We
ontbijten bij een Indiër en bestellen roti-pannenkoek met eieren erin
geklutst. Vervolgens doorkruisen we de Chinese wijk (eigenlijk is heel
Georgetown één grote Chinese wijk!), we treffen markten aan en er worden
overal voorbereidingen getroffen voor het Chinese feest van de 'Hungry Ghosts'.
Geweldige feestmaaltijden met complete speenvarkens liggen op tafels te
pronken. Roet van metershoge wierookstaven slaat op onze gezichten en ontblote
armen neer.
|
|
|
The Hungry Ghosts |
Op een gegeven moment bereiken we de paalwoningen van de vissers. Ze
staan op stelten in vuil, stinkend stilstaand water. We voelen ons er niet
echt welkom. De bewoners en de kinderen zien er armoedig uit. Er bestaan in
dit land dus ook nog Chinezen die minder bedeeld zijn met aardse goederen.
Niet echt op ons gemak verlaten we de gammele steigers. Een stuk verderop
bezoeken we nog even een andere houten visserswijk, toebehorend aan een
andere clan. Een man loopt trots voorbij met een, wat hij noemt, "warbird";
het lijkt op een vechtleeuwerik met kuif. Het is weer eens broeierig en we
drinken gemeen zoet spul ergens aan een kraam langs de weg.
 |
 |
Met
de ferry steken we de zeestraat over. Terwijl we 20 minuten op de bus wachten hebben we de tijd om het volk eens nader te beschouwen. We zien weer
meer Maleiers. Sommige meisjes zien er best aantrekkelijk uit. De mensen tonen
zich uiterst behulpzaam hier. De busrit duurt bijna een kwartier.
|
|
Het vogelpark (Penang Bird Park) ligt buiten de stad en is eindpunt van de buslijn. Het bevat 500 soorten vogels, de meeste bevinden zich achter gaas waardoor we worden belemmerd bij het fotograferen. We poseren met een uil, respectievelijk uilskuiken op onze schouder(s). Jos voert een lang gesprek met een gepensioneerde judoleraar, meneer Tan Chai Kay, een levenslang fan van Anton Geessink. Het gesprek vindt plaats in het Duits. Tan heeft die taal opgepikt als bewaarder/bewaker van Duitse krijgsgevangenen. Hij zat in WO II bij een eenheid Ghurka's en vertelt dat hij de Slag bij Arnhem heeft meegemaakt. In het eenvoudige restaurant eten we bij wijze van lunch zoals vaak soep en een kleinigheid. Buiten staart een roofvogel ons uitdrukkingsloos aan. Net op tijd halen we de bus terug, ook de veerboot halen we op het nippertje. Met rickshaws laten we ons door spichtige, maar gespierde bejaarden naar het hotel brengen. Ben zit bij Robbert in de kar in verband met een gelijkmatige verdeling van gewicht. We maken nog een foto van de oude mannen, die door de taxichauffeurs als onderkruipers worden bejegend. |
|
|
|
Vandaag
heeft ieder een vrije dag. Allereerst bekijken we de belevenissen van
Robbert en Jos.
Ze staan allebei iets later op dan gepland. Tegenover het hotel eten ze
bij wijze van experiment van alles wat er is: eierpannenkoeken, vreemd gevulde
koeken, brood met sesamzaad, gevuld met krentenmousse. In de Komtartoren
worden ze niet bediend, toch toegang tot het panoramadek. Helder weer , dus
goede foto's. De wegen scheiden zich: Robbert gaat terug naar het hotel, waar
hij entosorbine slikt en voor de rest van de middag met buikklachten en
maagkrampen het bed houdt.
 |
 |
Jos
zet in zijn eentje te voet koers naar de padang. In de buurt daarvan bezoekt
hij het Museum, waarin veel aandacht voor de 'founding father' van Penang (de
Brit William Light), maar verder niet echt de moeite waard. Daarnaast ligt nog
een oude Portugese kerk, die bezoekt hij ook. Langs de kust wandelt hij
noordwaarts, langs oude villa's (nu bordelen en casino's) en afgesloten
stukken privéstrand. Bij Gurney Drive begint een boulevard van 1 ½
kilometer, op het droge liggen wedstrijdroeiboten. Hier pauzeert hij en
geniet van een bakje Bah Kut Teh (een traditionele varkensribjessoep). Hij
kiest dit gerecht niet alleen vanwege de weinig inspirerende naam... Met de bus
keert hij terug.
