EEN NACHTJE OP SCHIPHOL

Oud-leerling als taxichauffeur

Mustafa Geredelioglu, een voormalige Turkse leerling van me, brengt me apetrots in zijn taxi naar het station. Ik blijf nog even in de auto zitten en we wisselen oude herinneringen uit. Hij snapt niet waarom ik nu Tunesië boven Turkije verkies als vakantieland. Om half een kom ik in een bijna verlaten Schiphol aan. De passagiers van het laatst gelande vliegtuig vertrekken net. Een lange ruk begint. Ik hou me in de buurt van de enige opengebleven koffie - counter op. Tegen vier uur komt een troep brallende pubers de hal onveilig maken, maar de voorman van de Turkse (alweer) schoonmaakploeg weet hen te verdrijven. Af en toe probeer ik een dutje te doen, maar dat lukt niet zo best. Wel lukt het me een pocket van Ed McBain in één ruk uit te lezen. Om zes uur gaan de incheckbalies open. Ik bezoek de tax‑free shop. Het is nu inmiddels zondag geworden.

HOTEL SKANES EL HANA - MONASTIR  

Stenen uit de lucht: kinderen van streek

Om twaalf uur zit ik in een groep Nederlanders rondom Tascha geschaard. Zij houdt een korte "briefing” (hoe, wat, waar, wie en wanneer) over het hotel en het land, met moeite kan ik haar volgen want zij is snipverkouden. Na deze welkomstbijeenkomst ga ik naar buiten, op verkenning. Twee uur lang struin ik in de omgeving rond. Ik kom er al gauw achter dat er alleen strand en geen achterland is. Om half vier wordt de slaap me te veel en duik ik het bed in. Tijdens mijn onrustige slaap breekt buiten een ongekend hevig noodweer los. Ik dacht eerst dat ik het droomde, maar later hoorde ik van Tunesiërs dat het in 50 jaar niet meer zo hard gehageld had. De kinderen moesten hun ouders vragen wat dat voor koude stenen waren die zo maar uit de lucht kwamen gevallen. Ik stond op met een stekende buikpijn. Twee uur lang kromp  ik ineen van de pijn, terwijl de scheuten als hete lava door mijn maag- en darmstreek trokken. De pijn verdween even plotseling als hij gekomen was. De verdere vakantie heb ik nergens meer last van gehad. Opgelucht zocht ik Tascha op, die spreekuur had, en schreef in voor een drietal excursies. Ik rekende direct af.  Het eten en de bediening in het hotel is prima, dat is tenminste mijn eerste indruk. Ik kies voor een uitgebreide "salad bar" en drink mineraalwater. De obers zijn professioneel en spreken meerdere talen, welke je maar wilt. Ik blijf niet lang in het restaurant hangen. Ik geef de receptie opdracht me om half zeven te wekken en breng de rest van de avond in mijn kamer door.

KERSTMIS VIEREN IN MONASTIR

Voor 10 uur zit ik in de lokale bus naar Monastir, een kustplaatsje van 20.000 inwoners zo'n 10 km verderop. Het stadje is bijzonder goed geconserveerd, waaraan het feit dat het de geboortestad van Tunesië's eerste president Habib Bourguiba is zeker niet vreemd is. Na de onafhankelijkheid van Frankrijk in 1958 zwaaide Bourguiba 30 jaar lang de scepter over zijn rijk. Enkele jaren geleden werd er een einde gemaakt aan zijn alleenheerschappij en zijn zelfverheerlijking (megalomanie): de inmiddels bijna seniele 90-jarige werd afgezet, maar mocht zijn tientallen paleizen behouden. Nog steeds is alles van enig belang (pleinen. boulevards, ziekenhuizen, luchthavens, etc.) naar hem genoemd. Wat dat betreft doet hij niet veel onder voor de bewierookte Turkse Vader des Vaderlands, Atatürk, wiens buste immers nagenoeg elk plein in Anatolië "siert".  

