|
|
MOSKOU IDAG
2
Rode Plein / Bedelaars / Huisdieren te koop / Hotelhoeren / Metro / Kitay Gorod / Kievsk Station / Beriozka winkel / Thomas Rust
StadsrondritDe
bus voor de stadsrondrit vertrok om 10.00 uur pas. Veel te laat, vond ik. Al
vóór 09.00 uur had iedereen al lang en breed ontbeten! Ik maakte er en passant
kennis met enkele medereizigers, onder andere een bijna dove vrouw met Limburgs accent.
Zij bleek een zus van een bekende bakker in Roermond te zijn; al 30 jaar
woonde zij met haar man, een parmantige, tuinkabouterachtige grijsaard, in
Brabant. Ze kon goed liplezen. Doofheid zat in haar familie, vertelde ze, en ik
kon me ineens herinneren dat de bakker ook zo doof als een kwartel is.
Lenin-heuvels met universiteitMoskou bleek een uitgestrekte stad, ook al bleven we slechts binnen de ring, de rondweg van brede boulevards. Alleen de Lenin - heuvels met de immens grote Lomonossov-universiteit viel daar net buiten. De Moskou - rivier slingert zich met grillige bochten door het centrum. Uitzicht vanaf de heuvels niet zo imposant, te heiig. We maakten een groot aantal fotostops. Ik bleef zelden naar de gids haar verhaal luisteren (die vertelt doorgaans toch niets nieuws, alles staat al in de boeken en reisgidsen die ik van te voren heb gelezen) maar zonderde mij steeds voor korte tijd af. Ik bleek hiermee niet de enige te zijn, vooral de fotografen en filmers gingen ieder hun eigen gang en niemand die zich daar aan stoorde.
Bekijk ons filmpje:
Rode Plein met Basilius - KathedraalDe
toeristische trekpleisters zijn tot dusverre (hoe lang nog) goed onderhouden,
maar overal in de stad zie je toch duidelijke tekenen van verval. Wie zou die
opknapbeurten ook moeten bekostigen? Elke dag brood op de plank is van
groter zorg. De Basilius - kathedraal vond ik met al zijn uivormige
koepels en vele kleuren en hybride bouwstijl het meest indrukwekkend. Ook het
Historisch Museum heeft wel wat; zelfs 's zomers ziet het er uit als een met
sneeuw bedekt winterpaleis. De Lenin - cultus wordt nog enigszins in ere
gehouden: enkele honderden toeristen woonden achter een touwafzetting de
ceremoniële aflossing van de wacht bij.
Meer foto's Basilius Kathedraal en Rode Plein
Bekijk ons filmpje: |
|
|
Indrukwekkend kloostercomplexWe
stoppen niet overal: een aantal gebouwen bekijken we terwijl we er langzaam
aan voorbijrijden. Een uitgebreide bezichtiging vindt wel plaats van het
grote, versterkte kloostercomplex van de Heilige Maagd Maria. Rondom Moskou
ligt een tiental van die kloosterforten, omringd door een verdedigingsmuur en
met tal van kerken. Het is er rustig en er hangt een historische sfeer.
Zingende vogels en ruisende bladeren overstemmen er de doffe stadsgeluiden uit
de verte. |
De
laatste stop vormde een valutawinkel, een zogenaamde Beriozka-shop
(beriozka staat voor "berkenboom", nationaal symbool van Rusland), waar je
enkel met buitenlands geld kunt afrekenen. Ik koop er een voorraad
ansichtkaarten. Souvenirs te kust en te keur. Het personeel spreekt er
vlekkeloos Engels, Duits en Frans. De prijzen liggen hier lager dan in de
hotelwinkels. Ik ben als eerste buiten en maak een praatje met enkele
loslopende straatschoffies, zij zien er uit als Ciske de Rat in de
gelijknamige film. Ze bedelen niet, maar volgens mij is het de maffia in spe
die voor me staat.
