EEN  MATRIARCHALE  SAMENLEVING

Ontbijt in vast restaurant waar we tevens bij een reisbureau excursies boeken, geholpen door een jonge Minangkabause vrouw, die hebben hier de broek aan want het is hier een matriarchale cultuur. Stadswandeling volgt, onder meer naar "Big Ben" van Bukittinggi, een gewone klokkentoren van normale afmetingen. We belanden op de markt. Ben deinst ineens achteruit: hij heeft een koopman met een slang ontdekt. Hij blijkt doodsbang voor slangen te zijn. Er zit ook een kiezentrekker die onder  grote belangstelling van het veelkoppige publiek met een roestige tang een stoïcijns jochie van een zere kies afhelpt. We kopen voor het eerst een Engelstalige krant om het tournieuws te vernemen: Claveyrolat heeft dan net gewonnen. Clim voert een gesprek met een gesluierde jongedame die in Bandung Duits studeert. Ze spreekt die taal perfect. Het gesprek stokt ineens als een bemoeierige man erbij komt staan. Het is gezellig druk op straat hier.

Klokkentoren in het centrum	Minaret van de Kapitan Moskee

In de nabij gelegen dierentuin vinden we vooral de Sumatraanse brulaap lollig; hij wordt ook wel 'siamang,', genoemd, het is een soort berggibbon. Hij maakt prachtige zware geluiden met een soort keelzak. Verder zijn er leeuwen, panters, beren, tapirs, vooral veel vogels en een broeierig aquarium. Het museum ziet er netjes uit, de collectie is ondergebracht in een traditioneel Minangkabaus koningshuis.

 

We gaan een ander gedeelte van de stad verkennen. In een reisbureau van Garuda proberen we de vlucht Pekanbaru - Singapore te herbevestigen, maar iedereen is lunchen. We wachten een kwartier, vergeefs. Clim en Ben zijn ondertussen naar het postkantoor. Onderweg wordt Jos lastig gevallen door een zgn. student die maar blijft herhalen: "I want to practise my English". Jos  jaagt hem na een tijdje weg. Dergelijke opdringerige jongelui komen vaker in Indonesië voor, met name in toeristische streken. We zitten uit de richting en keren om naar de Ngarai kloof. Het is heiig en het uitzicht wordt daarom minder spectaculair. Het is beslist geen Grand Canyon zoals de Indonesiërs wel eens beweren. We bekijken de loslopende apen en bezoeken de Japanse kazematten, kale onderaardse gangen in een heuvel waar verder niets te zien is. We lunchen bij een warong direct naast het befaamde Karbouwengat. Ben is met zijn eten aan het spelen; af en toe pikt hij als een ziek vogeltje iets van zijn bord. Robbert helpt hem van zijn eten af. Er loopt een tuinman rond die gebroken Nederlands spreekt. Twee busladingen toeristen worden over ons uitgestort.

Clim en Ben verlaten de Japanse kazematten bij Bukittinggi. Het is tegenwoordig een toeristische attractie.	Traditioneel huis

Na drie uur gaan we uit elkaar. Clim en Ben bezoeken het nationalistisch getinte oorlogsmuseum. Nederland is hier steeds de grote vijand. Jos en Robbert gaan de kloof in. Het wordt een prachtige maar vermoeiende wandeling. Onderweg sluit een jonge student, Rio genaamd, zich bij hen aan. Hij fungeert als een soort gids, hij moet dezelfde kant als ons op, dat beweert hij tenminste. Hoe dan ook, opdringerig is hij niet en wij accepteren zijn aanwezigheid. Hij leidt ons door de kloof, weet precies waar de juiste paadjes lopen, noemt namen van bloemen, kruiden en planten, vertelt verhalen over de streek, wijst ons plekjes met mooie vergezichten. Hij is student biologie in Padang en heeft een jaar stage gelopen in het oerwoud van Borneo. Hij woont in het zilversmedendorp Kota Gadang, vele mannen uit dit dorp hebben hoge posities in de Indonesische maatschappij verworven omdat ze met financiële steun uit Nederland hebben kunnen studeren.

