|
|
|
Tafeltennissen populaire sportIk heb me wel een beetje verkeken op de afstand, want het blijkt nog een stevige tippel naar de stoepa. De levendige straattaferelen die ik onderweg tegenkom vergoeden echter veel. De inwoners van Tibetaanse afkomst (waarschijnlijk tweede generatie vluchtelingen die het economisch redelijk voor de wind gaat) zijn heel voorkomend en knikken me vriendelijk toe. Ze zien me helemaal niet als een ongewenste indringer of een buitenlandse duivel zoals in China. Er lopen een boel kinderen rond hier. Opgeschoten jongens spelen tafeltennis op geïmproviseerde tafels die van afgedankte ramen en deuren zijn gemaakt. Ik blijf kijken en moedig hen aan; juich en joel. Dat vinden ze wel leuk. Die hartstocht voor pingpong hebben ze in ieder geval wel van hun Chinese overheersers overgenomen.
|
|
 |
 |
Eindelijk komt dan de immens grote witte koepel in zicht. Ik merk dat ook al aan de touringcars die er geparkeerd staan. Ik verwacht collega Gijs opnieuw tegen te komen, maar waarschijnlijk missen we elkaar op een paar minuten na. De stoepa ligt eigenlijk op een geheel door huizenblokken omsloten binnenplaats; in de huizen zijn voornamelijk winkels en restaurant gevestigd. Ik maak er enkele rondgangen over de plateaus die op verschillende hoogtes liggen. Van hieruit heb ik ook een onbelemmerd uitzicht op het leven naast de koepel, wat mij inspireert om met de fotoserie "Ramen" te beginnen.
Er hangt een erg ingetogen sfeer en er wordt bijna niet gebedeld.
Ik heb inmiddels een bijzonder positieve indruk van de Tibetanen als volk gekregen:
vriendelijk, gedisciplineerd, maar tegelijkertijd ook
gereserveerd. Ze lijken
me eveneens behoorlijk pienter en bij de tijd.
Uitblazen in rooftop - restaurantAls ik een rooftop restaurant ontdek, besluit ik daar te lunchen. Al gauw word ik er omringd door een grote schare backpackers van allerlei nationaliteiten. Zo zitten naast me drie jonge Nederlandse vrouwen te kibbelen over de vraag met welke organisatie zij een trektocht willen gaan maken. Ik kom er, nieuwsgierig geworden, achter dat deze plek in de Lonely Planet Survival Kit ten zeerste wordt aanbevolen en weet nu waarom het hier zo vol is. Hoe dan ook, ik laat me de spinaziesoep en de aardappelpuree met knoflookteentjes, uitjes en gesmolten kaas goed smaken. |
|
Monnikjes op voetbalveld
Na deze lekkere maaltijd (die me nog geen drie gulden heeft gekost, inclusief een literfles mineraalwater) breng ik een kort bezoek aan een drietal om Bodnath verspreid liggende Tibetaanse kloosters, gompa's geheten. De weg ernaar toe door smalle steegjes vol modder, joelende kinderen en losliggende stenen is interessanter dan de kloosters zelf De gebouwen zijn weinig spectaculair, maar wel allen prima onderhouden. Een tijdlang bekijk ik met stijgende verbazing een voetbalwedstrijd tussen in lange gewaden geklede kloosternovices, leerlingmonniken in feite.De kaalgeschoren jongelingen speelden op slippers en gingen geheel in het spel op. Tussen de flarden vreemde Mongoolse klanken kon ik woorden als "gol", "boll", "pass" en "out" verstaan. Voetbal is, net als basketball trouwens, echt een internationale sport.
CitaatIk hou Bodnath voor gezien en loop de hele weg terug naar Pashupathinath. Het is schitterend weer, de zon is ondanks het winterseizoen tot mijn verrassing best fel en daar wil ik van profiteren. Als ik na de vakantie in Nederland terugkom zal ik dan ook met name op mijn armen en m het gezicht een gezonde tan hebben ontwikkeld. Via een andere route, die weer veel fraais aan indrukken van het alledaagse leven hier te bieden heeft, bereik ik de Hindoetempels. Ik meng me niet meer in de rituelen aan de rivier en maak evenmin foto's van de lijkverbrandingen die nu pas goed op gang zijn gekomen. Eigenlijk wil ik zo snel mogelijk terug naar Kathmandu, want mijn voetzolen schroeien als de hel na die vele kilometers wandelen op ongelijke grond.
 |
 |
