We staan een stuk later op dan normaal, pas tegen negen uur. Jos heeft dan
al de technische dienst opgetrommeld om de badkamerdeur open te breken; iemand
van ons heeft die 's nachts in het slot laten vallen. Ontbijt bij de Chinese poppedeintjes, maar eerst een afspraak maken met de
Bell captain van het hotel. Hij zal om half één een taxi laten
aanrukken. We laten onze bagage bij hem achter. De familie Volmer is nog steeds
niet op hun kamer bereikbaar. Later blijkt dat we het kamernummer van oma hadden,
die echter voortdurend op de kamer van haar kinderen verbleef. Zo krijg je geen
contact, allicht.
Trans America Pyramid
We lopen nog een uurtje of zo rond in de buurt van het stadhuis. Er liggen
hier verschillende monumenten en kunstwerken. Bij een stalletje wordt door homoseksuelen
voorlichting gegeven over Aids. We lopen Marketstreet af, 's avonds en 's nachts
is het hier een Sodom en Gomorra. Nu concentreert het leven zich op de uitverkoopwinkels
die grote kortingen aanbieden.
In de verte zien we de Trans America Pyramid,
waar we de vorige dag vergeefs naar binnen wilden. Deze wolkenkrabber heeft
een speciale constructie tegen de gevolgen van aardbevingen. Zoals bekend ligt
San Francisco op de aardbevingsgevoelige San Andreas - breuklijn. Een half jaar
eerder was er al een kleinere aardbeving geweest, waarbij met name veel schade
werd opgelopen bij de S.F. - Oakland Bay Bridge, die gedeeltelijk instortte. Ook
in het wegdek zagen we hier en daar nog scheuren.
Nog een andere Lombard Street
Om half een vertrekken met een gecharterd busje. De chauffeur is een welgemutste, enorme neger die extra omrijdt om ons een onbekend
straatje à la Lombard - street te tonen. Er groeit een misverstand, hij
denkt dat we uit "Poland" komen, hij heeft ons "Holland"
niet goed verstaan. Op de wegen is het propvol, iedereen gaat in de richting
van het honkbalstadion, dat in de buurt van de luchthaven ligt. Om één uur komen op S.F. International Airport aan. We lachen
wat af aan de incheckbalie met de opgeruimde humor van de grondstewart, waarschijnlijk
een homo. San Francisco is de hoofdstad van de "Gay Movement", honderdduizenden
lopen er hier rond, je hebt ze in alle soorten en maten. Hun woningen versieren
ze met regenboogvlaggetjes waarmee ze willen aangeven dat ze een andere seksuele
voorkeur hebben. Dergelijke vlaggetjes zien we om de haverklap, als je er op
let tenminste. Zo komen we er achter dat veel mooi opgeknapte Victorian Mansions
in handen van homo's zijn. Naar verluidt is zelfs de burgemeester gay.
Lange terugreis
De vlucht met US Air vertrekt pas om vier uur, dus we hebben zeeën van
tijd, die we al lummelend doden. Yvonne en Maria voegen zich bij ons, zij komen
van een ander hotel af. De vlucht naar Los Angeles duurt slechts een uur; de
machine zit halfvol. We krijgen een versnapering. Op L.A. International Airport
hebben we ruim anderhalf uur om over te stappen. Onze bagage wordt automatisch
overgeladen naar het KLM - vliegtuig. Met een shuttlebus gaan we naar een andere
terminal, waar we soepel inchecken. Opnieuw rondlummelen, o.a. buiten in het
zonnetje en in de wachtkamers.
In de buitensporig dure tax free shop worden
we aangesproken door een Maastrichtenaar die ons dialect herkent. Hij heeft
een maand door het westen met een huurauto rondgetoerd. Een Duits jeugd voetbalteam
reist met ons mee, de jeugdigen worden door de begeleidende officials behoorlijk
afgeblaft.
Nu geen business class!
Er is een douane, maar die controleert niet de paspoorten. We verbazen ons
daarover. Clim heeft wat problemen met zijn slof sigaretten. Ons KLM -
vliegtuig
is een Boeing. We zitten tamelijk krap helemaal achteraan, wat een verschil
met de business class op de heenreis! We vertrekken met een lichte vertraging.
Van de vlucht zelf kunnen we ons niet meer zo veel herinneren, of het moet zijn
dat we behoorlijk moeite hebben met het vinden van een gemakkelijke slaaphouding.
En natuurlijk worden we in de watten gelegd met drie maaltijden en drankjes.
De reis terug duurt 10½ uur, exclusief het tijdsverschil.
Terug op Nederlandse bodem
Even na drie uur landen we op Schiphol. De afhandeling loopt gesmeerd. We nemen
vlug afscheid van onze medereizigers, gaan ongehinderd door de douanecontrole,
steken de weg over vanuit de aankomsthal naar het station. Even later zitten
we in de Intercity naar het Centraal Station in Amsterdam. Ook daar hoeven we
niet
lang te wachten. De Intercity zoeft richting Maastricht, terwijl wij de zaterdagkranten
doornemen en koffie lebberen. Aangekomen in Roermond stappen we in een taxi.
We spreken af dat we elkaar 's avonds bij Huib zullen ontmoeten. Het is nog
geen 19.00 uur als we de sleutel in het slot van onze huisdeur steken.
