Fotopagina's
|
Fotopagina's
|
|
THE BIG APPLE
Bekijk ons filmpje: Zaterdag 7 juli 1990 TRANSATLANTISCHE VLUCHT
Welkome upgradeJos had zich verslapen, maar werd door een misverstand niet door Clim alsnog gewekt. Hoewel Piet die nacht nog had gewerkt, kwam hij stipt op tijd voorrijden. De auto parkeerde hij bij het station, zijn broer Eddie zou die later komen oppikken. Op Schiphol waren we het eerst aan de beurt bij de KLM- incheckbalie. Daar wachtte ons een aangename verrassing: omdat de toeristenklasse was volgeboekt, kregen we zonder bijbetaling luxueuze business class plaatsen. We dronken opgewekt koffie, gingen probleemloos door de douane en deden tax free inkopen: fotorolletjes, whisky, wodka, Jägermeister, Caballero, Drum, van Nelle, Gitanes.
Pretty womanEen half uur later dan de geplande vertrektijd gingen we de lucht in. Jos sloeg direct munt uit de business class meevaller: hij ging zich te buiten aan gratis campari, drambuie, calvados en cognac. Piet en Clim hielden zich bescheiden aan hun biertje. Tijdens de vlucht werd de film "Pretty Woman" (met Richard Gere in de hoofdrol) vertoond, een modern Assepoester - sprookje over een hoertje dat een rijke zakenman aan de haak slaat. Ondertussen genoten we van de enorme beenruimte. Piet probeerde op gezette tijden slaap in te halen. Verder kregen we tijdens de 8 uur durende vlucht zowel een kleine lunch als een uitgebreid diner aangeboden. Voor ons was het eigenlijk een beetje te veel van het goede.
J.F.Kennedy Airport: Afgebekt door douanierIn New York was het 25 graden en de lucht hing vol schaapjeswolken. Het was druk op het vliegveld. De toegang tot het Beloofde Land was van weinig allure; we moesten in lange rijen in een soort loods naar de stipt formalistisch werkende douane schuifelen. De formulierengang (een drietal per persoon) werd efficiënt afgehandeld (zo werd Holland op het formulier vervangen door The Netherlands). Jos werd al gauw afgebekt door een zwarte politieagent. Trouwens, niemand van de "officers" (beambten) hier blonk uit in vriendelijkheid. Het waren stuk voor stuk harde New - Yorkers van verschillende etnische afkomst.
Arabische cab driverToen we eenmaal buiten stonden leek het of de hel was losgebroken. Op ons gemak rookten we een sigaretje om alvast te acclimatiseren aan die haastige herrie. We vermeden de lange rij voor de taxistandplaats en sprongen brutaalweg in een taxi die nog lang niet aan de beurt was. Dit werd ons door de andere cab drivers bepaald niet in dank afgenomen. Het werd een ritje van een half uur, dwars door de uitgestrekte wijk Queens. Het was zaterdagmiddag en niet echt druk op de weg. Via een tolbrug belandden we in Noord - Manhattan. We moesten bij de chauffeur, die duidelijk afkomstig was uit het Midden - Oosten, $ 40 afrekenen.
Ons hotel in NY was lang niet het beste dat we in Amerika hadden, maar achteraf bezien wel het duurste: $ 130 per persoon! Het was ook al ouder en onze kamer was klein, zeker nu er een extra bed(je) bijgeplaatst was. Dit laatste werd geclaimd door Piet, de Benjamin van ons gezelschap. In de hal hadden we kennisgemaakt met Reindert D., een blonde Hollandse jongen die ons namens de reisorganisator ATI gedurende de hele reis als gids zou begeleiden. Hij kwam een beetje onzeker over, maar was verder o.k. Hij gaf ons de nodige inlichtingen en overhandigde ons de "keycard", een soort creditkaart waarmee je toegang kunt krijgen tot je hotelkamer. Cool beer in Central ParkNa een korte rust- en verfrissingpauze togen we om zeven uur op pad, New York verkennen. We beperkten ons tot de naaste omgeving van het hotel. Het zonnige weer was uitermate geschikt om te kuieren en rond te gapen. Vijf blokken verder lag het grote Central Park, waar we ontspannen met een "cool beer" de zaterdagavond baseballgame bekeken. De sfeer in het park was "easy going" en relaxed. Vanuit het park, waarin een drietal grote vijvers liggen, hadden we een groots uitzicht op de skyline van Midtown Manhattan. Daarheen richtten we onze volgende schreden. We pauzeerden op de hoek van Park Avenue en Fifth, bij het gouden standbeeld, de paardenkoetsen en het beroemde Plaza Hotel. Naast al die taxi's schoof regelmatig een limousine ons voorbij.
