|
DINGLI CLIFFS - BUSKET GARDEN
(DAG 7)
Schuilen in schapenstal
Wat weer betreft heb ik het niet zo goed getroffen; het is vandaag de slechtste
dag van mijn hele vakantie. Een strakke wind jaagt de donkere wolken door het
zwerk. Ik moet drie keer schuilen: eenmaal in een schapenstal (de schapen verblijven
op de kliffen), eenmaal in een ruïne van een afgebrand huis en eenmaal
in een soort grot. The 'White Cliffs of Dover', dat geeft je een idee. Ik ben
een van de weinige wandelaars. In de buurt van het Verdala Paleis (dat ik niet
bezoek) verdwaal ik in het bos, verkeerde paadje genomen. Zodoende mis ik de
bezienswaardigheid van de 'cart ruts', maar ik loop er niet voor terug. De kust
is aardig, maar je kunt er niet verder langs lopen vanwege afgravingen voor
cementindustrie en steenhouwerijen. Buskett Garden is een botanische tuin met
niet - inheemse sparrenbossen. Niet zo interessant in de winter. Koffie in een
landelijk hotel vol luidruchtige Engelsen. Te voet terug naar Dinggli, een dorp
dat zich onderscheidt met erg veel windmolens die nodig zijn voor de irrigatiewerken.
En natuurlijk, een enorme kerk.
Tussen Rabat en de Dinggli Cliffs
Vanaf de Saqqajja in Rabat voert de Buskett Road naar het zuiden. De Inuanez
Street brengt me bij het Grand Hotel Verdala, een groot en modern luxehotel
in een rustige streek .Wat verder naar het zuiden liggen de Buskett Gardens
in de meest beboste streek van Malta. Er groeien dennen, palmen, cipressen,
eiken, eucalyptussen, olijf- en mimosabomen, wijnstokken en sinaasappel- en
citroenbomen. De lente is er het mooist, als de bomen en bloemen in volle bloei
staan, maar in de zomer is de schaduw welkom.Het Buskett Roadhouse is speciaal
ingericht voor grote groepen die avondvermaak zoeken, met cabaret, variété,
discotheek, folklore, eten en dansen. Er is ook een klein openluchttheater.
Overdag kan men er terecht voor een hapje en een drankje aan de bar die wat
op een druipsteengrot lijkt. Op een heuvel boven de Buskett Gardens rijst het
grote Verdala - paleis op; het werd op het einde van de 16e eeuw gebouwd door
Gerolamo Cassar als zomerverblijf voor de Franse kardinaal - grootmeester Hugues
Loube Verdaille, een rijke aristocraat die het goede leven niet versmaadde.
(2002)
Blue Grotto
Zeven jaar later bezoek ik nog een andere attractie aan de zuidkust, de
zogenaamde Blauwe Grot. Ik bereik de plek met een excursie die ook de oostkust
en de 3 Cities aandoet. We komen er al vroeg aan, voor negen uur. In een wankel
motorbootje varen we na 20 minuten over een woelige zee de grot binnen. Valt dat
even tegen. Het gaat om de kleuren van het water, dat hier en daar hemelsblauw
is. De grot zelf is niets apart, wat druipsteenverschijnselen en veel algen en
andere afzettingen, dat is alles. Ik ben behoorlijk teleurgesteld door deze
opgeklopte toeristenval. Het is relatief duur ook nog: bijna 7 euro per persoon!
Na ons arriveert een buslading Japanners. Ik ben ervan overtuigd dat er in Japan
veel mooiere grotten te vinden zijn!
Lascarus War Rooms
Eenmaal terug in Valletta ga ik naar de Lascarus War
Rooms. Ze zijn veel te
duur,met verplichte walkman met tekst en uitleg, daar hou ik niet van. Dus door
naar de Co-Cathedral van Saint John. Heel mooi van binnen, die kerk, geen centimeter
ervan is niet bewerkt of behangen. De vloer bestaat uit honderden marmeren grafstenen,
de een nog mooier dan de ander. Ik eet een steak met friet (de aardappelen smaken
hier beter dan in Nederland) in het hoofdkwartier van de socialistische partij,
het zijn vooral foto's van hun "grand old man" Dom
Mintoff, die hier
het beeld bepalen. Er steekt een koude storm op, die komt over de Ionische Zee
rechtstreeks uit voormalige Joegoslavië, dus die gaat met veel geweld gepaard.
De temperatuur is gezakt van een aangename 22° C tot 10° C. Ik schuil
bij een bank, geen probleem. Via bastions die ik nog niet heb bezocht loop ik
terug naar de rotonde voor de hoofdpoort waar het centrale busstation van Malta
met zijn fontein gelegen is. Pas om acht uur ben ik terug in het hotel. Ik post vijf lessen Spaans
naar mijn correctrice. Nog net bijtijds kom ik erachter dat ik de
bestemming Nederland op de enveloppe heb vergeten, de brief zat
al zowat half in de brievenbus toen mijn oog er pas op viel.
 
|