Mijn activiteiten
door: Ben Schmitz
Vandaag uitslapen tot 10.00 uur. Daarna douchen, poepen, aankleden. Om 10.30 uur loop ik door de Chinese wijk richting Padang. Ochtendmarkt, vrij grote drukte. Kom uit bij een buurt met duurdere hotels en oud-Engelse gebouwen. Op de padang aangekomen bleken alle bankjes in de schaduw bezet te zijn. Zit in de zon naar zee te kijken. Rond 12.00 uur hou ik het niet meer uit en ga eten, nasi goreng bij Fort Cornwallis. Daarna rusteloos over de padang "gezworven": dan weer hier zitten, dan daar. Tussendoor twee watermeloentjes weggehapt. Dan loop ik langs het Ned. consulaat op zoek naar de kathedraal. Zigzaggend door de straten lopend kom ik uiteindelijk uit bij twee kerkjes, zeker geen kathedraal te noemen. Na een kijkje door de Komtar, enorm druk, ga ik terug naar het hotel. Het is dan 15.30 uur.
Verslag Clim
Lui
uitgeslapen tot 10.45 uur. "Ontbijt", 2 gebakken eieren, naar de z.g.
kathedraal. Finaal fout gelopen. Uiteindelijk na 1 ½ uur bij hetzelfde kerkje uitgekomen waar Ben al van sprak.
Enige bezoeker. Kerkkoor oefende. Door department store
RAMA gelopen (4 etages). Alles te koop wat in NL ook te koop is. Door Komtar
gelopen. Het is zondag en de plaatselijke jeugd lummelde rond in hun
merktextiel. New Sunday Times gekocht en in het hotel doorgenomen (14.00 - 15.30 uur). Bij het verlaten van de kamer loop ik Ben tegen het lijf.
Terug naar Komtar-toren verdieping 59 (thee) en 58 (uitzicht). Trishaw
met oude Chinees genomen naar Fort C. (De oude baas praatte honderduit in
vrijwel onverstaanbaar Engels. Tekst en uitleg bij het voormalige
businessdistrict dat nu door het Komtarcomplex verpietert. Uitleg bij
Chinese feestmaand.) Rond de padang gelopen, langs de kust veel hengelvissers
die "ondermaatse roggen" vingen (platvis?). Bezoek aan museum (zie
Jos). Terug met een rickshaw waarvan de bestuurder/fietser de hele rit geen
woord gesproken heeft. Terug in het hotel om 17.20 uur.
‘s
Avonds gaan we opnieuw gezamenlijk op pad. Boelie gaat ook mee, hoewel hij
zich nog steeds bijzonder beroerd voelt. Na enig zoeken bestellen we eten bij
een stalletje, eenvoudige kost zoals nasi. Robbert slaat de maaltijd
verrassenderwijs over; hij moet dus wel echt ziek zijn, dit is het ultieme
bewijs. Ben daarentegen neemt een dubbele portie. Vreemd met die jongen, de
ene keer eet hij als een ziek vogeltje, de andere keer bunkert hij als een
dokwerker. We bezoeken nog het terras van de Golden Garden, maar we blijven
niet lang; de volgende morgen moeten we al vóór zes uur uit de veren. Clim
en Jos gaan nog even op onderzoek uit om een taxi voor 6 uur 's morgens te
charteren. Na enige inlichtingen te hebben ingewonnen, lukt hen dat bij een
bedrijf aan Burma Road. Aan de receptie van het hotel richten we het verzoek om ons om half
zes te wekken, maar dat blijkt niet zo gemakkelijk omdat de nachtwaker nogal
onbetrouwbaar is. Daarom geeft de baas Ben en Clim een ouderwetse wekker mee.
Robbert en Jos vertrouwen op hun eigen uurwerkje.
