Fotopagina's
|
Fotopagina's
|
MAGNIFICENT BRYCE CANYONKlik op de foto hieronder om naar de Bryce Fotogallery te gaan |
Bryce CanyonNational ParkThe park is named for one of a series of horseshoe-shaped amphitheaters carved from the eastern edge of the Paunsaugunt Plateau in southern Utah. Erosion has shaped colorful Claron limestones, sandstones and mudstones into thousands of spires, fins, pinnacles and mazes. Collectively called "hoodoos," these unique formations are whimsically arranged and tinted with colors too numerous and subtle to name.
|
|
In een open bos van pijnbomen en dennen dat aan de rand van de kloof ligt, zitten we apart aan een bank te picknicken. We voeren de brutale grondeekhoorns (waarvan er honderden rondhuppelen) en vogels van een ons onbekend merk. Ze zijn verre van schuw, de dieren hier. Bij Sunset Point gaan we de diepte in. Piet loopt mee, hoewel hij er aanvankelijk weinig voor voelde. Achteraf heeft hij geen spijt van deze beslissing. Op de oranje rotsbodem groeien toch nog bomen, reikhalzend naar zonlicht. We zijn echt onder de indruk. Piet geeft het tempo aan; Jos heeft een slechte dag en kan slechts met moeite zijn maten volgen. Wel ziet hij kans een Duitse die een spelonk onderzoekt te laten schrikken door te roepen: "Pass auf, ein Bären!". Er wordt weer heel wat afgefotografeerd. Bij het Sunrise Point komen we aan de oppervlakte, d.w.z. weer boven. We drinken een biertje op de veranda, terwijl we door een studente worden geënquêteerd over onze mening over de organisatie van het nationale park.
 |
|
 |
BRYCE CANYON
|
Te paard langs de afgrondOm half zes worden we bij Ruby's Inn, even buiten het park, afgezet. Het gezelschap gaat mee met een 'optional' (een niet - inbegrepen excursie) en wel een huifkartocht met cowboyeten (beans) en een fictieve Indianenoverval. We geven de voorkeur aan een ritje te paard. Onder leiding van Lance, een halfvolwassen knaap die zich cowboymaniertjes heeft aangeleerd (gekruid taalgebruik, pruimtabak kauwend), trekken we een uur lang langs de rand van de afgrond en een afgefikt bos. Er is ook nog een Schots meisje bij ons groepje. De rit kost $ 10 "each". We blijken een goede keuze te hebben gedaan, want de groep in de huifkar keert zichtbaar teleurgesteld terug. Lance nodigt ons uit voor de rodeo die om half acht begint. We moeten zijn aanbod afslaan, want ons motel wacht op ons verschijnen. Het ligt in een dorpje een 10 km verderop en heet Tropic. Het telt 400 inwoners en is naast het Friendship Inn (een bekende motelketen in de USA) twee restaurants annex winkels rijk. |
|
|
|
ZionNational ParkProtected within Zion
National Park's 229 square miles (593.1 km) is a spectacular
cliff-and-canyon landscape and wilderness full of the unexpected
including the world's largest arch - Kolob Arch - with a span that
measures 310 feet (94.5 m).
|
BRYCE CANYON / UTAHOppervlakte canyon 144 km2 / Hoogste punt (Rainbow Point) 2775 m Het landschap van Bryce Canyon is adembenemend, met zijn kleurige rotspieken, ravijnen en kloven. Het is een geologisch spektakel vol bizarre rotsformaties en hoge totempaalvormige hoodoo's. De canyon bestaat uit een reeks hoefijzervormige amfitheaters in de oostelijke wand van het Paunsaugunt-plateau in zuidelijk Utah. De opmerkelijke rotsformaties zijn uitgeslepen door water, ijs en sneeuw. Nog steeds wordt de canyon elke vijftig jaar zo'n 30 cm breder. Door de mineralen in de rotsen ontstaan allerlei kleuren die steeds veranderen in de loop van de dag: rood en geel van geoxideerd ijzer, blauw en purper van mangaanoxiden. De beste tijd om dit gebied te zien is vroeg in de ochtend of laat op de dag, wanneer de schaduwen lang zijn en de kleuren lijken te gloeien. Het park is het hele jaar open, maar wilt u de canyon te voet verkennen, dan kunt u het beste tussen mei en oktober gaan. De plaatselijke Paiute-indianen noemen dit gebied 'rode rotsen die als mannen rechtop staan in een komvormige canyon'. Het park is genoemd naar de Schotse pionier Ebenezer Bryce, die hier rond 1875 een ranch bouwde en zijn terrein ooit beschreef met de gedenkwaardige woorden `een verdomde rotplek om een koe kwijt te raken' . |
Op de veranda doen twee vrouwelijke "locals" (jonge meisjes) een folkloristisch dansje ten gerieve van de gasten. Alles ademt een landelijke sfeer hier. In de bar van een van de restaurantjes krijgen we alleen bier als we er ook iets bij eten, brengt de kastelein ons vriendelijk aan het verstand. Utah kent vanwege de mormonensekte een strenge alcoholwetgeving. We volgen zijn advies op om er chips bij te bestellen. We worden er bediend door twee fris ogende jonge meiden, echte All American girls met een perfect gebit vol parelwitte tanden en een eeuwige glimlach. Ze zien er uit om rauw in te bijten. Het lokaal is enigszins in western style ingericht. We houden het beschaafd en rekenen na een tweetal biertjes af met de creditcard. Het is vrijdagavond, derhalve is er een groot aanbod van speelfilms op de televisie, onder andere Lethal Weapon II. Omdat er in dit oord aan de rand van de beschaving (of midden in de wildernis, hoe je het hebben wilt ) verder niets spannends te beleven is verkiezen we de rest van de avond voor de gezellige rust van de hotelkamer. Jos werkt aan zijn dagboek, want hij is enkele dagen reisnotities achtergeraakt. Clim en Piet houden zich onledig met het middelpunt van de Amerikaanse cultuur, het kijkkassie.
|
|
Jos voor ons landelijke hotel in Tropic nabij Bryce Canyon |
Om precies te zijn is Bryce Canyon niet echt een canyon, maar een
16.000 hectare groot amfitheater dat bezaaid is met kleine kloven,
bogen, spitsen en duizenden andere spelingen van de natuur. Hoodoo’s
worden deze rotsformaties genoemd. De kleuren rood, geel, paars en
wit worden veroorzaakt door de aanwezigheid van ijzer en mangaan. De
indianen meenden dat deze rotsformaties werden bewoond door geesten
(inderdaad: hoodoo’s) en bleven uit de buurt. 
