|
|
| ||||||||||||||||||
 |
 |
Ik breng drie volle dagen in Pokhara door. Hoewel ik me er soms heb verveeld, zou ik het ook weer niet hebben willen missen. Het voortdurende uitzicht op de majestueuze bergketens aan de horizon is een ervaring die ons laaglanders blijft bekoren. Met name de spitse top van de Fish Tail Peak (ofwel Machhapuchhare) is vanaf alle plaatsen in het stadje zichtbaar. Hij ligt dan ook het dichtst bij, op nog geen dertig kilometer afstand. In deze omstreken worden de meeste eenvoudige trekkings gemaakt. In de bergen presteer ik nooit goed, wat niet alleen aan mijn slechte conditie ligt, maar ook aan het versleten van mijn knieën en mijn zwakke enkelbanden. Een trektocht zit er voor mij hoe dan ook niet in.
 |
 |
De eerste dag besteed ik aan een uitgebreide verkenning van het tot Lakeside gedoopte toeristendorp en het grotere stadje (nou ja, het schijnt meer dan 100.000 inwoners te hebben) zelf. Ik maak er een fikse wandeling van, want ik wil mijn hierboven aangehaalde conditie op peil houden, hoe laag die dan ook is. Onderweg speel ik wat met kinderen. Ik heb geen echt goede kaart van de stad en soms verdwaal ik een beetje. Als ik het einde van het verder niet bijster interessante stadje bereik, ben ik 8 kilometer verder. Op de terugweg kom ik langs de universiteit, waar een voetbalwedstrijd plaatsvindt. Het niveau is erbarmelijk. Even verderop is de markt. Daar is het een stuk interessanter, vooral door die verscheidenheid aan klederdrachten van de verschillende volkeren uit de bergen die hier hun waren aan komen bieden. Ik koop er een leren riem voor een paar gulden. Overal kun je er Cola of Fanta krijgen. De plaatselijke bevolking gooit alle rotzooi gewoon op de grond weg. Op de heenweg is het steeds bergop gegaan, op de terugweg loopt het terrein dus af. Ik voel weer eens blaren opkomen. Dat wordt vanavond prikken geblazen.
's Avonds televisie kijken' s Avonds kijk ik doorgaans naar de televisie. Star TV, een soort MTV voor Azië, is hier populair, naast suikerzoete Indiase films vol drama, zang en dans. Die films zijn heel kuis, er mag van de censuur nog steeds niet in gekust worden. Geweld daarentegen komt er wel gedoseerd in voor, dat is niet zo erg in de ogen van de knippers, als het goede op het einde maar overwint. Ook apen ze het westen na met talkshows en quizzen en dat allemaal in het Engels. Net als de talloze reclamespotjes zijn deze programma's geënt op de grote middenklasse van India die genoeg geld heeft te verteren. De dansfilms zijn in het Hindi (of in een andere van India's vijftien erkende talen) en zijn bedoeld voor de ongeletterde massa op het immense platteland. Ook in het buitenland (Zuid-Amerika, Arabische wereld) is de Indiase film een gewild product. Alleen in het westen is ze begrijpelijkerwijs nooit aangeslagen, op wat kunstzinnige films uit Madras, Bombay (Bollywood) en de Bengalen na. Soms worden die op festivals zelfs bekroond, dus filmen en acteren kunnen ze wel degelijk! Indiërs kunnen trouwens alles, als ze maar willen en die religieuze poespas afzweren. Reparaties op de kamerDe eerste avond begeven de lampen in mijn badkamer het. Drie man van het personeel erbij (ze hebben mijn zaklamp nodig om bij te lichten), maar die kunnen het ook niet oplossen. Reserve tl - buizen zijn niet in voorraad, dus er wordt een noodvoorziening met een schamel peertje voor mij aangebracht zodat ik me in ieder geval niet in het donker hoef te wassen. Als ik drie dagen later vertrek is het euvel nog steeds niet verholpen. Ik maak een praatje met de boys, die allen de middelbare school afhebben. Net degene die geen Engels spreekt blijkt tot de hoogste Hindoekaste, de Brahmanen, te behoren. De andere twee zijn Chattry's, de hogere ambachtskaste. In mijn ogen kunnen ze geen Hindoe zijn, want ze zijn van Tibeto - Burmaanse bevolkingsgroepen afkomstig, in dit geval Gurung. De woordvoerder van het groepje vertelt me dat hij eigenlijk Gurkha in het Britse leger had willen worden, maar dat hij daarvoor op medische gronden was afgekeurd. De eigenaar van het hotel is een voormalige Gurkha, vertelt hij me. Van zijn gespaarde soldij heeft hij dit hotel laten bouwen. Als het trio weg is bestel ik een grote pot 'black tea' en neem langdurig een ligbad. |