We
gebruiken de lunch in ons hotel. Het is inderdaad meer een diner, zeer
omvangrijk, zelfs naar mijn maatstaven. De gids heeft toch gelijk gekregen
met haar zogenaamde lunch - diner verwisseling. Een studente uit
Groningen schuift bij ons aan; haar ouders zitten in mijn groep. Ze woont al
een half jaar in Moskou, waar ze Slavische talen studeert in het kader van een
uitwisselingsprogramma. Haar moeder straalt van trots als zij haar dochter de
kelners in vloeiend Russisch te woord ziet staan. De studente ziet er trouwens
geen dag ouder dan 14 jaar uit. Na de borsjt (lekkere bietensoep met knoflook)
en de vele hartige vissoorten koop ik buiten voor $ 5 bij een doofstomme knaap
een berenmuts, met sowjetembleem en naar het Rode Lege - model. Hij is bestemd
voor Clim, op speciaal verzoek.
|
|
|
Voorzien
van een berg roebels (zwart gewisseld bij de kelners, koers $ 1 voor Roebel
120; officiële koers is 1 op 85) trek ik te voet de stad in.
Russisch geld
Op de Arbat, een
in de vorige eeuw al beroemde winkelstraat, is het druk. Hier en daar zijn de
gevels opgeknapt of in historische staat teruggebracht. Honderden stalletjes
met typische souvenirs staan er op de toeristen te wachten. Die laten het
echter afweten, het laatste jaar is er ernstig de klad gekomen in het
vreemdelingenverkeer naar Rusland. De onzekere sociale en vooral politieke
toestand is daar debet aan. Af en toe slenter ik steegjes en zijstraatjes
in om een blik achter de schermen te werpen: ik constateer er voornamelijk
vervuiling en verval. Rondom de ingangen van het metrostation bieden honderden
particulieren hun trouwe viervoetertjes te koop aan: met name de rillende puppies zien er schattig uit. Nieuwsgierig en tegelijk angstig steken ze hun
kopjes met glimmende neusjes en glinsterende oogjes uit de jaszak van hun
eigenaar/baasje. Elk metrostation heeft er zijn eigen specifieke markt,
illegaal natuurlijk: hier zijn het schoenen en lederwaren, daar zijn het
kinderspeelgoed en huishoudelijke artikelen. En overal staan baboesjka's
(oma's) die een enkele fles bier of wijn, schoenveters, één boek of een kam
met ontbrekende tanden vergeefs te koop aanbieden. Even verderop staat de
Georgische maffia met wel 20 kratten bier, zij doen goeie zaken. Ze hebben ook
mij als klant. Ik heb er n6g spijt van dat ik dat flesje bier niet van die
oude bes heb gekocht.
|
|
Als ik de westelijke muur van het Kremlin bereik, sla ik rechtsaf en loop naar beneden naar de rivier. Ik pauzeer even op de brug, van waaruit ik een schitterend uitzicht op het Kremlin heb. Vervolgens wandel ik enkele uren door de gemoedelijke woonbuurten. Er hangt een ontspannen sfeer en ik heb de indruk dat hier de nomenclatoera en de gegoede burgerij woont.
Om
de paar straten kom ik voorbij een Russisch-orthodoxe kerk, je hebt ze
hier in alle kleuren en maten. Sommige staan in de steigers, hetgeen me
verbaast. In een rustig park speel ik apport met een hondje dat niet naar zijn
bazinnetje luistert, maar wel naar mij. Ik durf geen gesprek met de knappe
vrouw aan te knopen; ze glimlacht wel, maar doet verder evenmin pogingen om
nader contact te zoeken. |
|
Een weergaloze ondergrondse
Als
mijn voetzolen van al dat stevig doorstappen beginnen te branden, zoek ik een
metro op. Ik ben inmiddels in de wijk Kitay Gorod
(16e-eeuws
gedeelte van Moskou). Ik wist dat de Moskovitische metro iets aparts is, maar wat zich voor mijn ogen ontrolt
overtreft mijn stoutste verwachtingen! Monumentale hallen, geheel in stijl,
een ware lust voor het oog. Je kunt er van de vloer eten, uiteraard mag er
niet gerookt worden. Een ritje kost er een halve roebel, één cent ongeveer.
Natuurlijk volkomen belachelijk, die archaïsch lage communistische prijzen.
(Toen ik weer in NL was teruggekeerd las ik in de krant dat de prijzen van de
metro verdubbeld zijn. Je bent nu twéé cent kwijt om onbeperkt in de
mooiste metro van de wereld rond te reizen!) En, misschien belangrijker nog
gezien het overweldigende dagelijkse aanbod aan reizigers (miljoenen!): de
organisatie en het dienstrooster zijn er uiterst efficiënt. Overdag verschijnt
er elk perron om de anderhalve minuut een trein. In de avonduren is de
frequentie ietwat lager. Het enige dat er te wensen over laat is de karige
bewegwijzering. De weinige borden die er wel hangen zijn klein uitgevallen
en in het cyrillisch schrift gesteld. Pijlen, pictogrammen, kleuraanduidingen
ontbreken. Kortom, een gruwel voor de doorsnee westerse toerist. Ondanks mijn
kennis van het Russische schrift heb ook ik nog wel eens moeite om de weg te
vinden. Wat blijkt: na de revolutie in augustus 1991 heeft men de namen van
verschillende cruciale stations (vernoemd naar gehate kommies) veranderd.
