Voor meer foto's van Singapore: klik hier..

Ben rekent deze keer af bij het ontbijt en verzoekt tevens of we morgen de hele dag onze bagage bij de receptie kunnen parkeren, hetgeen wordt toegestaan. We moeten lang zoeken voordat we de juiste bus naar de dierentuin in het noorden vinden. We staan een tijdje bij 2 verkeerde bushaltes! Dom. We moeten de busrit met gepast geld betalen. De reis duurt lang, wel 40 minuten. Even voor elf uur lopen we à raison van $ 5 p.p. de entree van de mooie Zoo door. De dierentuin is mooi uitgelegd op een schiereiland. Hekken en afscheidingen zijn er geraffineerd weggewerkt in natuurlijke begroeiing zoals struiken. Dit wekt de illusie alsof de dieren er min of meer vrij rondlopen. De dieren zelf en de informatie erover is eveneens erg goed verzorgd. Om half twaalf bekijken we een alleraardigste show van olifanten en zeeleeuwen. Aardig zijn ook de voedertijden, de beesten bewegen dan tenminste. De sectie apen is erg uitgebreid, hele kolonies lopen en slingeren er rond. Jos krijgt de kans om zijn telelens optimaal te gebruiken om­dat er nu geen hekken e.d. in de weg staan. Een greep uit het "aanbod": reuzenschildpadden (Galapagos), Komodo-draken, grote varanen en leguanen, krokodillen achter glas, rode Panda's, mini-nijlpaarden, ijsberen, kangaroes, ooievaarsnesten en slangen, heel veel slangen waaronder pythons, boa's, cobra's etc. Helaas missen we de grote katachtigen (tijgers e.d.). We lunchen in de zoo. Daarna gaan we weer eens gescheiden in 2 groepen verder.  

Klik hier voor foto's van de Dierentuin

Ben en Clim stappen in de bus en na bijna 2 uur reizen, een ware odyssee, bereiken hun bestemming, het Science Centre. Daar kunnen ze nog net 2 films in het Omnimax-theater bekijken: The Grand Canyon (niet die van Bukittinggi!) en Homeland (ontstaan en historie van Singapore). Ze eten bij Burgerking, the Home of the Whopper. Met de MRT keren ze terug naar het appartement. Het loopt dan al tegen half acht.

Jos en Robbert blijven in de buurt. Ze bezoeken de Orchid Garden: honderden soorten orchideeën. Eigenlijk is het gewoon een uit de kluiten gewassen kwekerij tegen een helling gelegen. Ernaast ligt een paradijselijk mooie tuin met fantastische bloemen verscho­en in het diepe groen. Murmelende beekjes komen uit in vijvers vol licht wiegende waterlelies. Hartverscheurend mooi, echt! Om vijf uur zijn zij terug in het appartement.  

Klik voor foto's Orchid Garden

Daar houden zij zich onledig met tv kijken en boeken lezen. Om zeven uur zijn Ben en Clim nog steeds niet terug. Hoewel ze zich een beetje ongerust maken, besluiten ze toch te gaan eten. De anderen hebben ook een eigen sleutel, dus dat is geen probleem. Bij de lift lopen ze de twee echter letterlijk tegen het lijf. Op straat is het verkeer volledig vastgelopen.  Bij de hawkers schuift een oude man bij hun aan. Hij is 70 jaar oud, RK, eet varkensvlees, is van Indiase herkomst en heeft 40 jaar bij de Royal Army gediend. Jos smult van een door hemzelf samengestelde vissoep, Robbert houdt het bij mixed grill. Even verderop heeft een vechtpartij plaats gehad, die wordt nu door een multiraciaal team van de politie uitgezocht. Er zit ook een vrouwelijke rechercheur bij. Het team van het sporenonderzoek verschijnt. Volk van allerlei slag loopt er nieuwsgierig rond. Een kroegbaas moet als getuige een verklaring afleggen. Enkele agenten krijgen volgens ons ergens een gratis maal. 

Een opvallend figuur dat er rondloopt is een zatte fakir. Hij ziet er uit als een Indische sadhoe, een bedelmonnik, met lang haar en een ontbloot bovenlijf. Uit zijn kontzak steekt, geheel tegenstrijdig met zijn uiterlijk, een forse portefeuille! Wat portefeuille betreft, een uurtje eerder raakt Robbert plotseling in paniek, hij mist zijn beurs. Gelukkig blijkt hij die in een andere broekzak te hebben gestopt. Rond tien uur keren we terug naar het appartement, waar we een film op de televisie bekijken en onze voorraad blikjes bier soldaat maken.   

Voor meer foto's van Singapore: klik hier..

