TUNIS STAD

DE HOOFDSTAD TUNIS MET CARTHAGO

Wereldberoemde mozaïeken in Bardo - museum

Om kwart voor zes uit de veren. Bij het ontbijt nam ik wat mondvoorraad mee in mijn schoudertas. Om half zeven vertrokken we, met twee bussen die bij andere hotels stopten en langzamerhand vol stroomden. Het Belgische echtpaar uit Eeklo was vandaag ook weer van de partij. Even na negen uur arriveerden we in Tunis. We bleven een uur in het Bardo museum, eigenlijk te kort gezien de enorme hoeveelheid archeologische vondsten die hier werden vertoond. Het was vooral met mozaïeken volgestouwd.

De opvallend gave Romeinse beeldengalerij beviel me ook wel. Het was er bijzonder druk, je kon er bijna letterlijk over de koppen lopen. Het leek wel of al die kusttoeristen net nu besloten hadden om een kunstzinnige excursie mee te maken. Ik ging dan ook al vroeg naar buiten een luchtje scheppen. Op de parkeerplaats stonden welgeteld 35 bussen, kun je nagaan. In een plaatselijk koffiehuis dronk ik als enige Europeaan twee glaasjes koffie.

Het witte stadje Sidi Bou Said

Om half elf ging de bus verder, op weg naar Sidi Bou Said, Dit is een fraai aan de rotskust gesitueerd dorpje, het is een symfonie van witte en blauwe kleuren, smeedijzeren tralievensters, antieke lantarens en geraniums en begonia's. Het is nu een modeldorp dat met overheidsgeld is gerestaureerd en wordt onderhouden. Er liggen dure appartementen die Jan Modaal (zeker zijn Tunesische evenknie) niet kan betalen.

We bleven er een half uur, ik trok er razendsnel doorheen om foto's te maken. De meeste medepassagiers maakten van de gelegenheid gebruik om op de terrasjes neer te strijken. Over een dam die door het zoutmeer loopt keerden we terug naar de hoofdstad. In een hotel aan de hoofdstraat Avenue Bourguiba (voor de afwisseling weer eens die naam) kregen we een lunch aangeboden: rijst met kip, salade en een zoetigheid na. Ik zat aan tafel met een jong Rotterdams stel. Zij had het vorig jaar de HAVO gehaald met Frans in het pakket, maar ze beweerde die taal nu al vergeten te zijn. Over onderwijsniveau gesproken ......

Carthago: grondig verwoest door Romeinen

Een tussenstop was Carthago, ooit met zijn legendarische legeraanvoerder Hannibal een fenomenale tegenstander van het Romeinse imperium in de derde eeuw voor Christus. De site viel nogal tegen, de enige restanten die er liggen stammen uit de latere, Romeinse tijd. De strijdheer en latere consul van Rome Cato was degene die deze stad perse verwoest wilde zien. Hier moest je weer een dinar fotografeerrecht betalen, maar niemand deed dat want het werd niet gecontroleerd. Er schijnen wel controleurs rond te lopen, maar die liggen meestal in de koele schaduw te dutten in plaats hun werk te doen. Rondom Carthago is een villawijk gebouwd, recht bovenop zo’n historisch / archeologisch belangrijke grond, ik kan het niet geloven. Op loopafstand ligt het zoveelste paleis van president Bourguiba.

De medina van de hoofdstad Tunis

Als eerste ging ik alleen op pad de medina in. Het was er stervensvol in de afgeladen souks. Er liepen minder vrouwen rond die gesluierd en traditioneel gekleed gingen dan in bijvoorbeeld Sousse of Monastir. Ook viel op dat veel Tunesiërs een begin van negroïde kenmerken vertonen, vooral wat huidskleur betreft. Op een gegeven moment kwam ik tot het besef dat ik verdwaald was in de wirwar van stegen en straatjes. Met behulp van een kaartje kwam ik er toch weer gauw uit. Ik ontmoette op mijn terugweg het Eeklo - paar, dat dapper voortstapte en geen enkele last van hun zestig levensjaren scheen te hebben.

De verkopers hier waren niet echt agressief of aanhoudend. Toch hield ik veiligheidshalve mijn tas tegen mijn buik gedrukt, vooral met het oog op de drukte (bufferfunctie) en als voorzorgsmaatregel tegen mogelijke zakkenrollers. Die laatsten beschouwen een langzaam voortschuifelende menigte immers als hun natuurlijke habitat. Ik maakte een foto van de Franse Kathedraal. De Grote Moskee was ook hier dicht, niet dat ik dat betreurde trouwens. Ik had geen tijd meer om de Kashba te bezoeken, want om half vier vertrok de bus naar de hotelstreek. Het werd een bijzonder saaie rit.

TUNIS

De hoofdstad Tunis is een moderne stad met weinig bezienswaardigheden die echt de moeite waard zijn. Er hangt wel een gemoedelijke mediterrane sfeer.

In de clinch met de obers

Op mijn kamer las ik in het boek van Lieven Joris, met de actuele en hier toepasselijke titel "De Golfarabieren". Om half acht stond ik in de eetzaal, en opnieuw werd ik geconfronteerd met onwillige obers. Uiteindelijk belandde ik aan een tafel met twee oudere Nederlandse echtparen. Zij informeerden belangstellend bij mij of ik soms ook Hollander was, waarop ik gepikeerd antwoordde: "Nee, hoe komt u daarbij?" "Nou ja, omdat u Nederlands spreekt". "Juist," riposteerde ik, "ik ben Nederlander en echt geen Hollander, hoor!" Zij hadden de boodschap begrepen en draaiden zich beledigd om. De sfeer aan tafel zakte meteen tot het vriespunt en tijdens de rest van het diner werd ik straal genegeerd. Precies zoals ik het hebben wilde. Toen ik in de clinch raakte met een ober trokken de Hollandse vrouwen (want dat waren ze, Hollands uit het Groene Hart, Boskoop en omstreken) partij voor die arme derde wereldscharrelaar met zijn sierlijke bewegingen en zijn koolzwarte ogen. Ik trok echter aan het langste eind en kreeg zowel voorgerecht als soep.

Tombola voor de Italianen

Onder het eten werd er een tombola georganiseerd. De speaker hanteerde vaardig het Italiaans als eerste taal; die dag bleken namelijk vliegtuigladingen Italianen gearriveerd te zijn. 's Avonds bruiste het hotel dan ook van boven tot onder van het leven in beide betekenissen van het woord. De gangen werden voortdurend onveilig gemaakt door rondrennende bambini; aan de bar en in de lounge zat de oudere generatie uit Europa's Laars zich hoegenaamd te vervelen, maar ondertussen imiteerden ze ijverig Sophia Loren en de ultieme ‘latin lover’, Marcello M.