Winkels aan Fifth AvenueWe liepen Fifth Avenue af, staken de 57th Street (bekend vanwege exquise juweliers en couturiers) over, passeerden Trump Tower en de Saint Patrick's Cathedral en aten een hot dog bij een kraampje naast Rockefeller Centre. Van de welbekende ijsbaan hier had men een duur terras gemaakt. Ook hier weer veel "goud" wat er blonk. We kwamen langs Radio City Music Hall in de buurt van de 50th Street en liepen terug door Eight Avenue omhoog te lopen. Schuin tegenover de fameuze Carnegie Hall, vlakbij ons hotel, stootten we op een Ierse kroeg. Daar werd aandacht geschonken aan het WK Voetbal in Italië. Joey, de kastelein, gaf na iedere drie consumpties een rondje van de zaak weg. We bleven er ondanks de gezelligheid niet al te lang hangen, want het slaaptekort begon zijn tol te eisen. Op onze kamer leerden de gebroeders de Bakker wodka als slaapmutsje te waarderen.
Zondag 8 juli 1990
THE BIG APPLETraditioneel Amerikaans ontbijtPiet was helemaal ontregeld door een gigantische slaapachterstand waarbij ook nog de jet lag kwam. Om half zes liep hij al door de kamer te drentelen. Jos volgde hem om half zeven. Clim tenslotte zocht om kwart over zeven de badkamer op. We zouden trachten deze volgorde gedurende de hele vakantie te handhaven. We ontbeten met bacon and eggs bij een Italiaans ristorantje iets verderop. De koffie was, zoals gebruikelijk in de States, 's morgens gratis en werd regelmatig door een hulpje bijgeschonken, een service die met name Jos (die het ontbijt vaak oversloeg) zeer op prijs stelde. We hadden nog tijd over voor de bus zou vertrekken, zodat we zelfs nog een ochtendwandelingetje konden maken, en dat op zondagochtend! Excursie HarlemOm negen uur vertrok de bus voor de excursie. We hadden gezelschap van een groep Fransozen die dezelfde reis als ons hadden geboekt. Onze gids was Marion, een gezette Joodse die zowel vloeiend Nederlands als Frans sprak. Op dit vroege uur leek de wereldstad wel uitgestorven. Ook in het beruchte negergetto Harlem was (nog?) niks loos. We werden er begroet door de straatkunstenaar Franco, een oude neger die puien en rolluiken kleurrijk beschildert om zijn verloederde wijk wat meer fleur te geven. Trouwens, men was Harlem min of meer aan het renoveren. Misschien is het binnenkort wel een onbetaalbare yuppiewijk. Hoe dan ook, we vonden er de schade wel meevallen.
The Museum MileDirect onder Harlem, aan de Oostzijde van het Central Park, is de goudkust van Manhattan gesitueerd, de zogenaamde Upper East Side. Hier liggen ook tal van kwaliteitsmusea (o.a. Metropolitan Museum of Art, het Guggenheim Museum enzovoort) en men noemt deze Avenue dan ook Museum Line. De overgang van arm naar rijk, van sloebers naar upper ten, verliep hier bijzonder abrupt, zelfs naar Amerikaanse maatstaven gemeten. De gids wees ons op de dure onderkomens van onder meer Robert Redford, Al Pacino, toonde ons de plek waar John Lennon werd neergeknald en hield ons verder voornamelijk bezig met onzinnige roddelpraatjes over sterren en coryfeeën zoals de huwelijksperikelen van Donald Trump met zijn echtgenote, de voormalige Tsjechische Ivana. We waren daar maar matig in geïnteresseerd. We hadden meer andersoortige informatie verwacht. In zo'n bus is het ook maar behelpen. Je zit helemaal op de bodem van die enorme diepe resp. hoge canyon - achtige straten; van de gebouwen en bezienswaardigheden zie je maar een beetje en dan nog alleen als je toevallig aan de juiste kant van de bus zit. Nee, een dergelijke excursie is verre van ideaal om een stad te bezichtigen. Je leert het stratenplan iets beter kennen, dat wel.