Dat maakte mijn metroplattegrond van vóór 1991 volstrekt waardeloos voor
sommige lijnen. |
|
Ondertussen
heb ik in smoezelige restaurantjes en cafés koffie (drinkbaar) en cacao
(aangelengd tot het smakeloze toe) gebruikt. Er is weinig anders
verkrijgbaar. De prijzen liggen op een bespottelijk laag niveau, tenminste
voor mijn beurs. De bediening is er ronduit stug en weinig plooibaar. Om mijn
hotel te bereiken moet ik er in het
Kievsk Station uit. Als ik daar uit de
buik van de metro kom en het avondlicht instap moet ik schrikken van de
eindeloze rijen burgers die er hun hele hebben en houen lijken te verkopen.
Hele volksstammen verkopen er kortzichtig hun wintergarderobe. Vrouwen
verpatsen er hun dierbare bruidsjurk. Alles wat thuis overcompleet, niet direct
nodig of in voorraad is wordt van de hand gedaan. Er hangt een drukkende
stilte: veel mensen schamen zich en hullen zich in een berustend stilzwijgen. Ze zijn nu nog goed gekleed, hoe zal dat over een jaar zijn?
Aan een stalletje koop ik 3 broodjes en 3 worstjes voor 40 roebel. Voor de
gewone Rus, Iwan met de Pet, is dit bedrag onbetaalbaar, daar het gemiddelde
maandloon op dit ogenblik niet meer dan 300 roebel bedraagt. In het hotel laad
ik mijn koelkast vol met flessen bier en blikjes frisdrank die ik onderweg heb
aangeschaft.Na een ligbad neem ik plaats aan mijn ruime secretaire van
notenhout en schrijf ansichtkaarten aan mijn medecursisten Russisch van de
volksuniversiteit. De tv heb ik afgestemd op CNN, een zender die hier sinds
augustus vorig jaar bijzonder populair is, ook al kunnen weinigen het
Amerikaanse gebrauw volgen.
|
|
|
Om een uur of elf wordt er op mijn kamerdeur geklopt. Het kamermeisje of misschien een van mijn landgenoten? In mijn pyjama doe ik argeloos open. Twee bloedmooie meiden in sexy en moderne kledij lachen mij onbevangen toe. Onwillekeurig trek ik mijn buik in en recht mijn schouders. "Hi sir," zegt de kortgerokte blonde met een oogverblindende glimlach, "we would like to ask you something. Do you sleep alone to-night?" Ik bespeur een onvervalst Amerikaans accent (CNN weet je wel). Verbouwereerd wijs ik op mijn boek dat ik nog in mijn hand heb en antwoord: "No, I sleep with my book, you see. Why do you want to know?". "Well, sir, we would like to share your bed. You can choose, her or me, whoever you like". "Of course you can have us both," voegt de langbenige schoonheid met het ravenzwarte haar er veelbetekenend aan toe. Met een ietwat aarzelend "No, thank you, I am not in the mood to-day", weet ik hen af te schepen. Ik ben innerlijk verscheurd (wat een stukken!) en kijk hen na als ze beleefd afscheid hebben genomen, no hard feelings in Moskou. Ze lopen verder de gang in. De donkere haalt een computeruitdraai uit haar handtasje en zoekt het kamernummer van hun volgende potentiële cliënt. Ze spelen ongetwijfeld onder een hoedje met de receptie, die natuurlijk in de opbrengst van deze betaalde liefde deelt. Ik baal er een beetje van dat ik niet naar hun prijs heb gevraagd of andere bijzonderheden waarnaar ik nieuwsgierig ben. Enigszins onrustig slaap ik in.
Heenvlucht |
Moskou 1 |
Moskou 2 |
Moskou 3 |
Petersburg 1 |
Petersburg 2 |
Petersburg 3 |
Terugreis |
FOTOGALERIJEN |
MOSKOU |
PETERSBURG |
MENSEN |
