Om half vijf waren we in de drieëneenhalf miljoen inwoners tellende metropool
Toronto. Een moderne stad ook met veel hoogbouw en immigranten uit de hele wereld,
met name zwart, geel en bruin. Mooi gelegen aan het Ontariomeer en
Engelstalig, in tegenstelling tot Canada's andere miljoenenstad Montreal. Deze
grote stad ligt in Quebec
en is Franstalig. We werden er ondergebracht in het Westbury Hotel, vlakbij de
hoofdstraat gelegen.
CN - Tower, landmark of the town
We doken niet lang daarna de metro in, richting meer. Daaraan ligt de hoogste
toren van de wereld, de CN - Tower (NB, dit was in 1990!). $ 10 entree weliswaar, maar wel een snelle lift (met
liftjongen - of was het een -meisje? - die een standaardverhaal met afmetingen
van het gebouw afratelde) en een magnifiek uitzicht over de stad. We herkenden enkele punten waar
we eerder met de bus tijdens een soort excursie waren geweest, o.a. het oude
en nieuwe stadhuis. Naast de toren lag de Skydome, een volledig overdekt stadion
met verschuifbare overkapping dat plaats biedt aan 50.000 toeschouwers. Ook
de met de excursie bezochte parlementsgebouwen waren herkenbaar.
Te voet keerden
we terug naar de binnenstad, waar we bij het station opnieuw de metro gebruikten
om naar het uitgaanscentrum te zoeven.
Bekijk ook ons filmpje:
Grieks restaurant en uitgaan in disco
Viel dat effe tegen. Wel veel restaurantjes, maar weinig kroegjes waar wij
ons op ons gemak konden voelen. We besloten eerst te dineren. Onze keus viel
op een Grieks restaurantje dat gedreven werd door de gehele familie. We aten
er o.a. sirloin - steak en dronken er bier bij. Vooral dit laatste zorgde ervoor
dat de rekening hoog uitviel; een pilsje kostte er welgeteld f 5 per stuk! Daarna zwierven we opnieuw nachtelijk Toronto door op zoek naar een behoorlijk
café. Jos had ondertussen last gekregen van duizeligheid en voelde zich
niet helemaal patent. In arren moede besloten we maar een disco binnen te gaan,
de P.M. Toronto genaamd. Het was er behoorlijk donker en er hing een ietwat landerige
sfeer. Hier en daar deed men wat spelletje op een videoscreen, een quiz of zoiets.
De kosten van een pint bleken hier helemaal een rib uit ons lijf te zijn: we
moesten f 6,50 voor een schamel glaasje bier neertellen. We dronken rap ons
glaasje op en verdwenen
schielijk uit deze lawaaierige ballentent.
Dure hotelbar
Bij gebrek aan beter streken we neer in de hotelbar, waar een bandje speelde.
De zangeres bracht imitaties van Sinead 0'Connor ten beste. Ook hier werden
we geconfronteerd met exorbitante prijzen. De bartender voelde ons probleem
aan en voegde ons met een knipoog toe: "It will cost you an arm and a leg!".
Jos paste ervoor zich nog langer te laten kaalplukken, dus ging hij naar boven om
aantekeningen voor dit verslag te maken. Betrekkelijk korte tijd na hem volgden
de twee anderen zijn voorbeeld. Ze hadden bijtijds ingezien dat de drankvoorraad
op onze hotelkamer beduidend goedkoper was.
Vrijdag 13 juli 1990
VAN CANADEES ONTARIO NAAR MOTOR CITY
We mogen een uurtje later opstaan. Regulier vertrek. Langdurig rijden door
een welvarende veeteeltstreek, veel groen en bosrijke omgeving. Het lijkt ons
goed toeven in de Canadese provincie Ontario. In het plaatsje London is om 11.00
uur een vroege lunchstop. Ons volgende doel is de autostad Detroit in de USA,
aan de andere kant van de rivier (of is het een meer?).
