DE  BERGEN  OVER

We blijken een bijzonder trage taxichauffeur te hebben; het is dezelfde waaraan Robbert en Clim zich de vorige dag tijdens hun excursie zo hebben geërgerd. Ze hadden toen vol verwachting een excursie naar de Harau-vallei geboekt. Samen met een Duits stel (Maria en Aziz, de laatste was een geassimileerde Turk) brachten ze onder leiding van de chauffeur een bezoek aan een stinkende grot met vleermuizen.. Daarna volgde een uitzicht over de Harau-vallei. Door de bomen was er echter niets te zien. Veel tijd werd gereserveerd voor de lunch (op eigen kosten) in een duur restaurant, maar dat weigerden ze. Dus na veel vijven en zessen werd een bescheiden eetgelegenheid opgezocht. Geen provisie voor de chauffeur, een tegenvaller... In de namiddag volgde een bezoek aan een rotanfabriekje en reden ze naar een irrigatiesysteem. Dat was het dan. Ze waren veel te vroeg terug in de stad en baalden als een stier. Ze voelden zich bedrogen.

HARAU - VALLEI Robbert en Clim bezochten deze met een excursie; viel dat even tegen!

Dezelfde chauffeur  rijdt ook nu principieel niet harder dan 50 kilometer per uur, soms gaat hij zonder enige zichtbare aanleiding gewoon stapvoets en in bochten lijkt hij keer op  keer te stoppen. De eerste 50 km rijden we door een mooi sawalandschap. In de buurt van de Harau­vallei gaan we omhoog de bergen in. De kartelige, gerafelde bergkammen zijn in een mysterieuze nevel gehuld en vormen de Barisan, de ruggengraat van het eiland Sumatra, naar grootte het vijfde eiland van de wereld. Het is er niet druk en we hebben alle gelegenheid in het busje om alles goed in ons op te nemen. Ben schijnt niet door de omgeving geïmponeerd te zijn en dut veel en vaak.

Onderweg komt Jos tot een afschuwelijke ontdekking: volgens de tickets van Garuda zouden we vandaag om 11.00 uur naar Singapore vertrekken! Door de extra rustdag die we in Prapat hebben genomen zijn we een dag op ons schema achtergeraakt, niemand van ons die dit eerder heeft opgemerkt. Nu is het te laat om de zaak nog recht te trekken en de verslagenheid onder ons is dan ook diep. Vooral Clim schijnt dit te beroeren; hij valt ten prooi aan wanhoop en stelt zich aan alsof de wereld is vergaan. Gedreven door uitzichtloosheid steekt hij maar zijn kop in het zand en gaat hij met plotseling optredende hoofdpijn pitten. De anderen herstellen zich snel van deze tegenslag en overwegen allerlei opties om alsnog een gedeelte van hun reis te redden. Ze besluiten de mogelijkheid om per rivierboot te gaan voorlopig uit te stellen en allereerst te proberen een alternatieve vlucht te boeken, koste wat kost, in letterlijke zin gesproken dan.

Bij een restaurant aan een bergweg drinken we thee. De chauffeur bestelt ongevraagd sigaretten op onze rekening. De wc's bestaan hier uit hokjes met een gat in, precies boven een vijver gebouwd. Als je keutel het groene water inglijdt, wordt hij in een mum van tijd begeerlijk opgeslokt door joekels van karpers. Buiten staan haveloze jochies met een sigarenkistje te bedelen voor een bijdrage voor de nieuw te bouwen moskee. Alsof we dat geloven....

SAWA'S Het sawa-landschap van Indonesië is ronduit schitterend. Het blijft fascineren en is door de lichtinval steeds anders.

Als we na twee uur de bergen achter ons laten en de uitgestrekte kustvlakte in kruipen wordt de natuur rondom ons weer extra groen en weelderig. We rijden door grillige rivierdalen waarin zich onstuimige kali’s voortslingeren met erin kale rotsblokken zo groot als huizen. Jammer genoeg hebben we niet de tegenwoordigheid van geest om de chauffeur hier en daar eens te laten stoppen. De kustvlakte zelf biedt landschappelijk gezien een geheel ander beeld: het is een onafzienbare, zompige en zilte moerasvlakte waarin de bewoners moeten vechten voor een karig bestaan. De tuintjes liggen er verdord bij en de rijstvelden staan droog. Tussen het ongastvrije kreupelhout steken hoge bomen uit, stakerig en zonder bladeren. Hier en daar woedt een vuur, we blijven rookpluimen aan de horizon zien. Soms is er een ananasplantage aangeplant of ziet men een turfstokerij langs de weg liggen. Kortom, het is een eentonig en luguber landschap.  

In het eerste de beste stadje lunchen we langs de weg: 4 maal nasi goreng en 2 maal soto, dit is een soort soep met veel noedels en sambal erin. Men verstaat hier geen Maleis, de chauffeur moet tolken. De rekening willen we op schrift, iets dat men hier bijzonder vreemd vindt. Het schoolschriftje van het dochtertje moet er dus aan geloven. De chauffeur moet ook de pen hanteren, het volk dat ons in het stalletje bedient schijnt analfabeet te zijn.

