DAG 4

 

Kolomenskoje Tselo    
Nachttrein   
Sjaslik   
Gorki-park   
Rugklachten   
Op de vuist   
Warenhuis GUM    

Genieten van lente bij Kolomenskoje Tselo

‘s Morgens een busexcursie naar Kolomenskoye Tselo, maar eerst moeten we uitchecken. Ik geef het zoontje van Irina (weer een andere etagejuf) een pakje kauwgum als afscheid. Mijn reistas zet ik alvast in de bus, want ik ben van plan niet meer naar het hotel terug te keren. De voormalige tsarenresidentie ligt 15 kilometer ten zuidoosten van het centrum. Ze ligt prachtig op de hoge oever van de Moskwa-rivier. Ik zwerf er in mijn eentje rond en bezoek de houten gebouwen en een tweetal vroeg-orthodoxe kerken in baksteen. De grasvelden zijn er bezaaid met gele paardebloemen; die gele deken schijnt kenmerkend te zijn voor de Russische lente. Veel wandelaars uit het gewone volk. Het valt me op dat de moeders niet vrolijk kijken, maar een bezorgde trek rond hun mond hebben, terwijl hun kinderen geluk en onbezorgdheid uitstralen. Over het algemeen loopt men er verzorgd en netjes bij. De kinderen hebben gekke mutsjes op die ik nog nooit ergens anders gezien heb. Na dit idyllisch oord te hebben verlaten, krijgen we nog een korte rondrit door de stad, voornamelijk voorbij plaatsen die ik al op eigen houtje aangedaan heb. Geluncht wordt er in het hotel, zonder mij; ik laat me in het centrum afzetten.  

 

Russen zijn ijsliefhebbers

Daar bezichtig ik het GUM-warenhuis van de binnenkant. De drie galerijen, daterend uit het einde van de vorige eeuw, zien er mooi uit. Maar ook hier achter de schermen verderf. Zo is het in de trappenhuizen niet te harden vanwege de penetrante pislucht. De roebelwinkels voeren een uiterst karig assortiment. De valutawinkels, alleen aankopen te betalen in dollars of marken, zijn aanzienlijk minder spaarzaam geoutilleerd. Daar staan dan ook de rijen. Eindeloze rijen staan ook voor de kraampjes waar men ijs verkoopt. De gemiddelde Rus is gek op ijs; ik heb rijen van honderden mensen gezien, geduldig schuifelend voor een ijsco van twee cent. In de hotels en restaurants blijkt ijs of een meer bewerkte vorm daarvan steeds weer onderdeel van het toetje te zijn. Ik moet toegeven dat het goed smaakte.  

Ernstige rugklachten

Op het postkantoor heb ik nog een klus te klaren. Een zestal, vooral oudere, medereizigers heeft mij hun ansichtkaarten naar Nederland toevertrouwd. Bij sommige moet ik nog postzegels kopen en plakken, waarna ik het pakket (50 kaarten) definitief post. Ik besluit de rest van de dag, zolang het licht is, door te brengen in het beroemde Gorki Park. Vandaag heb ik bijzonder veel last van pijn en scheuten in de onderrug. In de metro is het alweer raak, net als ik wil uitstappen, zodat ik klem raak tussen de sluitende deuren. Die gingen automatisch weer open, gelukkig maar. Steeds als ik zo'n aanval krijg kan ik me niet meer bewegen, het duurt een tiental seconden voordat ik mijn lichaam weer naar een normale positie kan brengen. Erg vervelend. Achteraf bedenk ik dat die rugklachten wel eens een direct gevolg konden zijn van mijn voetklachten. Door het vele lopen op sandalen die ik al lang niet meer aan heb gehad, zijn mijn voetzolen veranderd in rauwe biefstuk. Ik heb nu onder beide voeten welgeteld 5 blaren. Ondanks doorprikken komen ze terug. Lopen is momenteel pijnlijk en gebeurt dan ook geforceerd, met als gevolg .... een pijnlijke rug! 

