OCHTENDLIJKE KAMELENRIT IN DE WOESTIJN

Met kameel de woestijn in

Om half zes word ik gewekt. Ik neem een licht ontbijt, want ik heb nog genoeg van het diner van de vorige avond. Het is aardedonker buiten. Tastend kruip ik op een gereedliggende kameel. Ik ben de eerste en voer dan ook de karavaan aan die de woestijn intrekt . Mijn rijdier maakt sonore gorgelende en boerende geluiden, waarschijnlijk heeft hij net een vat water op. Voorts laat hij voortdurend scheten die behoorlijk stinken als hij stil staat. De drijver is een oude, zwijgzame Bedouïen met een gelooide huid. Hij bietst sigaretjes bij me. (Ik heb een pakje Tunesische rookwaar in het hotel gekocht, met filter nota bene.) Enkele kilometers verderop stoppen we bij een zandheuvel en stijg ik af. Is dat even schrikken, het beest bukt zich plotseling voorover waardoor je even horizontaal naar voren helt en ervanaf dreigt te donderen.  De Bedouïen grijnst me listig toe. Na een half uur wachten komt de zon boven de woestijn op. Nu zijn ook mijn reisgenoten te onderscheiden die zich allen hebben uitgedost in een Arabische djellaba die gratis werd uitgereikt door de hoteldirectie. Op de vraag waarom ik me niet in die outfit wil steken, antwoord ik: "Bij ons in het zuiden verkleedt men zich alleen met Karnaval!”.

De Hollanders in ons gezelschap vinden dit maar hoogst eigenaardig. Het kost toch niets, waarom zou je het dan niet doen?! De zonsopgang is niet spectaculair, bovendien is er te weinig voorgrond om mooie foto's te maken. Er komt een bedeljochie aanlopen met een gevangen woestijnvosje op zijn arm. Tegen betaling van een kwartje maak ik een foto van hem. Zielig, hij verrekte van de kou in zijn dunne vodden. Als ik als eerste terugkom bij het hotel blijkt ernaast een compleet Bedouïenententendorp te zijn opgeslagen. De ouwe kamelendrijver stop ik een Dinar toe, die hij zonder mokken accepteert.

 ZOUTMEREN EN OASES

Zoutmeer Chott al Sjerif

Die morgen rijden we verder langs en door de grote zoutmeren, de Chott al Sjerif genaamd. Erdoorheen loopt een 2 meter hoge dam waarover de weg ligt, speciaal geconstrueerd voor de toeristensafari's volgens mij; het scheelt namelijk een omweg van pakweg 100 km. 's Zomers komen bij grote hitte echte fata morgana's voor boven de zoutmeren. Langs de weg liggen op regelmatige afstanden rieten hutten, waar je drankjes en souvenirs, vooral woestijnzandrozen, kunt kopen. 

Tozeur, grote vruchtbare oase

De volgende, en op onze reis laatste oase is Tozeur, een van de grootste uit deze streek. Al in Romeinse tijd stond deze oase bekend vanwege haar natuurlijke rijkdom. Tegenwoordig heeft de Soefibeweging (een religieuze Moslimsekte) er vaste voet aan de grond. We doen er alleen de woestijndierentuin aan, Il Paradis genaamd. Ernaast ligt een botanische tuin. Ik maak veel foto's van de dieren. Ik volg de groep niet en verken de zaak op eigen houtje. Het is een enorm grote oase. Aan de planten en vruchten te zien moet het hier heel vruchtbaar zijn. Ik waag me niet al te diep in de doolhof van steegjes en keer al gauw om. Als ik eerder dan al die anderen bij de bus terug ben, betrap ik een Australiër met een Hollander die aan elkaar aan het frunniken zijn. Dus de bus is een homostel rijk; wie zou dat verwacht hebben?

Een bereisde Duitser

In Gafsa, een nette stad alweer zo'n 80 km verderop meer noordelijk gelegen, wordt geluncht. Ik knoop een gesprek aan met een ouwe Duitser (82 jaar) die al heel wat van de wereld gezien heeft. Hij vertelt me over Penang, Bali en Phuket, over communistisch China in de jaren zestig, Australië, Peru, enz. Rajasthan in India had bij hem een diepe indruk achtergelaten, hetgeen ik alleen maar kon beamen. Het reizen zat hem in het bloed, ook al bleek later dat hij verdomd slecht ter been was. Hij ging voor het eerst in zijn eentje op vakantie, want zijn vrouw was nog niet zo lang geleden overleden. Hij was nog steeds in zaken en zijn domicilie was Neustadt an der Weinstrasse. 
Een echtpaar uit het Belgische Eeklo mengde zich ook in het gesprek. Zij hadden in 1990 een twintigdaagse fietstocht door Nederland gehouden. Ze waren nog enthousiast ook, kun je je dat voorstellen? Ik niet. Het werd in ieder geval een gezellige lunch, hoewel ik bij het afrekenen herrie met de kelner kreeg omdat die zogenaamd geen kleingeld had. Die trucs zijn me te doorzichtig; bovendien had ik op hem gelet waardoor ik wist dat hij zijn zakken vol munten had. Ik won en de vent kon naar zijn afgedwongen fooi fluiten. In dit soort landen moet je af en toe laten blijken dat je niet de eerste de beste melkkoe bent. Het was wel lullig dat de hele bus op me moest wachten, omdat ik deze zaak wilde rechtzetten, maar dat had ik er deze keer graag voor over.