TRANS  SUMATRAN  HIGHWAY

We vertrekken naar Bukittinggi zonder ontbijt zoals verwacht. De taxi blijkt een busje te zijn en arriveert exact op tijd. We hebben 100.000 Rp aanbetaald en geven de chauffeur nu nog 50.000 Rp voor benzine. Bij aankomst in Bukittinggi  zal hij de resterende 80.000 Rp ontvangen. Even buiten de stad wachten we een kwartier op een soort bijrijder, maar volgens ons is het gewoon een vriendje van de chauffeur die een gratis reisje wil meepikken. Ach, wat maakt het uit, nu heeft de chauffeur tenminste ook nog wat aanspraak. We hebben plenty ruimte en kunnen languit liggen. Robbert zit voorin zoals gebruikelijk. Gezien zijn omvang heeft hij daar alle recht op.

Weids uitzicht over het Toba-meer

Onze eerste stop is een hoog gelegen panoramisch punt aan de zuidkant van het Tobameer. We drinken er dure thee en koffie met koekjes. We lopen nog een stuk hogerop omdat we denken dat daar zwavelbronnen zijn, maar we komen bedrogen uit; er ligt gewoon een restaurant. Jos is inmiddels behoorlijk aan de schijt en trekt regelmatig bleek weg van de buikkrampen. Hij spreekt zijn pillenvoorraad aan.

Het is een goede chauffeur die echter heel wat risico's neemt, vooral met inhalen. Soms jaagt hij wel met 125 km per uur over de smalle wegen, die vaak slecht verhard zijn. We zitten op de Trans Sumatran Highway, een behoorlijk eufemisme want de weg oogt eerder als een B-weg van Grathem naar Ell of zoiets. In de regelmatig opdoemende dorpjes wordt de snelheid nauwelijks verminderd; er wordt aan een stuk door getoeterd en de mensen en dieren op de weg dienen zich dan wijselijk in veiligheid te brengen. We rijden door een schitterende streek, geaccidenteerd tot heuvelachtig, nu eens door het oerwoud, dan weer langs diepgroene sawa's waarop kleurige stippen van boeren die aan het werk zijn.

Met man en macht aan het werk	Het busje waarmee we 600 kilometer verder kwamen

In Sipirok stoppen we bij een goed middenklassenhotel en lunchen we. De gerant spreekt nog wat Nederlands, hoewel een beetje gebroken. Het hotel is idyllisch gelegen en biedt een uitzicht van wel 30 km over Sumatra. We hebben er dan inmiddels 240 km opzitten. De chauffeur blijft buiten bij de wagen. Wij betalen zijn consumpties. We maken alle vier uitgebreid gebruik van de sanitaire voorzieningen.

De helse rit gaat verder door opgeschrikte desa's en kampongs. Als een duivel rijdt de chauffeur op mensen in die haastig opzij moeten springen om het vege lijf te redden. Hier heerst het recht van de sterkste. De bevolking schijnt dit zonder te morren te accepteren, hoewel op sommige plaatsen wel een soort verkeersdrempels in de weg zijn aangebracht. Robbert zit vooraan en maakt alles van nabij mee. Hij turft bijna-aanrijdingen en komt tot het respectabele aantal van meer dan 30! Dat kan niet lang goed gaan. Op een gegeven moment is het echt raak; we hebben een kip te pakken. De chauffeur stapt uit, wij denken dat hij de eigenaar van de kip gaat zoeken om een vergoeding te geven, maar niks hoor. Het is hem alleen te doen om de materiële schade die hij eventueel opgelopen heeft op te nemen. Er is verder niemand die schadevergoeding eist. Een stuk verderop slaat ons de schrik om het hart als hij een jong meisje te pakken heeft. Het kind is fout, dat klopt, want het sprong onverhoeds de straat op. De chauffeur reed echter zoals steeds veel te hard in de bebouwde kom. Gelukkig blijkt het meisje ongedeerd en kunnen we onze weg vervolgen. Stel je voor dat je als toerist hier een kind overrijdt!

De evenaar bij Bonjol	Ben voor een sawa

Bij Bonjol passeren we de evenaar. Jos blijft in de auto, terwijl de anderen foto's maken van de wereldbol. Even eerder zijn we de grootste Moslimschool van het land voorbijgereden: de studenten theologie wonen er in duizenden hutjes op houten palen, gebouwd van bamboe en bedekt met palmbladeren. In het duister rijden we Bukittinggi binnen. Na een vergeefse poging bij Hotel Lima vinden we onderdak bij het Marmy Hotel. De chauffeur is uitgeput en zijgt als een zoutzak tegen een muur. Ben betaalt hem uit en geeft geen fooi. We installeren ons en gaan vervolgens zonder Ben, die ook uitgeput lijkt, Chinees eten en potten bier drinken in het centrum. In het stadje zijn veel trekkers op de been en de restaurants zijn westers georiënteerd in de hoofdstraat. Er liggen heel wat disco's, cafés en koffieshops.