeden met de overvloedige krabben, zee-egels en zeeslakken die leven in de kelp. Andere bijzondere inwoners zijn de witte reuzenhaai, de Californische zeeleeuw, de zeeolifant en een menigte stand- en trekvogels.

Zeebiologe van aquarium

Om half tien zitten we in het hotel aan de bar van de lounge. Buiten bij het zwembad vindt een verbroedering van de twee bussen plaats, maar we hebben geen zin om ook van de partij te zijn. We raken in gesprek met een zeebiologe die in het bij insiders hogelijk gewaardeerde zeeaquarium van Monterrey werkt. Ze is drie keer gescheiden (met zo iets komt men hier moeiteloos voor de dag, net alsof ze daar prat op gaan) en is van gemengd Duits-Franse afkomst. Ze dweept dan ook met Strassbourg en de rest van Europa. Ze is selfmade astrologe en probeert ons te karakteriseren. Ze heeft het grotendeels mis. Naast haar zit een zwijgzame gedistingeerde zwarte man. Hij verstaat wat Duits omdat hij in Bremerhafen heeft gelegen met de Amerikaanse Navy. Busgenoten druppelen binnen, sommigen hebben ietwat de hoogte, waaronder Catherine, het schriele Belgische meisje dat economie studeert. De jonge Duitser uit Zehlendorf Berlin ("Nie mehr Visa') probeert haar te versieren, maar Maria steekt daar een stokje voor. Ze verijdelt zijn verleidingspogingen door Catharine mee te tronen naar haar kamer.

Donderdag 26 juli 1990

CARMEL / 17 MILE DRIVE

Fisherman's Wharf

's Morgens ten behoeve van busgenoten opnieuw naar Fisherman's Wharf. We zoeken vergeefs een bank. Bij Cannery Row stoppen we weer. Oude visconservenfabriek. Monterrey was vroeger groot sardinecentrum, maar deze visjes zijn op geheimzinnige wijze verdwenen. J. Steinbeck heeft er zijn boek "Cannery Row" gesitueerd. In de buurt ligt ook het achttiende - eeuwse Carmel, waar we zullen lunchen.

We rijden langs de mooie kust. Een aantal passagiers maakt een strandwandeling, sommige van ons blijven echter pitten. Bij een vogeleiland maken we een groepsfoto als aandenken aan de reis. Clyde en Reindert staan met tientallen camera's om de arm. De kust is hier nog vlak. Veel otters, zeeleeuwen en zeldzame vogelsoorten zijn er aan deze kust te zien..

17 Mile Drive

Vervolgens volgen we de 17 Mile Drive, een romantische weg door cypressenbossen pal langs de rotskust. Hier liggen de prijzige buitens en de kolossale landhuizen van de rijksten der rijken, met name van advocaten en medische specialisten. Het is een bijzonder mooie omgeving. We stoppen twee keer voor foto's. Deze exclusieve woonbuurt ligt even buiten Carmel, waar we lunchen. Jos bestelt het typisch Amerikaanse meatloaf, een gerecht met bijzonder veel vlees, meer een soort gehakt. Piet gaat zijn eigen gang, maar is op tijd terug. We zitten in een luxueuze winkelgalerij.

Missiepost Carmel

Carmel is in 1770 gesticht door Spaanse Jezuïeten. We brengen een bezoek aan hun Missie Post, met klooster in Mexicaanse stijl. Ziet er exotisch uit. Piet wijkt niet van de zijde van Jules, de slager. Jawel, de bakker kan het goed met de slager vinden.

Als we wegrijden kijkt Clyde nog eens in zijn spiegel en ziet hij twee oudjes wanhopig zwaaiend achter de bus aanhollen; het blijken de Australische "golden girls" te zijn, alweer te laat. We hadden hen niet gemist. Ietwat gepikeerd vragen ze Jos, die achter hen zat, waarom deze Clyde niet heeft gewaarschuwd. Hij antwoordt laf dat hij verdiept zat in een boek. Maar eigenlijk was het hem gewoon niet opgevallen.

Geboortestreek van Marilyn Monroe

We rijden door een streek waar de artisjokkenteelt goed gedijt. Marilyn Monroe (haar donkere huis zonder ramen in Beverley Hills hebben we gezien vanuit de bus, evenals het kerkje waar Richard Burton en Elizabeth Taylor voor het eerst met elkaar zijn getrouwd) is hier geboren. Ze startte er haar vampachtige carrière als plaatselijke artisjokkenkoningin.

Anneke en Tineke nemen het initiatief voor een afscheidsfeestje ter ere van Clyde, de chauffeur, en Reindert, de reisleider. Er wordt een lied gecomponeerd en zelfs wij, onmuzikale Limburgers, zeggen toe mee te zullen zingen... Reindert biedt ons als afscheid een glaasje wijn aan; bovendien kunnen we een gratis greep doen uit de koelbox op de achterbank. Fredérique valt Clim voor het laatst lastig met gerommel in die bak. De tekst van het ter plekke gecomponeerde lied luidt als volgt:

Vandaag is het gebeurd
Daarom nog niet getreurd
't Is voorbij, onze trip door dit land
Van New York hier naar toe
maakte ons nog lang niet moe
Maar nu zijn we aan de andere kant

0, Reindert and Clyde
We enjoyed our trip
It was all right
San Francisco is the end
in this beautiful land
and you are the best driver and guide!

De melodie zijn we nu weer vergeten. Reindert toont zich zichtbaar ontroerd, maar een traantje wegpinken, nee, dat is er toch niet bij.

SAN ANDREASBREUK

Lengte San Andreasbreuk 1300 km / Diepte breuk 16 km

De beruchte San Andreasbreuk die door het hart van San Francisco loopt, is een van de langste en actiefste geologische breuken ter wereld. De breuk, die ten westen ligt van de bergen van de kust van Californië, is ook een van de zichtbaarste, en is te herkennen aan de vele langgerekte meren, vreemd gedraaide formaties afzettingsgesteente, riviertjes met scherpe bochten en wegmarkeringen en hekken die verbogen zijn door laterale strike-slip (zijschuivende breuk). De breuk, die zo'n 20 miljoen jaar oud is, steekt 16 km diep de aardkorst in en vormt de 'hoofdbreuk' van een complex netwerk van breuken dat door de rotsen van de Californische kuststreek loopt. De breuk is ontstaan door spanningen die veroorzaakt zijn doordat de Pacifische plaat naar het noordwesten beweegt ten opzichte van de Noord-Amerikaanse plaat, en bestaat uit een strook vermalen rots tussen de 100 en 1600 m breed. Kleine schokken zijn doodgewoon. Stenen langs de breuk zijn in de afgelopen 20 miljoen jaar tot wel 563 km verplaatst. De gemiddelde verschuiving noordwaarts is 5 cm per jaar. Bij de aardbeving die San Francisco in 1906 trof, was de verschuiving 6,4 m.