Greenwich Village en SohoNa het Centre reden we door Greenwich Village en Soho (hetgeen betekent South of Houston Street, dus geen verwijzing naar de gelijknamige Londonse wijk), waar veel kunstenaars wonen. Deze wijken hadden voor ons een intiem, bijna kleinsteeds karakter. In de straten van Little Italy mochten we er weer eens uit. Als eendjes liepen we gehoorzaam achter de paraplu van Marion aan, langs ristorantes en pizzeria's. Pal ernaast ligt Chinatown, welke wijk we eveneens doorkruisten. Bij het instappen ontvingen we van Marion een Chinees gelukskoekje.
Wall StreetInmiddels waren we in de meest zuidelijke punt van Manhattan doorgedrongen; hier klopt het financiële hart van, zeg maar, de hele wereld. Reusachtige bank-, kantoor- en beursgebouwen (de laatste in Wall street) geven het zonlicht nauwelijks kans de straat te bereiken. In deze sectie ligt ook het stadhuis en de tweelingtorens van het World Trade Centre dat het Empire State Building in hoogte overvleugelt. Brooklyn Bridge en East SideIn het Battery Park mochten we voor de derde en laatste keer onze benen strekken. Hier komen de Hudson en de East River samen en heb je een onbelemmerd uitzicht op, van links naar rechts, Governor's Island, Verrazano Bridge, Staten Island, Statue of Liberty (Vrijheidsbeeld), Ellis Island (het eiland waar zo'n 20 miljoen immigranten Amerika binnenkwamen) en Hoboken (deel van New Jersey). Langs de East River reden we noordwaarts. Met stil ontzag zagen we de indrukwekkende Brooklyn Bridge liggen. Via Lower East Side (vroeger een harde Ierse arbeidersbuurt), Alfabet City (hoogste criminaliteitscijfers van de stad, met name door overmatig druggebruik en -handel) en het gebouw van de Verenigde Naties.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
 |
Empire State BuildingIcoon van de architectonische en bouwkundige verworvenheden van de 20e eeuw
"Dit ranke
gebouw met zijn heldere lijnen werd net als het Parthenon uit
eerzucht gebouwd." Het Empire State Building, dat meer dan veertig jaar lang het hoogste gebouw ter wereld was, wordt door vrijwel alle Amerikanen gekoesterd. Architectenbureau Shreve, Lamb en Harmon ontwierp het bouwwerk in slechts twee weken. In New York was destijds een strijd gaande om de titel 'hoogste gebouw ter wereld'. Aanvankelijk had het Chrysler Building de eer, maar na zijn voltooiing was het Empire State Building titelhouder. In 1972 werd het verslagen door de noordelijke toren van het World Trade Center. Na 11 september 2001 was het 102 verdiepingen tellende Empire State Building opnieuw het hoogste bouwwerk in New York. Ten tijde van de opening op 1 mei 1931 woedde de grote depressie, waardoor de meeste kantoorruimten onverhuurd bleven - was resulteerde in de bijnaam 'The Empty State Building'. De bouwkosten waren zo hoog dat het gebouw pas na twintig jaar rendabel was, hoewel het uitkijkplatform op de 86e verdieping meteen een toeristische trekpleister was en in eerste instantie meer