De mooi gerestaureerde Ribat, een fort in Monastir

De Ribat

In Monastir bezoek ik allereerst de Ribat, een Arabische kloostervesting voor strijdvaardige Moorse religieuze "soldaten voor God". Mooi uitzicht over de haven. Het kleine maar volgens de marineofficier zeer interessante museum is net gesloten als ik er aankom, een wel erg vroege siësta. De nabij gelegen Grote Moskee doet met zijn geringe omvang zijn naam geen eer aan. Ik laat hem links liggen: moskeeën betreed ik alleen nog om prozaïsche redenen zoals beschutting zoeken tegen de stekende zon of schuilen voor de regen. Ik maak vervolgens een lange wandeling die me voert door de kleine medina (veel souvenirshops), de begraafplaats met enkele monumenten van heiligen, het reusachtige mausoleum voor de familie Bourguiba (gouden koepel), de moderne jachthaven (waar ik pauzeer om sterke koffie te drinken), het futuristische hotelcomplex van de Club Méditerrannée. In de hoger gelegen rotskust, waar door de eeuwige golven grotten zijn uitgebeukt, haal ik halsbrekende toeren uit om mooie foto's te maken. Tegen drie uur keer ik naar het centrum terug via volksbuurten waar de kindertjes niet van me opkijken, hier zijn ze toeristentypes zoals ik gewend. Gezeten tussen een stel bejaarde en bebaarde Arabieren in kaftan drink ik op mijn gemak een glaasje mintthee voor een dubbeltje of zo. Op de plaatselijke markt probeert iemand me knollen voor citroenen te verkopen (een tientje voor 6 nietige banaantjes!).  

Gespannen sfeer bij diner dansant

Terug in mijn hotel behandel ik direct mijn voeten, want die afmattende tippel heeft me een aantal blaren opgeleverd. Tot aan het 'diner dansant' blijf ik lezen in de ligstoel op mijn balkon. Het waterige winterzonnetje doet zijn best. In het restaurant word ik weer bij een familie uit Oegstgeest geplaatst. De ontvangst is koel, vooral van haar kant. Het komt niet meer goed die avond, hoewel de man de lieve vrede wil bewaren en zichtbaar ontdooit, wat hem misprijzende blikken van zijn echtgenote opleverde. Ondanks de ietwat gespannen sfeer zat ik het hele maal uit. Vandaag was het minder formeel en uitgebreid. Tussendoor ook geen show, die vond 's avonds in de ontvangsthal plaats. Veel heb ik er niet van meegekregen; het was een gewone dansavond, gelardeerd met een modeshow die door gasten werd gepresenteerd. Niet mijn soort gezelligheid in ieder geval. De Hollanders daarentegen amuseerden zich opperbest. De Engelsen ook trouwens; hele gezinnen liepen vooruit op Boxing Day en boden elkaar 'Christmas presents' aan. 

Ontspannen avondwandeling over strand

Als besluit van de avond maakte ik nog een korte en verfrissende wandeling over het verlaten strand. Op weg naar de liften naar boven liep ik bij de toiletten de chique mevrouw uit Oegstgeest nog tegen het lijf. Ze keurde me geen blik waardig, ondanks een begin van een begroeting of misschien was het wel een blijk van herkenning, van mijn kant. Bij sommige mensen zit vormelijkheid en het strikt naleven van regels, ook al zijn die ongeschreven, erg diep. Onpeilbaar diep voor mij.

ONZE  ANDERE  REISVERSLAGEN

ALASKA   /  ARGENTINIË   /   AUSTRALIË   /  AVONTUREN  /  BALKANREIS  /  BELGIË  /  BELIZE   /  BULGARIJE  /  CANADA   /   CALIFORNIË   /   CHILI   /   CHINA   /   CUBA   /   CURAÇAO   /   CYPRUS   /   DENEMARKEN   /   DUITSLAND   /  ECUADOR   /   EGYPTE   /   ENGELAND   /  ESTLAND  /  FILIPPIJNEN  /  FINLAND   /  FOTOSITE  /  FRANKRIJK  / GRIEKENLAND  /  GUATEMALA   / HONGARIJE   /  IERLAND   /   INDIA  /  INDONESIË  /    IRAN  /   ISRAËL  /   ITALIË   /  JORDANIË   /   KRETA   /   KROATIË   /  LETLAND   /   LITOUWEN   /   MADEIRA   /   MALEISIË   /   MALLORCA   /  MALTA  /   MAROKKO   /   MEXICO YUCATAN   /   MEXICO  /  NEPAL   /   NEW YORK   /   NOORWEGEN   / OEKRAÏNE /   OEZBEKISTAN   /  OOSTENRIJK  /   PARAGUAY   /   PERU   /   POLEN   /  PORTUGAL  /   REISFOTO'S   / ROEMENIË   / RUSLAND   /   SCANDINAVIË   /   SICILIË   /   SINGAPORE   /   SLOVENIË   /  SLOWAKIJE /  SPANJE   /   SRI  LANKA   /   SYRIË   /   THAILAND   /  TSJECHIË   /   TUNESIË   /   TURKIJE   /   UNESCO - SITE   /   URUGUAY   /   USA    /  WERELDERFGOED  / ZUID-AFRIKA  /   ZWEDEN