Wachten voor Kremlin-poort

Diezelfde Tatjana liet ons aan de westelijke ingang van het Kremlin echter een half uur wachten. Zij gaf daarvoor de bureaucratie de schuld. De Kremlin - vesting, want dat is het in feite, stond goed in de verf en wordt nog uitstekend onderhouden. Alles is er nog streng gereglementeerd. Waag het niet van de gebaande paden af te wijken, je zult terstond letterlijk teruggefloten worden door suppoosten of militairen. De laatsten zijn sinds kort niet meer tot de tanden bewapend, men heeft hier klaarblijkelijk toch het begrip  klantvriendelijkheid omhelsd.  

Reisgenoot Peter met het blikje

Ik maak toch nog heel wat foto's, want het is opnieuw stralend weer, wel 25 graden. Ik kiek een enorm massief kanon, de klokkentoren en een joekel van een bronzen klok. Die zou de grootste ter wereld zijn: 200 ton, in 1735 gegoten, maar heeft nooit gebeierd omdat er een stuk uit gesprongen was. Als eerste sta ik weer bij de uitgang, waar ik Sovjetspeldjes op een kussen van schuimplastic koop en een praatje maak met Peter, een kerel van mijn leeftijd die al 6 keer in Moskou is geweest. Hij is niet meegegaan naar het Kremlin, dat kende hij ondertussen als zijn broekzak. Nee, hij is een ijsje gaan eten bij McDonalds. Die Peter, gedurende de gehele reis heb ik hem met een blikje bier in zijn hand gezien, op dronkenschap heb ik hem echter niet kunnen betrappen. Zijn ouders waren ook bij het gezelschap, misschien hield hij zich daarom groot. Een vreemde snoeshaan vond ik, temeer omdat hij na al die reizen niet eens een enkel woord Russisch sprak. In Leningrad zou een vriendinnetje op hem wachten, beweerde hij. Ik ben benieuwd!  

Mausoleum van Lenin Bij Macdonalds geen rijen meer; ook hier zijn de prijzen tot boven de koopkracht van Pjotr Modaal gestegen. Nog gauw even naar Lenin's Mausoleum, via het Rode Plein waar er angstvallig op wordt toegezien dat je binnen de lijnen blijft lopen en dat terwijl er helemaal geen rijen wachtenden zijn! In het marmeren grafgebouw is het duister en koel als in een grot. Overal staan eerbiedig wachten geposteerd. Het lijk van de grote sovjetleider ziet er onnatuurlijk bleek uit. Het is net een wassen pop uit Madame Tussaud's collectie. Achter het mausoleum liggen de graven van communistische helden en grootheden, o.a. Zjoekov, Dimitrov, de "Rode" Amerikaanse journalist John Reed, ruimtevaarders, Stalin, etc. Ik mis Kroetsjov, die is voor zijn dood al in ongenade gevallen, vandaar. Ik ben als eerste bij de bus terug en maak een praatje met chauffeur Dimitri. Hij reed aanvankelijk op een schoolbus, maar toeristen rondrijden bevalt hem beter. Het zullen wel de fooien zijn die dat aantrekkelijker maken.

Lenin Mausoleum: wisseling van de wacht

Frisse poldermeiden

Lunch in restaurant "Gastronom" bij ons hotel. Ik zit met Gerard bij de drie zusjes uit Amersfoort; er is een tweeling bij. Echte Hollandse poldermeiden, met frisse appelwangetjes en een minimum aan make up. Ze zijn vóór in de twintig en zitten op een middelbaar beroepsopleiding. Opvallende gerechten bij het eten deze keer: gefileerde vis, ijs met veenbessensap, kwast. Natuurlijk weer borsjt en veel brood en nu ook vette frieten, gelukkig met een heerlijk gekruide saus erbij. Ik liet het me smaken.

Tentoonstellingsterrein

Met de metro begeef ik me naar het noorden van de stad, het permanente VDNCh, een expositie­ terrein van de eertijdse wereldtentoonstelling. Imposante toegangspoort en triomfboog, tientallen paviljoens en schitterende fonteinen. In de buurt het mega-sculptuur "Arbeider en Kolchose-boerin", het Spoetnik-monument en de Ostankino-televisietoren. De gevels van het centrale gedeelte zien er welverzorgd uit, maar achter de coulissen blijkt men al 20 jaar geen onderhoud gepleegd te hebben. Geen toeristen hier, wel plaatselijke bezoekers.  Overal wordt de grootsheid en de weergaloze prestaties (economie, landbouw, ruimtevaart) van de (nu voormalige) Sovjet-heilstaat bejubeld. Ik bekijk een en ander met gemengde gevoelens, wetende dat het staatssocialisme inmiddels een zachte dood is gestorven. Ik besluit geen enkele tentoonstelling te bezoeken, daarvoor is het weer te mooi, een echte uitnodiging om veel te fotograferen.  

Fotos' Openlucht tentoonstelling techniek          (Klik voor vergroting)

Sjarok, een jonge drop out

Rondom het metrostation is het een komen en gaan van de part time handelaars. Ik koop er een brood waarin vis en eieren tegelijk meegebakken zijn. Terwijl ik dit smakelijk oppeuzel, word ik benaderd door een 13-jarig jongetje. Met mijn beperkte Russisch kom ik erachter dat hij Sjarok heet, in de buurt woont bij zijn tante (zijn moeder is dood of weg, dat werd me niet duidelijk), dat hij niet meer naar school gaat ondanks zijn leerplichtige leeftijd. Hij bedelt verder om een pen. Ik antwoord dat hij die niet meer nodig heeft nu hij immers school heeft afgezworen. Hij krijgt zijn pen toch; het is het laatste pennetje van het tiental dat ik in het Hilton-hotel van Las Vegas gratis uit de gokhallen heb meegenomen. (Volgens mijn broer Clim heb ik die gewoon gepikt.) Op de trappen naar de metro ligt een éénbenige alcoholist voor Pampus. Niemand kijkt naar hem om. Rusland gaat wat dit betreft dezelfde weg op als de States en India.

Ga naar foto's van de metro

Inbraakpreventie

Op mijn kamer roept een kleine blaar onder het eelt van mijn linker kleine teen om verzorgende aandacht. Overigens, ik moest opnieuw de mecanicien inschakelen om binnen te komen. Toen ik aan tafel over mijn problemen met de keycard vertelde, zei een van de Groningers met onverwoestbaar optimisme: "Prima, een uitstekende manier om inbrekers buiten de deur te houden." Relaxen op de kamer met CNN, een Russische vocabulaire, een ligbad en de "Moscow News", een gratis blad voor "bisnismen".