Bezoek aan het Gorki-park

Het Gorki-park is bedoeld als oase van rust en stilte in het hectische Moskou. Men noemt het cultuurpark voor het gewone volk. Er is dus kermis en disco en bier en niet zozeer vals als wel luid schetterende Amerikaanse muziek. Cultuur? Zo ja, dan is het toch wel behoorlijk verloederd. Je kunt er van alles doen: een waterfiets huren, vissen, een ritje in het reuzenrad maken, openlucht  toneeluitvoeringen bezoeken (niet die avond), dansen, 's winters schaatsen, wandelen, eten. Er wordt entree geheven. Als ik in de rij sta en net aan de beurt ben, snauwt de juffrouw achter het raampje me iets onverstaanbaars toe, net nadat ik een voorbeeldige Russische zin heb geproduceerd (van buiten geleerd natuurlijk). Niet begrijpend stamel ik wat Russische woorden die me net invallen (Waarom niet? Wat is er aan de hand? Wat bedoelt u? Ik begrijp het niet, ik ben buitenlander .... ), terwijl achter me de rij begint op te dringen. Ik begin me op te winden, temeer omdat niemand mij te hulp wil schieten, en de adrenaline-aanmaak stijgt tot grote hoogte. Als de lokettiste uiteindelijk op haar horloge wijst en ik het woord 'gratis' opvang is het duidelijk, vanaf 6 uur 's avonds is de toegang tot het park gratis. En jawel, hoor, het was 18.02 uur; ik had haar wel 2 minuten opgehouden. De rij Russen achter mij loste zich morrend op. Ook zij wisten van niets. Het was alsof ze wilden zeggen: "Nu ik toch al zo lang op een kaartje sta te wachten, wil ik er ook een!"  

 

Massaal op de vuist

In het park wordt behoorlijk gezopen, bier is overal verkrijgbaar. Een tiental jongetjes verzamelt de achteloos weggeworpen lege flessen vanwege het statiegeld. De vele jonge meiden die er dartel rondlopen zijn zonder uitzondering kortgerokt. Ze drinken er geen bier, alleen maar cola. Het imitatie-Amerikanisme heeft in het park een hoge vlucht genomen. Ik daarentegen eet er een echte sjaslik, geserveerd met zwartbrood dat zijn naam eer aandoet en knoflookteentjes, uienpijpjes en verse peterselieplantjes die er gratis bij worden geleverd. Heerlijk. Om acht uur begint de disco. De meeste knapen hebben dan al behoorlijk de hoogte en het duurt dan ook niet lang of er breken ongeregeldheden uit. Stomdronken "gangs" gaan met elkaar op de vuist (ik heb geen wapens gezien), waarschijnlijk om enkele geile meiden, die op hun beurt met hysterisch gekrijs de partijen weer trachten te scheiden. Leuk om te zien, van een afstandje natuurlijk. Politie is in geen velden of wegen te bekennen. Zo rond half tien houd ik het voor gezien. Sjaslik met nare gevolgen...

Vlak bij de uitgang krijg ik ineens een acute aanval van diarree. De sjaslik was minder heerlijk dan ik veronderstelde. Ik begeef me naar de openbare toiletten waar ik een onbeschrijfelijke onhygiënische toestand aantref. Je staat er tot je enkels in het rioolwater en deurtjes of schotten om je privacy te waarborgen zijn er niet. Bovendien zijn het hurktoiletten, vanwege mijn rugklachten toen net niet ideaal. Buiten de uitgang vind ik een betere gelegenheid tussen de struiken in een soort groenstrook. Net als ik mijn broek heb afgestroopt en mijn darminhoud de vrije loop heb gelaten, duikt er plotseling een vervaarlijke uitziende, maar gelukkig vrolijk blaffende hond voor me op. Hij beperkt zich tot het nieuwsgierig besnuffelen van mijn gat, gelukkig hapt hij niet in mijn edele delen zoals ik vreesde.

Met de nachttrein naar Petersburg

Om tien uur was ik present op het Jaroslavl-station, vanwaar mijn nachttrein naar Leningrad zou vertrekken. Het had alles van een derdewereldstation, overal rondslingerende bagage, rondlummelende reizigers zittend en slapend op de grond, onvoldoende verlichting, weinig informatie. In een gaarkeuken eet ik een bord soep met een onbestemd stuk vlees, cacao en brood. Naast me staat een Jakoetisch gezin. Dit station is er ook voor treinen die naar Siberië vertrekken. Veel sloebers hier. Ik sla een voorraad water en cola (bij gebrek aan ander aanbod!) in. Pas om kwart over elf meldt de groep zich. De gids dirigeert ons naar een verkeerde trein, maar enkelen van ons hebben de tegenwoordigheid van geest om de zaken zelf uit te zoeken, zodat we vóór twaalf uur toch in de voor ons gereserveerde slaapwagon terecht komen. Niet veel later snerpt het vertreksein. Ik ben ingedeeld met 3 oudere heren (waaronder Jan de accountant en de loodgieter uit Wassenaar, het dórp hoor...). Zij slapen in hun blote kont ("Ik slaap nooit in mijn onderbroek!", de loodgieter). Op het gangpad rook ik nog een sigaretje met Peter (naast zuipen als een Maleier rookt hij ook nog als een ketter), die een leeg bierblikje als asbak gebruikt. Hij loopt weg om de conducteur wat te vragen en ik deponeer de as van mijn sigaret in zijn blikje. Toen hij terugkwam bleek ik het in zijn vólle blikje gedaan te hebben! En het was ook nog zijn laatste....