COLOMBO

KERSTVAKANTIE 1992

S R I L A N K A

Na een tussenstop in Parijs en Abu Dhabi komen we om half zes 's morgens plaatselijke tijd in Colombo aan. Daar krijg ik het aan de stok met een dikke Fransoos die bij de wisselcounter voorkruipt. Hij geeft geen sjoege als ik hem terugwijs, dus ik word woest en duw hem weg. "Ne me frappez pas!", roept hij in paniek. Maar ik win, de suspogingen van de wisselbeambte ten spijt. Ik word gesteund door een Belgische mevrouw die ook slachtoffer was, maar die niets durft te zeggen. Die mevrouw blijkt in mijn groep van 16 personen van Holland International te zitten. Het is een weduwe uit Turnhout. Ze zit nog midden in het rouwproces. Haar man, bankdirecteur van stiel, is de vorige maand gestorven. Dit is voor het eerst dat zij alleen op reis gaat. Ze bulkt van het geld, valt me onderweg op.

Om acht uur heb ik me al geïnstalleerd in het Lanka Oberoi Hotel, een vijfsterrenhotel, pure luxe dus. Direct daarna ga ik op het Galle Face Green flaneren langs de kust en bekijk ik het Fort en de vuurtoren. Daar raak ik totaal verdwaald tussen de eenvormige regeringsgebouwen. Er lopen wel bedelaars op straat rond, maar de armoede is er lang niet zo schrijnend als in buurland India. Lange rijen staan geduldig voor de "immigration office” van de Ambassade van India, zijn dit allemaal Tamils? Terug met een motorbetjak/scooterriksja naar de Green. Ik drink koffie in het koloniaal Galle Face Hotel, waar een ouderwetse sfeer hangt, met antiek meubilair, glimmende vloeren, jachttrofeeën, bridgekamers en strak afgerichte bedienden. Het bevalt me wel in dit monumentale gebouw, het is net een duik in de historie. Voor de prijs hoef je het niet te laten.

Om half twee hebben we de 'grote' ontmoeting, dan komen de strandliefhebbers aan die voor een weekje verlenging in de vorm van een rondreis hebben geboekt. Daar zit ook een collega van mijn school tussen, Gijs van B. Er volgt een stadstour, die een half uur te laat begint. Hiermee is de toon gezet, vertrektijden zijn slechts bij benadering en iedere keer later dan aangekondigd.

Gids is ene Wim M., een 52-jarige Nederlander, die zijn hart aan Brazilië heeft verpand. Hij is een buikig type die immer met cynisch commentaar klaar staat, hij blinkt vooral uit in 'one liners'. Zijn racistische taal achter de microfoon wordt door de meeste mensen echter niet gepikt, zeker niet als blijkt dat er een Turk in de bus zit. Hij heet weliswaar Steve, maar is van Italiaans-Turkse komaf. Zijn vriendje Tony, een vriendelijke Ierse kobold, reist ook mee. De twee homo's vormen een erg grappig paar, maar zijn verder oké. Ze drijven samen een shoarmazaak in Amsterdam. (Waar anders?)

We hebben ook een verplichte staatsgids meegekregen, Abey. Hij heeft in Moskou gestudeerd en af en toe spreek ik wat Russisch met hem. Aan de Loemoemba - Universiteit is hij als chemisch ingenieur afgestudeerd, maar hij kan als zodanig in Sri Lanka geen werk vinden. Hij loopt al tegen de zestig en heeft vroeger 30 jaar voor een Russische bandenfabriek gewerkt. Sunil is de kofferjongen, Nimal is de chauffeur. Zij houden zich allebei tijdens de reis opvallend afzijdig; misschien natuurlijke bescheidenheid?

Pettah, een moslimwijkje

We stoppen in de wijk Pettah, waar veel moslimwinkeltjes en een moskee liggen. Bezoek aan het Dutch Periodic Museum, heel interessant, over de Nederlandse periode op Ceylon die zo'n anderhalve eeuw heeft geduurd. Hier begint Gijs pas echt te filmen. Dan op naar een Hindoetempel met een fraaie gopura (fronttoren) in de restauratiesteigers; Tamils lopen er af en aan met offergaven. Een Boeddhistische tempel, een Ned. Hervormde Kerk, wat overheidsmonumenten en 'n klein parkje staan ook op het programma. De stad Colombo lijkt me niet echt aantrekkelijk.

De verkeerschaos in Aziatische steden wordt vooral veroorzaakt door anarchistische fietsers en motorrijders. Hier staan ze nog netjes te wachten; er zal wel een verkeersagent in de buurt zijn. En jawel hoor!

’s Avonds gaat iedereen naar het kerstdiner, behalve ik. Ik bezoek een avondmarkt waar een heuse kerstsfeer heerst. In een eethuisje voor de marktlui bestel ik gepeperd eten. De bezoekers kijken grijnzend toe hoe ik die scherpe spijzen verwerk. Ik laat me niet kisten en roep om een extra bakje saus. Om negen uur lig ik al te pitten, opvallend vroeg voor mijn doen. Waarschijnlijk een gevolg van de jet lag.