De kabelbaan	Mount  Faber

SENTOSA ISLAND     

‘s Morgens blijkt Jos last te hebben van een loopoor; hij kan als gevolg hiervan de eerstkomende dagen geen gebruik van zijn hoortoestel maken. We ontbijten en geven onze bagage in bewaring. We willen met de bus naar Mount Faber, vanwaar we met de kabel­baan oversteken naar Sentosa-eiland, een soort pretpark met veel attracties. Alweer loopt het mis met de bus, deze keer staan we aan de verkeerde kant van de weg te wachten. Dan maar weer een taxi. Het is nog ver naar Mt. Faber. Bijzonder toeristisch is het er, de heuveltop staat vol tourbussen. In het park hebben we een bijzonder mooi uitzicht op Singapore dat diep aan onze voeten ligt. De kabelbaan maakt onderweg een tussenstop bij het World Trade Centre. Ook hier een mooi uitzicht, helaas is het weer nogal heiig. De drukte op het eiland zelf valt mee, er zijn vooral plaatselijke dagjesmensen; buitenlanders zoals wij zie je er zelden.  

In het kort laten we hier de door ons bezochte bezienswaardigheden de revue passeren:              

• 1.   Surrender Chambers.

Onderwerp: overgave van Singapore door de Engelsen aan de Japanners in de WO II en andersom in 1945. De tussentijdse oorlogssituatie in woord, geschrift, audio­visueel. Wassen figuurtjes, levensgroot.

• 2.   Pioneers of Singapore

De geschiedenis van Singapore  in woord en beeld, enigszins uitgespitst naar de verschillende bevolkingsgroepen. Ook wassen figuren. Met monorail verder.

• 3.   Fort Siloso

Versterkingen met veel kanonnen aan de westkant van het eiland Sentosa. Onderaardse bunkers, situatie van krijgsgevangenen, tunnels. Valt ietwat tegen. Het is inmiddels gaan motregenen. Monorail.

• 4.   Oceanarium

Eigenlijk een brede tunnel in/ door een zeeaquarium met vooral koraalvissen erin, zowel grote, kleine, als hele scholen. We zien haaitjes over ons hoofd wegzwemmen. Je kunt er ook met een lopende band doorheen. We zijn onder de indruk, uitgezonderd Robbert: in Eilat, Israël, is een vergelijkbare attractie en volgens hem veel mooier. We nemen koffie en een verfrissing. Monorail.

• 5.   Food Centre

We eten allemaal iets anders, sommigen westers. Robbert raakt behoorlijk ontstemd als blijkt dat de gado gado wel op het menu vermeld staat,  maar niet leverbaar is. Over   dergelijke tegenvallers kan hij zich soms mateloos opwinden. Te voet verder.  

SENTOSA  ISLAND:   ÉÉN  GROOT  ATTRACTIEPARK

• 6.   Musical Fountain

Eerst een tijdje wachten met Japanners. Om 4 uur begint het spektakel, fonteinen in alle soorten en maten spuiten op de maten van moderne muziek. 's Avonds is het nog mooier wanneer er gekleurd licht aan wordt toegevoegd. Het is heet tijdens de voorstelling van het waterorgel, op de tribunes zitten we onbeschermd tegen de felle zon. Nabij ook de Fountain Gardens. Verder met de bus.

• 7.   Coralarium

Veel kleurige koraalformaties, met ook van alles wat: reuzenschildpadden, apen, papegaaien, pauwen (een heleboel), enzovoort. Met bus verder.

• 8.   Rare Stone Museum

Zeldzame en rare stenen, van klein tot rotsblokformaat. Veel stenen die op bepaalde voorwerpen of mensen lijken. vooral van Chinese herkomst. Bijv.: letter- en cijferstenen. Niet bewerkt door steenhouwer, maar alles in natuurlijke vorm.   Te voet terug naar de aanlegsteiger van de veerboot. Daar wordt Clim 5 minuten over Sentosa door een werkstudente  geïnterviewd.

Bij het World Trade Centre gaan we aan wal en sluiten we aan bij een taxirij. Twee bouwvakkers uit Johore Bahru worden er geweigerd. Er wordt hier wel degelijk met twee maten gemeten: enerzijds de "haves", anderzijds de "have-nots". Nou ja, Singapore is op en top kapitalistisch. We hebben een bijzonder nieuwsgierige chauffeur die Robbert, zoals altijd voorin zittend i.v.m. beschikbare beenruimte, onbeschaamd uithoort. Het loopt al tegen de avond, dus we gaan direct bij "ons" hawker centrum eten. Jos eet ergens apart eendenbout en hij scharrelt zich tevens een kom vissoep bij elkaar. De rest geeft de voorkeur aan “western food"; ze bereiden zich zo al geestelijk voor op de terugkeer naar de koudere Europese regionen.  

