VLIEGEN MET AEROFLOT

DAG 1

ROERMOND - AMSTERDAM - MOSKOU  

Roebelbar  /  Hotel Oekraine  /  Gids Tanja  /  Gedenkteken

 

Onaangename vlucht

Neefjes Ben en Peter brengen me met de auto naar het station van Roermond. Het is stralend weer, nu niet direct uitnodigend om naar het traditioneel koude Rusland (nee, nu niet meer Sowjet-Unie!) te gaan. Op Schiphol probleemloze afhandeling.  De Tupolev 154 van de Russische vliegmaatschappij Aeroflot biedt plaats aan 168 mensen, hij zit tjokvol. De machine heeft op de grond, als-ie niet vliegt, geen functionerende airconditioning, dus we zweten ons allemaal rot. Het cabinepersoneel is redelijk actief en voorkomend, maar kan zich uiteraard niet meten met de Zuid-Aziatische schoonheden van Singapore Airlines. De arrogante Italiaanse en luie Indiase hostesses slaat zij echter met lengten.

Late schemering In Moskou is het ondanks het vergevorderde uur nog steeds licht. Pas ver na elven valt na een langdurige schemering de duisternis echt in, geheel anders dan in tropische landen waar dit vliegensvlug gaat. De douane legt ons niets in de weg. We worden in de aankomsthal opgevangen door de Nederlands sprekende gids Tanja. Zij maakt slechts minieme foutjes tegen de Nederlandse vocabulaire en grammatica. Zo spreekt zij bijvoorbeeld van "de oplossing van de wacht", "hier woonde een rijke kooplied" e.d. Ook laat zij steevast het diner 's middags en de lunch 's avonds plaats hebben. Niemand van de 22 koppen tellende Nederlandse groep stoort zich hieraan, hetgeen voor mij een hoopvol teken is. Sjacherende taxichauffeurs drukken hun louche stempel op de hal. Mijn eerste haperende zinnetjes (en vooral losse woorden) komen er uit om hun af te poeieren.

 Historisch keerpunt

Met een eigen bus rijden we naar het centrum, 40 km verderop. We passeren de plek tot waar de Duitsers in 1941 zijn doorgedrongen. Er prijkt een enorm gedenkteken waarop ongetwijfeld staat gebeiteld dat "dit  de plaats (is) waar in de Grote Patriottische Oorlog de rovende fascistische horde tot staan werd gebracht. Hier stuitten zij op massaal verweer van heldhaftige boeren en arbeiders die met ware doodsverachting en stalen doorzettingsvermogen hun levens opofferden ten dienste van de redding van het lijdende Vaderland..." etcetera  Ik kan het me goed voorstellen.

Ons hotel Oekraïne ligt aan een bocht van de Moskou - rivier en torent 198 m boven de stad uit. Het ziet er met zijn Stalinistische stijl groots uit met zijn 30 verdiepingen. Het werd gebouwd als tegenhanger van de hoogbouw in de Amerikaanse steden. Een Russisch antwoord op de sky-scrapers. Het hotel wordt net opgeknapt, zodat we ons gezamenlijk een weg moeten banen door zakken cement en bouwafval. Slalommend langs de hoog opgetaste stapels kunstmarmeren tegels bereiken we de moderne snellift. Ik zit op de 25e etage in een ouderwetse, sfeervolle kamer. Degelijk sanitair maar nogal uit de tijd en aan vernieuwing toe. Hoewel, zolang het functioneert ... Verder ook een koelkast (200 liter van eigen sovjetmakelij) en een tv-toestel (Goldstar, Zuid-Koreaans); tot mijn niet geringe verbazing beide uitstekend werkend.  
 

Wat niet werkte was mijn keycard. Ik had liever een sleutel gehad; steeds opnieuw moest ik er Nina (of een van de andere etagejuffrouwen) bij halen. Die klaagden nogal daarover, niet over mij maar over de kaart (Israëlisch fabrikaat, zeiden ze dan afkeurend met een zuinig mondje). Twee keer is er een elektrotechnicus bij geweest die het slot helemaal uit elkaar moest halen. Enfin, zo kon ik wel mijn Russisch oefenen, onder meer met Nina's dochtertje Ljoeba die bij mama op het werk in een omgebouwde linnenkamer sliep.

Na enig zoeken vond ik op de 6e etage een roebelbar. Het was er erg luidruchtig (harde Russische popmuziek) en de biertjes kostten er omgerekend een knaak. Het zat er vol zwarthandelaren, donkere typen uit de Kaukasische republieken Georgië, Armenië en Azerbeidzjan. Een beschonken Serviër, type zigeuner zonder tanden, deed voor hoe hij de Kroaten met een machinegeweer zou ommaaien. Alle aanwezige GOS-ers knikten instemmend, daarom hield ik maar wijselijk mijn mond. Ik sloot vriendschap met Joera, de barjongen van 23 jaar, wiens tweede baantje dit was. Overdag verdiende hij de kost als automonteur. We communiceerden in een mengelmoes, soms eerder koeterwaals lijkend, van Engels en Russisch. Uit enthousiasme over mijn kennis van het Russisch trakteerde hij mij op een snelle serie Georgische "kanjak" (cognac). Brandend lekker. Inmiddels was er ook een tweede toerist binnengekomen. Hij bleek in mijn groep te zitten. Hij heette Gerard, kwam uit de buurt van Gouda en was als statisticus (hij had economie in Rotterdam gestudeerd) werkzaam bij een of ander Internationaal Bureau. We konden goed met elkaar opschieten, ook al omdat onze interesses in elkaars verlengde lagen. Met hem zou ik de komende dagen vaker optrekken.  

 

 

Terug in mijn hotelbed begon ik aan mijn Engelstalige thriller "Wallflower" van de bekroonde misdaadauteur uit de States, William Bayer. Pas om 3 uur ging ik slapen, hoewel het volgens mijn ontregelde biologische klok 1 uur 's nachts was. Dus eigenlijk moet ik hier schrijven: al om 3 uur ging ik slapen .....