NOGMAALS NAAR MONASTIR

Wat verloren rondlopen Ik stond nogal laat op, maar was ruimschoots op tijd voor het ontbijt. Met de bus ging ik naar Monastir, een kwartiertje verderop. Ik liep daar wat verloren rond, kocht koekjes en een dozijn blikjes bier. Voor ik terug wilde gaan, besloot ik toch maar een bezoek te brengen aan het Museum voor Folkloristische Klederdrachten. De bus liet lang op zich wachten. Ik bleef in het zonnetje staan om vooral mijn gezicht wat bij te laten bruinen. De rest van de middag bracht ik in en rond het hotel door: lezen op mijn privé-balkon, een strandwandeling, kopje koffie in de bar. Aan het strand was men bescheiden bezig met parasailing. De andere attracties (surfen, paardrijden, zeilen en dergelijke) vonden geen aftrek bij de groepjes toeristen die zich tracht ten te vermaken zonder het koude water (14 graden C) in te gaan.

Smakelijke Italiaanse schonen

‘s Avonds was er een galadiner. Bijna iedereen verscheen formeel gekleed aan de dis, in frak, smoking, de vlinderdasjes fladderden om mijn oren. De vrouwen paradeerden er in het lang, in stemmige kleuren, diep uitgesneden ruggen, duizelingwekkende décolletés, blote schouders en fonkelende juwelen, al of niet echt. Vooral de Italiaanse schonen spanden hierbij de kroon, volgens mij liepen zij allen in regelrechte Romeinse haute couture rond. 0h, wat zagen ze er smakelijk uit!

"Tulpen uit A'dam" slaat niet aan hier

"Mijn" ober toonde zich steeds servieler, om de haverklap informeerde hij bij mij: “Ça va, monsieur?". Ja, ja, hengelen naar fooi. De Hollanders vielen negatief op. Een stel Amsterdammers (Jordanezen schatte ik zo in) probeerden de zaal warm te krijgen achter de micro met het lied "Tulpen uit Amsterdam", Niemand zong mee, geslagen dropen ze af. Midden op het tafeltje naast me viel een losgeraakte lamp uit het plafond neer; geen gewonden dus iedereen lachte opgelucht. Ik wachtte het dessert niet af. Terwijl ik naar buiten liep hoorde ik iemand in onvervalst Limburgs plat opmerken: "Kiek, dao höbse der eine zònger sjlieps!" De stem kwam uit een groepje van  een viertal opgedirkte dames. Ik draaide me om en voegde hen toe: "Limbörgse boere drage op vekansie geine sjlieps!" Verbouwereerd bleven ze achter. Sylvesteravond bracht ik op mijn kamer door, ik had mijn blikjes bier al koud gezet. Het lukte me de dikke pil van Scott Trurow, "Het Bewijs",  tot de laatste letter uit te lezen. Om 01.00 uur pas realiseerde ik me dat het Nieuwjaar was.

LUXUEUS  HAVENSTADJE  EL KANTAOUIE

Overstappen in Sousse

Dit spiksplinternieuwe stadje is speciaal voor het vreemdelingenverkeer ontworpen. Ik vond het er leuk uit zien, maar natuurlijk was niets er authentiek. Je moet er van houden, of niet natuurlijk. Het plaatsje ligt 10 km achter Sousse, van mijn hotel uit hemelsbreed zo'n 25 km. Toch kostte het me twee uur om er met de bus te komen. In Sousse moest ik wel nog overstappen, dat betekende al een extra uur. Overigens, ik had weer laat ontbeten, zoals bijna iedereen trouwens. De ontbijturen waren met één uur uitgebreid tot elf uur. Velen hadden oud op nieuw gevierd in de lobby. Mijn Hollandse buren hadden het, zoals ik opving, wel erg bont gemaakt, vonden ze zelf. Ze waren pas na enen in bed gerold ...

Moderne appartementencomplexen

Het was zonnig weer, dus reden om heel wat af te wandelen. Hier en daar liep ik de viersterren hotels binnen om die met het mijne te vergelijken. Het kon nog grootser merkte ik. Ik nam veel foto's, wat heb je anders te doen. Na een kijkje in appartementencomplexen  (in Moorse stijl met veel steegjes in wit en blauw gesaust), bij de jachthaven (waar heel wat zwart geld in de vorm van zeewaardige jachtschepen lagen) en de golfbaan nam ik een taxi naar Sousse. Verstrooid gaf ik de chauffeur een gigantische fooi: 3 dinar in plaats van de ritprijs van anderhalve dinar. Toen ik aan zijn ongelovige blik mijn fout merkte had ik niet meer de guts om wat geld terug te vragen; dan maar bloeden voor mijn eigen onachtzaamheid. De man grijnsde tot aan zijn oren.

Nieuwe Sousse met boulevard Het oude Sousse liet ik links liggen, dat had ik enkele dagen eerder al verkend. Nu richtte ik mijn belangstelling naar het nieuwe Sousse, aan de boulevard met de talrijke hotels en zwembaden. Ook al de zijstraten zijn er ingericht op het ontvangen van drommen toeristen, vooral veel souvenirshops en restaurantjes. Er was echter niet veel te doen. In een goed onderhouden vogelpark maakte ik veel foto's van de daar opgesloten dieren. Op een autochtoon terras, uiteraard iets achteraf gelegen uit het zicht van de boulevardflaneerders, dronk ik mijn goedkoopste kopje koffie van deze vakantie: omgerekend een kwartje. In het hotel was dat fl 1,75, op andere terrassen meestal rond fl 1,25. Gezeten tussen de dik ingepakte, kleurige Berbervrouwen wachtte ik alweer bijna een uur op de bus. Nergens was een dienstregeling te bekennen, ook niet in het Arabisch. Een Duitser vroeg me of ik een foto wilde maken van hem en een bevriende Tunesische familie, hetgeen ik inwilligde. De bus zat vol luidruchtige Fransozen, die doen meestal of ze hier in Noord-Afrika nog steeds thuis zijn. Jammer genoeg kon ik vanuit de rijdende bus geen foto maken van de schitterende zonsondergang waarvan ik getuige was. ‘s Avonds is het bij het diner alweer bunkeren geslagen. Schuldbewust sla ik het toetje over. Op bed begin ik aan een nieuwe thriller: "Spel op leven en dood" van John Sanford.