Ga naar foto's van Catharina - paleis

Franse en Engelse tuinen

De parken en tuinen liggen rondom een groot meer met eilandjes erin. Ze zijn aangelegd in de Engelse landschapsstijl: veel waterpartijen en stroompjes, watervalletjes en bruggetjes, hier en daar een standbeeld, tuinhuisje of paviljoen, veel struikgewas. Hier is ook meer fauna (vogels, konijnen) dan in de strak aangelegde, geometrische Franse tuinen die meer met cultuur dan natuur van doen hebben. Allesoverheersend zijn eens te meer de paardebloemen die over de grazige weiden en gazons een goudgeel tapijt leggen. Rond het paleis veel life muziek: fluitspelers, zangers en orkestjes. Ze geven allen klassieke muziek ten gehore en ze krijgen van mij dan ook allemaal enkele roebels als blijk van waardering. Ook de oude, baardige Lev Tolstoi - adept met zijn enorme hond krijgt van mij een gift. Bij een stalletje koop ik alle (d.w.z. 8) matriosjka - poppen op. De groep komt ruim een kwartier te laat, zodat ik ruim in de gelegenheid ben om met Vladimir de chauffeur een praatje te maken. Hij vult zijn karige inkomen bij Intoerist aan door de verkoop  van dia's, ansichtkaarten, en niet te vergeten, bier aan toeristen. Hij heeft verder ook oud - Russische telraampjes, beeldjes, frisdrank, net alles onder handbereik. Hij boert goed in onze bus. Ik had anders verwacht gezien de samenstelling van het gezelschap, te weten overwegend zuinige Hollanders.  

Schranspartij (alweer...)

In het hotel bezondig ik me tijdens de lunch aan een schandalige schranspartij. Aan al die hors d' oeuvres kan ik echt geen weerstand bieden, aan toetjes kom ik dan ook niet meer toe. De Russen hebben de gewoonte om praktisch bij elke maaltijd soep te serveren, wat dit betreft lijken zij wel Limburgers. Mijn reisgenoten houden zichzelf beter in bedwang en eten niet zo veel. Zij eten wel 's avonds nog eens, terwijl ik daarentegen de rest van de dag hoegenaamd niets meer zal nuttigen. Ik tafel na met Gerard, koffie met "brendie" erbij. We spreken over economie, politieke schandalen en de voordelen van een klassieke opleiding. Hij heeft een categoriaal gymnasium gevolgd. Voor ik de stad inga, loop ik nog even naar boven om te douchen. Net als ik in mijn blootje de badkamer in wil stappen, loopt het kamermeisje pardoes naar binnen. We schrikken ons allebei rot, maar ik heb de indruk dat zij zich meer schaamt dan ik. Wouters blijkt ook weer op de been, in tegenstelling tot Jan die nog steeds bedlegerig blijkt te zijn. Voor hem geen avondprogramma meer. De meeste groepsleden bezoeken in de avonduren gezamenlijk circusvoorstellingen, toneeluitvoeringen, concerten en ballet. Ik ben geen enkele keer mee geweest: dat soort culturele uitjes is aan mij niet besteed. Voor wie ervan houdt zijn ze echter bijzonder de moeite waard.   