inkomsten genereerde dan de verhuur van de kantoren. De elegante en karakteristieke art-deco spits was bedoeld als aanlegplaats voor zeppelins. Vanaf de bovenste verdieping zou een lift de passagiers naar de 86e verdieping brengen, waar ze vervolgens zouden kunnen inchecken. Dat idee bleek onwerkbaar, waarna de spits een zendmast werd waarvan het merendeel van de televisie- en radiostations in de stad gebruik maakt. Nog steeds is het Empire State Building een van de bekendste en meest beeldbepalende gebouwen van de VS en een toonbeeld van de art-deco architectuur. 's Avonds wordt het bovenste deel belicht met gekleurde schijnwerpers (de kleuren worden aangepast aan het jaargetijde en specifieke evenementen). Hierdoor is het gebouw in het donker even indrukwekkend als overdag. |
's Avonds liepen we te voet Broadway af. Even voor Times Square namen we iets te eten in een Pizza Hut. Het wereldberoemde Times Square viel wat tegen, het is op zijn retour hoewel de lichtkrant en de neonreclames nog volop aanwezig zijn. Opvallend in deze buurt waren de samenscholing rond zwarte predikers. Op de achtergrond stonden busjes vol politieagenten klaar om bij eventuele ongeregeldheden in te grijpen. Volgens de statistieken gebeuren in deze buurt de meest waanzinnige en weerzinwekkende dingen. Op en onder het plein, in de underground, kunnen de meeste handelingen het daglicht niet velen. Niet voor niets bleek de hier samengetrokken politiemacht zwaar bewapend.
 |
 |
| Een steenworp verderop ligt de Tweeënveertigste Straat, Fortysecond Street, die het Sodom en Gomorra van New York wordt genoemd. Beide zijden van de straat zijn bezaaid met sekstenten, pornotheaters en erotische boekwinkels. De beschikbare hoeren zitten en liggen binnen en zijn bereid tot de meest bizarre vormen van seksuele beleving, als je er maar fors voor betaalt. In deze contreien is de macht van King Buck, Koning Dollar, overal bespeurbaar. Luguber is het er ook, niets voor ons plattelandsjongens die hun geld in hun sokken hebben verstopt. Op straat werd je regelmatig door sjofele figuren, vaak verslaafden, aangesproken, steevast bedelend om geld. "Can you spare me a dime, brother?" was de meest gangbare formulering. Meestal gaven we geen sjoege en liepen we stug door, soms voegden we hen toe: "Go to hell!". Het zal niemand verwonderen dat we er slechts een kwartiertje verbleven. Eigenlijk wilde Jos nog even blijven, omdat hij zich met eigen ogen wilde overtuigen van hetgeen Joost Zwagerman schreef over de zgn. "vinger - voor - een - piek" sessies, maar het lukte Clim en Piet om hem voor uitspattingen te behoeden. |
|
We sloten de avond gezellig af in de Ierse pub van Joey. Daar vernamen we ook dat West - Duitsland wereldkampioen voetbal was geworden door Argentinië in de finale met 1-0 te verslaan. We dronken er gewoon bier voor een prijs van ongeveer f 2,50. Rond half elf zaten we weer op onze hotelkamer. De volgende dag vroeg zouden we The Big Apple verlaten.