NGARAI  KLOOF ofwel Karbouwengat. Het wordt wel eens vergeleken met de Grand Canyon, maar dat is ietwat overdreven.

Over smalle en ongelijke sawadijkjes voert Rio ons naar een bepaalde plek in het struikgewas, van waaruit we duizenden vliegende honden in de bomen kunnen zien hangen. Rio schreeuwt en klapt in zijn handen waarop de vleermuisachtige beesten massaal opvliegen. Even later verzwikt hij in zijn ijver zijn enkel. Hij is erg waardevol voor ons geweest en we geven hem fl 5 voor de dokter en voor studieboeken. Onderweg lopen we gewoon bij boeren over het erf heen, maar zij lachen ons vriendelijk toe. Er zijn wel een boel blaffende honden, maar die bijten gelukkig niet. Ook drinken we nog ergens thee. Jos geeft een 6-jarig jongetje een pen, verrukt rent hij naar iedereen toe om zijn nieuw verworven bezit te tonen. We rijden voor een luttel bedrag met een minibusje terug. Er zit alleen een gesluierde vrouw binnen die glimlachend een praatje met ons aanknoopt. Zo gauw er echter ook mannen instappen draait de jonge vrouw zich om en zwijgt verder als het graf.

Om half zes zitten we weer bij elkaar in het hotel. Jos en Robbert zijn moe van de wandeling, zodat Clim en Ben alleen naar het Fort de Kock zullen gaan om daar de zonsondergang te bekijken. Na enkele minuten zijn ze al terug. Ben voelt zich ziek en koortsig; hij heeft verhoging. Hij neemt paracetamol en blijft de rest van de avond op de kamer. De anderen gaan eten bij restaurant Mexico, waarna ze nog verschillende koffieshops bezoeken. Het blijkt dat het bier in Bukittinggi het goedkoopst is van heel Indonesië.

Sympathieke kokosnotenhandelaars op de lokale markt van Bukittinggi. De vrouwen hebben hier de broek aan; op pasars is dit overduidelijk. De mannen schikken zich in hun lot.

Ben heeft de volgende morgen 39.3° koorts. Clim zal vandaag bij hem blijven en voor medische hulp zorgen.. Hij regelt alles met een hotelboy. Een dokter krijgen is nu niet gemakkelijk, het is per slot van rekening zondagmorgen. Eerst zou er een om tien uur komen, maar die verschijnt niet. Cun, de hotelboy die normaal gesproken rechten studeert, regelt nu alles zelf. Hij zorgt ervoor dat om 12.00 uur een moslimdokter verschijnt, vrouwelijk, bijgestaan door een mannelijke verpleger en een vrouwelijke arts-assistente. Ze zijn met de ziekenauto. Ze onderzoekt Ben en stelt in moeizaam Engels allerlei vragen. Ze komt tot de bevinding dat de jongen oververmoeid is, aan uitputtingsverschijnselen lijdt en niet tegen het klimaat en het ongewone voedsel opgewassen is. Hij moet aansterken, waarvoor zij pillen voorschrijft. Ben krijgt ook nog een spuit in zijn kont geplant. De dokter denkt dat Clim de vader is en kijkt hem bestraffend en verwijtend aan: foei, om je jonge zoon zo te verwaarlozen! Een half uur na het vertrek van de dokter worden de medicijnen gebracht; er is onder meer een appetizer bij en antibiotica. Paracetamol wordt verboden. De rest van de dag blijft Ben in bed. Clim zal die middag wel gewassen hebben..... En nu komt het, al dit dienstbetoon is volkomen gratis! Zelfs een vrijwillige donatie wordt van de hand gewezen. Daar kunnen wij met onze kop niet bij.