We zitten helemaal achterin. De machine is een Tupolev 154, al op zijn retour en het interieur is slecht onderhouden. Een gebruikt vliegtuig in de ware zin des woords. Bij het opstijgen vliegt er boven ons hoofd een dekseltje open en kunnen we een blik werpen op de ingewanden van het airconditioning - systeem. Clim krijgt een stortvloed van condensdruppels over zich heen. Als we de kruishoogte hebben bereikt verdwijnen die, maar het blijft koud daar achterin, zodat Clim de rest van de vlucht met zijn sjaal om blijft zitten. Als we de stewardess op het euvel wijzen, haalt zij ongeïnteresseerd haar schouders op. Ze zal wel denken dat die verwende westerlingen ook altijd iets te mekkeren hebben. Voor ons zit een Russische die grappig Duits spreekt. Zij kan niet tegen de rook van onze sigaretten en ziet ons liever niet roken. Maar daar kan geen sprake van zijn, dit is immers de rokersafdeling! Als Els achterin een sigaretje komt roken wil zij met haar van plaats ruilen, maar Els voelt daar niets voor. Het cabinepersoneel heeft moeite met het karretje in die smalle gang. Veel passagiers hebben namelijk enorm grote handbagage bij zich, zoals dozen met kleurentelevisies erin. Echt een kenmerk voor vluchten naar derdewereldlanden!

Ongastvrije entree

Twee vrouwelijke kennissen van Wim zijn de komende dagen onze organisatoren ter plekke. Olga is de bazin. Zij spreekt Engels en is eigenlijk wiskundige, maar daarmee is momenteel geen droog brood te verdienen. Zij wordt gesecondeerd door ene Lydia, natuurkundige, Frans sprekend (maar Engels verstaand). Buiten staat een busje op ons te wachten. Het brengt ons in stromende regen naar het stadscentrum. De poppetjes dansen op het grauwe wegdek, de straten zijn nauwelijks verlicht en al gauw doemen honderden schaars verlicht woonblokken van 15, 20 etages hoog aan de kant van de weg op. Je reinste Bijlmer maar dan stukken erger, want van enige groenvoorziening en bestrating is geen sprake. Die ongastvrije omgeving is niet bevorderlijk voor een positieve eerste indruk.  

Nog vóór negen uur hebben we ons ingekwartierd in hotel Izmailovo, dat uit 4 torens van circa 30 etages bestaat, gelegen in het oosten van de tien miljoen inwoners tellende metropool Moskou. We zitten op etage 22. Slechts enkele kamers op onze gang zijn bezet door toeristen, de rest wordt opvallend in beslag genomen door de stoottroepen van Jeltsin. Het is een Spetsnats-afdeling, ruige jongens vergelijkbaar met de Green Berets van de USA. Ze zijn tot de tanden toe bewapend, velen blijken half dronken. Achteloos spelen ze met hun AK 47 en met de munitiekisten wordt behoorlijk ruw omgesprongen. Louter door onze aanwezigheid redden we een brave, goed geklede burger die in een lift door een tweetal rouwdouwen in gevechtstenue in elkaar wordt geramd. Van enige leiding geen spoor, we hebben er geen enkele bevelhebbende officier kunnen ontwaren. Later bleken veel hotels in de stad vol militairen te zitten. Jeltsin had hun gratis kost en inwoning in luxehotels beloofd in ruil voor hulp. Daar hadden die jongens van het platteland (Jos sprak met iemand die uit Tver kwam) wel oren naar, een tweeweekse vakantie in het Mekka van het voormalig Sovjetrijk!