Heel harmonieus centrum

Ik bezoek in de buurt van het hotel enkele warenhuizen. Ze zijn redelijk gevuld, maar de artikelen zijn voor de doorsnee Russische portemonnee niet betaalbaar. Met de metro naar het historische 18e en 19e‑ - eeuwse centrum van Leningrad. Na de revolutie in augustus 1991 is de stad omgedoopt tot het oorspronkelijke naam, te weten die van vóór 1923, Sankt Petersboerg. (Uitspreken op zijn Duits.)  Vanwege de vele kanalen noemt men de stad ook wel eens het Amsterdam (of het Venetië) van het Noorden. Peter de Grote is een jaar in Nederland geweest, waar hij verschillende ideeën voor zijn nieuw te bouwen stad aan de moerassige Neva - delta opdeed. In Zaandam werkte hij als timmermansknecht. Peter mat over de 2 meter, dus hij was ook letterlijk de Grote. Ik zwerf rond in het hart van de stad, zo rond de Nevski Prospekt. Ik sta een tijdje stil om naar een popgroep op straat te luisteren: veel geschreeuw, weinig wol. Ik wissel sigaretjes uit met zwartwisselaars, ze spreken hier allen zonder uitzondering Engels met Amerikaans accent. Op een pleintje is elke bank bezet met schakers, met een kring geïnteresseerden er omheen. Als er een verkeerde zet wordt gedaan, begint iedereen zachtjes te neuriën! Er wordt ook tric trac gespeeld. Alles straalt hier rust uit, niemand heeft haast. 

Markt in arbeiderswijk

De Rossi - straat waarin  ik toevallig beland is een mooi staaltje van architectonische harmonie: ze is 220 meter lang, 22 meter breed en de gevels zijn allemaal 22 meter hoog. Heel mooi vind ik de Anitsjkov - brug, die op alle vier de hoeken een standbeeld heeft van een ruiter die een wild steigerend paard in bedwang houdt. In een armoedige arbeiderswijk drink ik een "koktel", een cocktail van vruchtjes, ijs en yoghurt. Ik loop letterlijk kreupel van de blaren onder mijn voeten, maar de pijn in de rug is als sneeuw voor de zon verdwenen. Via de gekanaliseerde Fontanka bereik de Plotschtad Mira (Vredesplein), waar een rommelmarkt gehouden wordt. Ik rust uit op een verhoging, opdat ik het gewoel onder me beter kan observeren. Ook op deze markt ontbreekt herrie en geschreeuw, alleen geroezemoes bereikt mijn oor. De handelaars zijn gewone burgers en staan tientallen rijen dik, het is extra druk omdat het  vandaag zaterdag is. Smoezelig geld wisselt onopvallend van eigenaar.  

Russisch oefenen

Valeri, een jochie van 5 jaar wiens moeder met een blauwe bloemetjesjurk in de rij staat en die precies eenzelfde jurk te koop aanbiedt, heeft belangstelling voor mijn gehoorapparaat. Ik doe spelletjes met hem en voer een simpel gesprek, waarbij ik mijn hele repertoire aan eenvoudige Russische standaardzinnetjes opentrek. " Hoe heet jij? Hoeveel jaar ben jij? Waar woon je? Waar is je vader? Hoeveel broertjes heb je? Heb je ook zusjes? Ga je ook al naar school? Wat doet jouw mama daar beneden? " 

Zwartwisselen

Om half acht ben ik weer in de buurt van mijn hotel. Ik koop mineraalwater in een staatswinkel die letterlijk ligt opgetast met conservenblikken, flessen en weckpotten met fruit en groente in de maten 1, 5 en 10 liter. De meeste hebben de uiterste verkoopdatum ruim overschreden en nagenoeg elk blik dat ik oppak is van onderen doorgeroest. Het mineraalwater smaakt sterk naar ijzer, of zeg maar roest. In een nabije souvenirshop vul ik mijn voorraad matriosjkapoppen voor mijn collega's van de Russische les aan. Bij het afrekenen blijk ik te weinig roebels te hebben. Geen nood, ik loop de straat op, steek wat dollarbiljetten de lucht in en de zwartwisselaars schieten toe, ongelogen! Binnen een minuutje is de transactie rond. De rest van de avond besteed ik aan inpakken, lezen en tv kijken. Ik volg een actuele televisiefilm over een ontaarde punkdochter van een Moskovitische politiefunctionaris. Opgenomen en geacteerd in de vroege jaren zeventig stijl van de Duitse krimi's. Mij valt ook op dat in Leningrad MTV de nieuwszender CNN van de beeldbuis heeft verdrongen.