DE  HEENREIS

We vliegen met SINGAPORE  AIRLINES Al jaren de beste en veiligste vliegmaatschappij ter wereld (en bijna de duurste)

Het vliegtuig van Singapore Airlines vertrekt min of meer op tijd. We reizen in een Boeing 747-400, een zogenaamde Mega­top, het laatste snufje van de vliegtuigfabrikant uit Seattle. S.A. maakt zijn goede naam waar: de bediening en de informatie is voorbeeldig. Lieftallige poppedeintjes van Chinees-Maleisen bloede en begiftigd met onvoorstelbaar smalle wespentailles leggen de passagiers met een eeuwige glimlach in de watten. In Wenen hebben we een tussenlanding. Tijdens de daarna volgende lange vlucht (circa 11 uur) krijgen we 2 films voorgeschoteld: "Awakenings" (met Robert de Niro) en "Kindergarten Cop" (met Arnold Schwarzenegger). Uiteraard krijgen we ook achtereenvolgens lunch, diner en ontbijt geserveerd. Tussendoor kunnen we gratis bier bestellen, een service waarvan enkelen van ons gretig gebruik maken. We proberen die nacht op 10.000 meter hoogte ook nog wat te slapen, maar dat lukt niet al te best.

Bij het ochtendkrieken komen we in de moderne stadsstaat Singapore aan. De luchthaven Changi overweldigt ons met zijn omvang, luxe en properheid. We hebben enige moeite om de juiste desk te vinden om voor Medan in te checken. Overal heerst een rookverbod; op overtreding staan strenge straffen, tot max.  $ 500 boete! Toch roken we er zonder betrapt te worden.  

Naar Medan vliegen we in een kleiner en ouder type vliegtuig van de maatschappij Trade Winds waarin S.A. een meerderheidsbelang heeft. De vlucht duurt een klein uur. Er heerst een algeheel rookverbod hetgeen bij Robbert veel weerstand oproept. Opnieuw krijgen we een ontbijt voorgeschoteld, zij het minder omvangrijk dan bij de moedermaatschappij S.A. Als we op Sumatraanse bodem neerstrijken is de luchtdoop van Ben ten einde. Het is hem wel bevallen, lijkt ons. Alleen over de lange zit van de rit klaagt hij een beetje.

Bij de douane sluiten wordt ons geen strobreed in de weg gelegd. De "nothing to declare" - uitgang verleent ons ongestoord toegang tot de Gordel van Smaragd. Clim blijft ietwat achter en ziet met leedvermaak toe hoe een stel brutale Hollanders door een oude getaande douanier autoritair teruggejaagd worden tot achter de wachtlijn.

Sumatra, op vijf na grootste eiland van de wereld

Buiten is het klam en warm, zo'n 32° Celsius schatten we. De zon kunnen we evenwel nergens ontdekken. Ze gaat schuil achter, ja wat is het eigenlijk, in ieder geval geen wolkendek. Het blijkt een deken van luchtvervuiling te zijn die meer dan 250 dagen per jaar boven deze miljoenenstad blijft hangen. Terwijl Ben en Robbert geld wisselen regelt Jos een taxi naar een van te voren uitgezocht middenklassenhotel. We gaan er op de gok naar toe, want we hebben van te voren niets gereserveerd. Gelukkig blijken er nog 2 kamers met airconditioning (AC) vrij te zijn. Voor het eerst kan Jos zijn verse kennis van het Bahasa Indonesia toetsen in dit hotel Garuda; er blijkt niemand aan de receptie te zijn die fatsoenlijk Engels spreekt. Het is inmiddels na tienen in de ochtend en we installeren ons provisorisch; Jos en Robbert in de ene en Clim en Ben in de andere kamer. We besluiten te rouleren bij de bezetting van de kamers. Na in alle haast een verkwikkend mandiebad genomen te hebben, leggen we ons alle vier te rusten om de opgelopen jetlag te bestrijden.

Robbert is al snel in een diepe slaap gedompeld, maar de andere drie lezen wat en verrichten klusjes, bijvoorbeeld Clim. Hij gaat bij de kamerboy klagen dat de douche het niet doet en dat terwijl er een 200 liter mandiebak vol fris water naast staat! Ach, wat is een dagelijkse douche toch bij ons westerlingen een vastgeroeste gewoonte. Met een mandie is het trouwens net zo lekker, je schept met een bakje water uit het reservoir en giet dat over je heen, net zo vaak als je zelf nodig acht.