OP  NAAR  MALEISIË

De portier heeft voortreffelijk werk geleverd. Als we de volgende morgen beneden komen staat er al een taxi met ronkende motor op ons te wachten. We ontbijten op het vliegveld. Daar vindt een ernstig gesprek plaats tussen de drie ouderen van ons gezelschap en de jongste, neef Ben. Jos voert als oudste namens de anderen het woord. Hij maakt Ben duidelijk dat ze zijn ongeïnteresseerde houding en gebrek aan initiatief afkeuren. Als de reis Ben echt niet bevalt kan hij beter de volgende dag in Singapore het vliegtuig terug naar huis nemen, geen probleem, even goeie vrienden. Ben bestrijdt dat de reis hem tegenvalt en ter verdediging voert hij aan dat hij immers een hele tijd ziek is geweest. De anderen pareren dit argument door erop te wijzen dat hij slechts één dag echte koorts heeft gehad en dat hij hun goede raad in de wind heeft geslagen door vaak niet of nauwelijks te eten. Om een lang verhaal kort te houden: Ben belooft beterschap, want hij wil dolgraag Maleisië en Singapore bezoeken, daar heeft hij zich het meest op verheugd. De ouderen gunnen hem het voordeel van de twijfel en er worden verder geen woorden meer aan vuil gemaakt.

 

Als we even later op het terras ons vliegtuig staan te bekijken worden we door een douanier gewaarschuwd dat we moeten opschieten. Na een korte controle van onze bagage en een oppervlakkige fouillering kunnen we vertrekken. We vliegen in een Fokker Friendschip die tegen zijn vierde lustrum aanzit. Van de 90 plaatsen zijn er ongeveer 30 bezet. We krijgen snoepjes en thee gereserveerd. We zitten nauwelijks in de lucht of we dalen alweer. Het toestel heeft net genoeg hoogte gewonnen om over de bergen te komen. In Padang gaat Clim het vliegtuig uit om in de terminal zijn laatste roepia’s te wisselen (in Pekanbaru was het wisselkantoor nog gesloten) en hij blijft verontrustend lang weg. Het blijkt dat hij zich bij de nieuwe passagiers heeft moeten aansluiten.

Jos maakt ondertussen een ontspannen praatje met een van de piloten, die een woordje Nederlands spreekt. Een oom van hem woont in Eindhoven, waar hij ooit op bezoek is geweest. Later raadt Jos Ben aan om tijdens de vlucht de cockpit te bezoeken: gezien de gastvrijheid van de bemanning zal hij er beslist niet weggejaagd worden. En inderdaad, we zitten nog geen 5 minuten in de lucht of Ben beent naar de neus van het toestel toe. Hij blijft de gehele vlucht weg, tot en met de landing! Dit tart onze verbeelding: hier worden alle regels van veiligheid met de voeten getreden. Een burgerpassagier tijdens de landing in de cockpit zou bij elke andere gerespecteerde luchtvaartmaatschappij ondenkbaar zijn, maar Ben flikt het. Als hij in Singapore uitstapt zien we glinsterende oogjes in een glunderend gezicht, maar hij maakt ons niet deelgenoot van zijn ongetwijfeld unieke ervaringen. Kijk, dat bedoelden we nou met zwijgzaam. Na 5 dagen schrijft hij op aandringen van chroniqueur Jos in het reisdagboek een stukje over deze episode:

HET  VERHAAL  VAN  BEN Garuda mag dan wel niet zo’n goede reputatie hebben als SIA of KLM, je mag er tenminste wel in de cockpit kijken. Ik mocht dat dus. Wat ik daar zag: een en al meters en knopjes, de meeste dubbel: een voor de piloot, een voor de co-piloot. Met die laatste sprak ik trouwens. Hij sprak vrij goed Nederlands. Hij legde me uit dat voor hem alles automatisch ging. De piloot daarentegen deed alles “manual”. De stuurknuppel bewoog automatisch. Af en toe moest een knopje worden ingeduwd of de koers een beetje worden bijgesteld. “Flying is easy and fun”, en daarmee was ik het eens. De co-piloot had een lijst bij zich met alle handelingen. Die werd regelmatig gecheckt. Ik mocht in de cockpit blijven tot en met de landing. Het probleem met de oren was hier minder erg dan in de cabine. Langzaam maar zeker zag ik de hoogtemeter dalen. Het mooiste moment kwam toen we (vrij laat trouwens, op ongeveer 3.000 voet) onder de wolken kwamen. In de verte zag ik de skyline van Singapore liggen en recht voor me uit lag al de landingsbaan. De landing zelf ging van een leien dakje. Even moest er  op de kaart van Changi Airport naar de juiste parkeerplaats worden gezocht. Toen werd het voor mij tijd om de piloot te bedanken en terug te keren naar mijn plaats. Ik had hetzelfde gevoel dat ik had toen ik op vijfjarige leeftijd, toen we van Haelen naar Roermond verhuisden, mee mocht rijden in de cabine van de verhuiswagen! Onvergetelijk. Ben Schmitz

Bij de douane wordt ons weinig in de weg gelegd. Men controleert er gelukkig niet op tabakswaar, daarover hadden we ons zorgen gemaakt. We blijken in de vele wachtruimten van het cleane luchthavencomplex gewoon te mogen roken. Robbert en Ben bellen hun moeders op, de laatste lukt dat pas in tweede instantie. Jos herbevestigt telefonisch bij SIA onze terugvlucht. Met zijn vieren doen we ons vervolgens tegoed aan hamburgers, Big Macs, Coca Cola, Filet of Fish en French fries bij McDonald's. In de schone toiletten verfrissen we ons, sommigen doen andere kleren aan. Tegen twee uur zijn we zover dat we onze reis kunnen vervolgen.

In een ondergronds busstation vinden we na enig rondvragen de juiste buslijn. We moeten om het gehele eiland Singapore te doorkruisen twee keer overstappen. De hele rit, met 3 bussen, duurt langer dan 2 uur. Het eiland is doorsneden met autowegen en het openbaar vervoer is er goed en fijnmazig. Alles ziet er pico bello verzorgd uit, ook de gigantische woonwijken aan de rand van de stad. Van de inwoners (zo'n drieëneenhalf miljoen) is 80% etnisch Chinees.   De mensen die we zien lijken met hun uitgestreken gezicht emotieloos en nietszeggend. Ze zijn allen conventioneel gekleed: de ouderen dragen een donkere broek met een wit overhemd, terwijl de jongeren bijna zonder uitzondering gekleed gaan in een blauwe spijker­broek, een wit T-shirt en gym- of joggingschoenen. Ze maken ondanks die eenvormigheid een welvarende indruk. Ze zijn ook wel behulpzaam, maar je moet er eerst zelf om vragen. We vinden dat best, we houden niet zo van opdringerigheid.

Het centrum van de stadsstaat Singapore vanuit de lucht

Uiteindelijk arriveren we na de klamme busritten bij de grensovergang met Maleisië. Aan de overkant van het water ligt Johore Bahru, dat is de plaats waar we onze eerste overnachting op Maleisische bodem hebben gepland. Op de dam, die beide landen met elkaar verbindt, heerst een koortsachtige activiteit; het is er een en al 'hurry, hurry". Na de noodzakelijke formulieren te hebben ingevuld (hierbij vult Robbert onder de kop 'alias' steevast "Boelie" in) zijn we nog maar een stap van Maleisië verwijderd.