|
Lakeside lijkt als twee druppels water op de vele andere internationale tropische oorden die voor honderd procent op het westerse toerisme vegeteren, zoals Panajacel (Guatemala, aan het meer van Atitlan), dat spottend door de locale bevolking
| 'Gringotenango' wordt genoemd. Verder het dorpje Tuk Tuk op het eiland Samosir in het Toba?meer (Sumatra in Indonesië), Kuta Beach op Bali (Indonesië), Kovalam en Goa (India), Cuzco in Peru en Playa del Carmen op Yucatan (Mexico). Als je er één gezien hebt, heb je ze allemaal gezien. Ik persoonlijk ben niet bijzonder gecharmeerd van die toeristische enclaves in verder zeer exotische streken. Toch kom je er vaak terecht, of je nu wilt of niet. Erg veelzeggend vind ik het feit dat al die hierboven genoemde plekjes aan het water liggen, heel goedkoop zijn en ontdekt werden in de jaren zestig/zeventig door hippies die de wereld rondzwierven. Hier en daar zie je ze nog lopen. Zo kwam ik in Pokhara een blonde Nepalese jongen tegen die vloeiend Amerikaans met Texaans accent praatte. Hij vertelde me dat zijn vader als hippie met zijn Nepalese moeder in een bergdorp 'ver van hier' had samengewoond. In de jaren tachtig was hij zonder zijn gezinnetje teruggekeerd naar de States. Nu 'deed hij iets' bij een bank en stuurde hij regelmatig geld naar zijn familie. Vanwege zijn perfecte beheersing van het Engels deed de jongeman goede zaken in het toeristencircuit. Het geld van zijn biologische vader had hij niet echt nodig, dat beweerde hij tenminste. |
|
 |
 |
| Toch heeft zo'n concentratie van hotels en restaurants ook voordelen. Je hoeft er bijvoorbeeld niet van de honger om te komen, want alle 'cuisines' van de wereld zijn er vertegenwoordigd (behalve de Hollandse keuken dan). Verder heb je er alles wat je nodig hebt bij de hand, bijvoorbeeld telefoons, faxapparaten en internetaansluitingen. De kleine supermarktjes schieten er als paddenstoelen uit de grond. Je kunt er fietsen huren en een sauna nemen. Hoeren heb ik er evenwel niet gezien, maar die zullen er ongetwijfeld wel zijn, ook al zijn het aan de grond gelopen westerse trekker - meisjes. De oorspronkelijke bevolking wordt daardoor wel steeds meer naar de periferie gedrukt. Tussen de nieuwe hotels kun je nog akkertjes zien liggen, waar boeren met hun buffels ploegen en kleurig geklede vrouwen onkruid tussen de groenten wieden. De hardnekkigheid van deze boeren met hun minieme erfjes geeft tenminste nog een zweem van authenticiteit aan het stadje. | |
 |
 |
Ongeveer in het midden van de hoofdstraat (Lakeside heeft in feite maar één straat) ligt een groot restaurant en discotheek, Club Amsterdam geheten. Steeds als ik er langs kom schalt André Hazes of een van die andere Hollandse gozers (Borsato?, Gordon?) opdringerig uit de geluidsboxen. Je begrijpt dat ik daar steevast met een grote boog omheen loop. Ik kom normaal gesproken toch al weinig in cafés, laat staan in luidruchtige disco's. (Dat is ooit wel eens anders geweest…) De mensen die in de toeristenindustrie werken spreken allemaal redelijk goed Engels. De meeste hebben dat in de praktijk geleerd, zo ook taxichauffeur Prakesh die me naar de Sarangkot - heuvel brengt. Hij is 23 jaar oud, jonger dan zijn Toyata Corolla die uit 1973 stamt. Hij heeft twee kinderen en vindt dat genoeg zo.
 |
 |
