Er heerst een weinig uitgelaten stemming om twaalf uur als we het nieuwe jaar ingaan. Een glaasje champagne, wat slappe handjes links en rechts en that's it. In Dubai moeten we allemaal het toestel uit; er moet gepoetst worden. Daarna komt er een jonge Keralese van 25 jaar naast me zitten, ze heet Chansi (Tjensie) en werkt als verzorgster in een Basel’s bejaardentehuis. Niet graag overigens, want die halfseniele Zwitsers schelden haar steeds uit voor "Schwarze". Ze spreekt vloeiend Schwitzer-Deutsch en Engels (en nog een handvol Indiase talen). Ze beweert stellig 2 keer zo veel te verdienen als een ingenieur in haar vaderland. Ze onderhoudt haar familie van 6 personen met haar inkomen. Ik geloof haar op haar woord. Ik praat uren met haar en word een beetje verliefd. We wisselen adressen uit, maar van verder contact is nooit sprake geweest, al heb ik wel eens vergeefs geprobeerd haar in het bejaardenoord aan de lijn te krijgen.
|
|
|
Jos bij aankomst op Schiphol |
Gijs met zijn camera in Polonnaruwa |
In Zürich gaat Chansi er uit, ik mis haar al direct. Gijs is stinkend jaloers en baalt als een stier, want hij zit de hele vlucht langs een zuipende Zwitser. Wat had hij graag met mij willen ruilen! Aankomst in Amsterdam om half drie 's middags, waarna ik snel het gat van het NS-station induik. Als ik om zes uur thuiskom heeft mijn broer Clim het feestmaal al klaar. Hij begrijpt niet waarom ik niet echt enthousiast op zijn kookkunsten reageer. Maar hij weet dan ook niets af van al die talrijke, overvloedige banketten die ik tien dagen lang manmoedig heb moeten doorstaan....
 |
 |