Saint Patrick's
St. Patrick's CathedralGrootste neogotische katholieke kathedraal in de VS
“De kathedraal
is voor velen een plaats van rust en stilte geworden." De imposante neogotische St. Patrick's Cathedral staat fier in het centrum van Manhattan, tegenover het Rockefeller Center en te midden van blinkende high-tech wolkenkrabbers. Iets verderop staat een veel kleinere en meer eenvoudige kerk: de oude St. Patrick, de voormalige zetel van het aartsbisdom van New York. In 1850 werd het bisdom van New York door paus Pius IX tot aartsbisdom verklaard. Bisschop John Joseph Hughes werd er de eerste aartsbisschop. In 1853 kondigde hij plannen aan om de oude kathedraal te vervangen door een nieuw te bouwen kerk, een gebouw dat de toenemende rijkdom en macht van de katholieke Kerk in de stad moest weerspiegelen. Gelauwerd architect James Renwick jr., die meerdere kerken in New York had gebouwd, kreeg opdracht de nieuwe St. Patrick te ontwerpen. Aartsbisschop Hughes koos Manhattan als de plaats waar de kathedraal moest verrijzen. Het stadsdeel lag ver van het centrum, maar bleek met de groei van het district toch een goede keuze. Het gebouw is 120 meter lang en 53 meter breed en biedt plaats aan ongeveer 2200 gelovigen. Het is een van de sierlijkste en meest inspirerende religieuze gebouwen van de stad. De eerste steen werd in 1858 gelegd, maar tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865) werden de werkzaamheden stilgelegd. In 1865 werd de bouw hervat en in 1879 werd de kathedraal ingewijd, hoewel de torens aan de westzijde, de Lady Chapel, en de woning en werkruimte van de aartsbisschop pas later werden voltooid. De opvallende witmarmeren kathedraal is een van de mooiste 19e-eeuwse godshuizen. Hij getuigt van aartsbisschop Hughes' vooruitziende blik en weerspiegelt de prominente rol die het katholicisme in de stad en in het leven van zijn bewoners speelt. |
Bekende fast food ketens in de Verenigde Staten |
Long John Silver, Mac Donald's, Hardee's, Jack in the Box, Roy Rogers, Burger King, Kentucky Fried Chicken, Pizza Hut, Pizzaland, Wendy's, Howard Johnsons, Arby's, Sizzler, Farm Basket
MEER INFO NEW YORK7 miljoen inwoners die stuk voor stuk verliefd zijn op hun eigen stad.
New York spreekt wereldwijd tot de verbeelding als de stad van de
onbegrensde mogelijkheden, en ooit hebben wij als Nederlanders een
flinke vinger in de Big Apple - pap gehad... Ooit woonden er natuurlijk
Indianen op de plek die nu NY heet, en zij gaven Manhattan ook haar
naam, die 'eiland' betekent. |
 |
 |
Amerikanen zijn gek op sport. Favoriet zijn: Baseball (honkbal), Basketball, IJshockey en (American) Football. |
|
Impressies van Central park
INFO IN HET DUITS:
Freiheitsstatue, Symbol der FreiheitAus der Ikone der Neuen Welt, dem Mythos der Freiheit, ist eine Attraktion geworden. Wie kaum ein anderes Kunstwerk hat die Statue of Liberty die Gefühle so vieler Menschen bewegt. Sie war ein Geburtstagsgeschenk der Franzosen zum 100. Jahrestag der amerikanischen Unabhängigkeitserklärung. Die Kolossalfigur entstand in der Werkstatt des Elsässer Bildhauers Frederic Auguste Bartholdi. In 300 Einzelteilen wurde die schwere Dame in die USA geschifft. Gustav Eiffel entwarf das tragende Stahlgerüst - ein Montagekunststück und ein Denkmal technischen Größenwahns. 46m kupfernes Standbild auf einem 47m hohen Steinsockel begrüßte den ankommenden Einwanderer von Liberty Island her und tut es noch heute. Ob all die Träume dieser Menschen in der neuen Heimat erfüllt wurden, mag dahin gestellt sein. Die Statue zumindest versprach ihnen Hoffnung auf ein besseres Leben in Amerika. Daten & Fakten Kulturdenkmal: The Statue of Liberty, ein Entwurf des französischen Bildhauers Frédéric Auguste Bartholdi; Statue mit einer Höhe von 46 m und einem Gewicht von 254 t, die auf einem 47 m hohen Sockel steht; 354 Stufen gesamt. UNESCO-Ernennung: 1984 1871-84 Arbeiten an der Monumentalfigur mit einem Stahlgerüst im Inneren, das von Gustave Eiffel konstruiert wurde 1876 Geschenk Frankreichs an die USA anlässlich des 100. Jahrestages der amerikanischen Unabhängigkeit 1886 Einweihung 1892-1954 auf dem nahen Ellis Island Auffanglager und Quarantänestation für Einwanderer sowie Internierungslager 1903 Eingravierung eines Sonetts, »The New Colossus«, der amerikanischen Dichterin Emma Lazarus in den Sockel 1984 Restaurierungsarbeiten |