Terwijl we onze bagage in het Rainbow-building ophalen, gaat Clim alvast een taxi versieren. We staan al weer lang en breed op de stoep te wachten als hij eindelijk komt voorrijden. Het is spitsuur, vandaar. Een half uur later staan we op Changi Airport. In de openbare toiletten knappen we ons op (tanden poetsen, stoelgang, wassen) en trekken we schone kleding aan. Jos voert zijn laatste gesprekje in het Bahasa Indonesia met een Javaanse wc-jongen (van 50 jaar), een gastarbeider dus. Hij blijkt nog op het Nederlandse schip de "Oranje" te hebben gevaren, als scheepsmaatje in de jaren '50 onder kapitein de Jong. Jos betaalt even later ook alle airport tax aan een speciale balie, waarna we kunnen inchecken. Robbert stelt hierbij de nodige eisen: veel beenruimte, vlakbij t.v.-scherm, roken toegestaan. Alleen de laatste eis wordt ingewilligd. Nu rest ons nog enkele uren wachttijd voor vertrek.

We lopen naar de andere departure hall, een enorme afstand van meer dan een kilometer. Daar is een restaurantje waar we al het Singaporese geld van Ben opmaken; uiteraard wordt dit verrekend in de eindafrekening die we ter plekke opmaken. Jos krijgt uiteindelijk van alle drie nog geld. In totaal heeft Ben het minste en Robbert het meeste uitgegeven. Op de onvermijdelijke vraag aan Ben hoe hij, terugblikkend en alles beschouwende, de reis heeft gevonden, zegt hij: "Ik had het niet willen missen." Sumatra is hem tegengevallen als geheel, het Toba-meer uitgezonderd. Maleisië vindt hij o.k. In de taxfree shop koopt hij een setje met flesjes drank voor zijn vader Corné. Moeder Mia wil geen geschenken, antwoordt hij desgevraagd. Ook de anderen slaan drank en sigaretten en shag in.  Over een lange "travellator" keren we naar onze eigen vertrekhal terug. Gelukkig horen we bijtijds dat we niet naar Gate 83 maar naar Gate 107 moeten. We gaan bijna als laatste de veiligheidscontrole door.

Om tien over een zitten we in de lucht. We zitten helemaal achteraan, in het rokersgedeelte.  Langdurig voert Robbert een geanimeerd gesprek met stewardess Linda, echt een lieverdje. Het lukt hem echter niet een afspraakje met haar te maken. "Helemaal niet geprobeerd", beweert hij achteraf. We worden omringd door rokers uit het niet-rokers gedeelte en vinden dat maar lastig. Jos moet zich bedwingen om een luidruchtige Indo-kletskous te lijf te gaan, verbaal wel te verstaan. In de toiletten nemen we ons deel van de tandenborstels af. Als film krijgen we "Silence of the Lambs" aangeboden, maar de geluidskwaliteit is allerbelabberdst. Tussen de bedrijven door krijgen we drie maaltijden voorgeschoteld, eigenlijk te veel voor een normaal levend mens.  Ben maakt van dit alles niet zo veel mee. Meestal ligt hij te pitten. Clim houdt zich ook rustig, maar de oorzaak is van andere aard: hij heeft last van een steeds roder wordend oog dat na verloop van tijd ook nog behoorlijk opzwelt ook. Huisarts S. zal later een bacteriële ontsteking vaststellen.

Tussenlanding van anderhalf uur in Wenen: niets te melden. We blijven zitten. Op Schiphol een vlekkeloze landing. Toch nog lang wachten in 3 lange rijen voor de douane. Waarom geen aparte doorgang voor Nederlanders gemaakt; die worden over het algemeen toch gewoon doorgewuifd, zoals ook wij nu. Andere bron van irritatie: ”Welcome to Holland” staat er met koeienletters. Niks daarvan, “Welcome to the Netherlands” dient er te staan. Robbert probeert Jos over te halen om hierover een brief op poten te schrijven naar de directie van Schiphol. Er kan verder eigenlijk weinig meer scheef gaan (jawel, in Amsterdam-Centraal beroofd worden door een junk bijvoorbeeld). Robbert en Ben bellen familieleden, we nemen een Intercity en om half drie worden we op het Roermondse station begroet door afhalers Ma van den Born en vader en broer Corné met zoontje Peterke. Thuis staat ter verwelkoming een ruiker bloemen van de buren klaar. Het bejaarde echtpaar C. heeft daar een hartverwarmende traditie van gemaakt.