TERUGVLIEGEN
EEN VLUCHT MET TRANSAVIA
[ Start ] [ fotobhaktapur ] [ fotokathmandu ] [ fotomensen ] [ fotopokhara ] [ fotosadoes ] [ fototempels ]
Sjaaltje als afscheidscadeau
We vliegen pas 's middags terug naar Nederland, dus ik heb alle tijd van de
wereld om uit te slapen en nog wat inkoopjes te doen. Als ik om twaalf uur afscheid
neem van de staf en van Unger Tsering en zijn vrouw Ralutse, krijg ik een witte
zijden sjaaltje omgehangen. Daarmee willen ze me goede reis wensen. De andere
gasten krijgen dit ook trouwens; dit is gewoon een traditionele aardigheid waarvan
ze weten dat toeristen het op prijs stellen. Een figuur zoals ik, een alleenreizende
ietwat oudere man, komt te laat voor het busje dat ons komt oppikken, hij heeft
op de valreep nog een aantal spotgoedkope sloffen Marlboro aangeschaft voor
20 gulden per slof (tien pakjes).
Op de luchthaven is het veel drukker dan verwacht, we zijn echt niet de enige
charter. Er wordt ook nog gevlogen naar Bangkok, Tokio, Hamburg en Parijs. Al
die vluchten zijn door mist later dan normaal binnengekomen, zodat ook de vertrektijden
aangepast moeten worden,. Kortom, het is hartstikke vol in de vertrekhal.
De jongen die niet wilde deugen
Urenlang zit ik te puzzelen en koffie te drinken in de bar. Daar maak ik hernieuwd
kennis met leraar Harrie die ik tijdens de dorpentocht tien dagen geleden al
eens heb ontmoet. Als we aan de praat raken kom ik er achter dat deze Harrie
uit het Limburgse Reuver - Offenbeek afkomstig is, een streekgenoot dus. Hij blijkt in de jaren zestig
op dezelfde school (het Bisschoppelijk College in Roermond) te hebben gezeten.
Maar het gymnasium heeft hij nooit afgemaakt; via HBS en MULO is hij in de fabriek
beland. Na een tamelijk ruig leven had de 'jongen die nooit wilde deuger' (zijn eigen woorden)
dan toch nog zijn eerstegraads bevoegdheid Nederlands
MO behaald. Sinds een jaar of vijftien staat hij nu voor de klas. We kunnen
uitstekend met elkaar overweg, niet alleen vanwege onze gemeenschappelijke achtergrond.
Ineens spoed gemaand
Als het duister is mogen we niet vertrekken en moeten we noodgedwongen een dag langer in
Nepal blijven. Het cabinepersoneel maant de passagiers tot spoed. Opeens moet
alles van haast-je rep-je en dat na uren lusteloos rondlummelen! De zon staat
al heel laag aan de horizon als we van de startbaan opstijgen. We hebben de
deadline nog net gehaald, tenminste zo reageren de stewardessen opgelucht, Zal
al die haast en paniek dan toch ernst zijn geweest? De terugreis verloopt zonder
noemenswaardige incidenten. Diep in de nacht, het loopt tegen tweeën, komen
we op Schiphol aan. Eerst zou er sprake zijn dat we naar Zestienhoven zouden
moeten uitwijken vanwege het lawaai dat de nachtrust van de omwonenden verstoort,
maar dat blijkt een loos gerucht te zijn.
Chaos op Schiphol
0p Schiphol heersen chaotische derdewereldtoestanden. We moeten bijna een uur
wachten voor onze bagage op de banden verschijnt (en dan ook nog op de verkeerde
aan de andere kant van de hal), en dat terwijl er hoogstens twee andere vliegtuigen
zijn binnengekomen. Ook de informatie die wordt doorgegeven klopt van geen kanten.
Van een verontschuldiging is geen enkele sprake. Een slechte beurt voor onze
nationale trots. Enfin, daarna breng ik met Harrie drie gezellige uurtjes door
in een van de bars die de hele nacht zijn geopend. Om zes uur mag er weer bier
worden geschonken en Harrie is de eerste die voor zo'n bestelling aan de bar
staat. Ook tijdens de treinreis naar huis trekken we met elkaar op. Als Harrie
in Eindhoven uitstapt is het nog net geen licht. Om half tien 's zondagsmorgens
ben ik thuis. Ik maak mijn tas direct leeg, maak de wasmand vol en ruim de rest
van mijn spullen uit de tas al zo veel mogelijk op. Daarna ga ik pitten, mijn
slaapachterstand inhalen.
| 