Pas tegen vieren bereiken we de rivierstad Pekanbaru. De eigenwijze chauffeur kan de weg naar het vliegveld niet vinden en we raken hierover nogal geïrriteerd. Maar goed, we komen er toch. Ben blijft achter in het busje om op onze spullen te letten. De anderen begeven zich naar de balie van Garuda met allerlei smoesjes waarom zij te laat zijn gekomen. Geen probleem, wordt ons te kennen gegeven, dan gaan jullie toch gewoon morgen via de stad Padang! We verbazen ons over de simpelheid van deze oplossing (niet bevestigen, gèèn voorschot of extra kosten, laat staan een nieuw ticket; het komt ons ongeloofwaardig voor. Het lijkt wel een stadsbus waarin je zomaar hoeft in te stappen!) en zoeken in de stad het kantoor van Garuda op. Robbert voert het woord en weet zonder enige problemen vier reserveringen voor de vlucht Pekanbaru - Padang - Singapore voor de volgende dag op de kop te tikken. Onze stoutste verwachtingen worden overtroffen. Clim fleurt helemaal op en wordt weer mens. Deze meevaller zal hij vanavond wel weer met schuimend gerstenat vieren.

Moeiteloos vinden we vervolgens onderdak in het luizige Hotel Linda tegenover het rumoerige busstation. Voor de afwisseling geven we de chauffeur geen fooi; gezien zijn functioneren vinden we dat hij daarop het recht verspeeld heeft. Aan de balie moeten we ons van de Chinese manager allen apart inschrijven. Na die formulierengang zoeken we onze morsige kamertjes zonder airconditioning, maar mét fan of ventilator op. De "badkamers" ruiken er doordringend naar verval en verwaarlozing.

Terwijl de anderen een uiltje knappen, gaat Jos alvast de omgeving verkennen. Het gaat er hectisch aan toe, dit is de echte Derde Wereld. Hij wordt regelmatig door marktvrouwen aangeklampt net zoals in Medan, de bevolking hier is dan ook van pure Maleise origine en stelt zich open en ruimhartig op. De Islam wordt hier lang niet zo strikt nageleefd als in de Minangkabause contreien die we zojuist hebben verlaten. Er wordt overal eten aangeboden op duwkarren of aan kraampjes en het ziet er zonder uitzondering allemaal onappetijtelijk uit. Als je verzekerd wil zijn van een voedselvergiftiging dan moet je beslist hier wat eten! 's Avonds besluiten we dan ook in de stad te gaan dineren. We gaan met een bemo waarin een jongen direct zowel Jos als Clim herkent als typische leraren, waarschijnlijk wegens hun baarden. Of hebben ze misschien een strenge blik in hun ogen, wie zal het zeggen? We belanden na een duistere rit via een tweetal markten bij het hotel-restaurant Anom dat in de reisgids wordt aanbevolen. Het is een Chinees waar een kloeke matrone heerszuchtig de scepter zwaait, ze heeft behoorlijk de wind onder haar 11-koppige personeel. Na enig misverstand worden we toch nog bediend. Het eten is er lekker, zoals altijd bij de chinees. Ook de airco bevalt ons goed in de broeierige sfeer van het ongezonde Pekanbaru. Het is hier een echte malariastreek.

VROLIJKE  KINDEREN Indonesische kinderen laten zich graag op de foto zetten. Ze vinden dat een hele belevenis en vragen er vaak zelf om.

We maken een avondwandelingetje in de omgeving. Het verkeer raast er langs als ware Pekanbaru een wereldstad. We vergapen ons voor de etalages van twee "Holland Bakery"'s. Het is er slecht verlicht en we moeten verdomd goed oppassen dat we niet in een van de diepe, open riolen donderen en de poten breken. In een zogenaamde karaoke-nachtclub drinken we relatief duur bier. De klanten mogen er op het podium zelf liedjes zingen, een vorm van vermaak die overgewaaid is vanuit Japan. Clim maakt denigrerende opmerkingen over het optreden van een zangeres, maar hij realiseert zich niet dat zij slechts een amateur is. Jos laat zijn schoenen poetsen door sjofele knaapjes die de zaak op klanten afschuimen. We bewonderen er ook nog de uiterst vaardige manier waarop de loempiabakker met zijn deeg omgaat. Voor een luttel bedrag nemen we de bemo terug naar het hotel.

Voor we ons te rusten leggen slaan we gekoelde flessen mineraalwater in, niet alleen om te drinken maar ook om ermee onze tanden te poetsen. Ben voldoet alvast de hotelrekeningen, dan hoeven we dat niet meer morgenochtend vroeg te doen; alweer een zorg minder. De nurkse receptionist zal voor een taxi zorgen.