MEER INFO STRAAT VAN MALAKKA

Eigenlijk tegen onze wil worden we bij een taxistandplaats afgezet. We worden onmiddellijk omringd door klantenlokkers, Robbert windt zich hierover op: hij wil een hotel, geen taxi. Na enig overleg nemen we het eerste hotel dat we zien: het middenklasse hotel Sri Kota dat naast AC ook nog kakkerlakken biedt. Clim trekt weer in bij Ben. Lang blijven we niet talmen, na een verfrissende douche (geen mandie) gaan we de straat op. Het is hier tot zeven uur nog licht, dat komt omdat er met Indonesië (m.n. Sumatra ligt op dezelfde hoogte) een uur tijdsverschil is. Melakka blijkt een prachtig historisch stadje te zijn, met veel Engelse en Hollandse, maar boven alles vroeg-Chinese invloeden. Het is er enigszins toeristisch, maar niet zo agressief overstelpend dat het ondraaglijk wordt. We maken al direct, zo lang het daglicht dat toelaat, veel foto's van de historische gebouwen, zoals kerken (van Portugese origine), het Postkantoor en het Stadthuys (van Hollandse origine).

 

De gelijknamige rivier slingert zich modderig en stinkend door het hart van de oude wijk. Houten sampans liggen doelloos op het gitzwarte water. Oude, bijna vervallen pakhuizen staan schouder aan schouder aan de waterkant, met hun voeten in het slijk. Melaka was ooit, in de 16de en 17de eeuw, een wereldhaven om wiens bezit destijds verbitterd strijd werd geleverd door de westerse koloniale mogendheden. Uiteindelijk trokken de Britten aan het langste eind. Holland werd eervol tweede na twee eeuwen lang stand te hebben gehouden.  

In een prachtige, sfeervolle Japanse theetuin drinken we koffie uit zakjes. Het ligt achter het VVV - kantoor (Tourist Office). Opvallende bonsaiboompjes. Een kilometer verderop ligt Gluttons Corner, een reeks overdekte eetterrasjes met voor ’elck wat wils’. We bestellen er saté. Op straat staan stokoude riksjarijders met blèrende gettoblasters te wachten op vrachtjes.  De taxi die ons naar het hotel terugbrengt wordt bestuurd door een jolige, gezette Maleier die ons vergast op een traktaat over Melakka's historie. Veel kinderen, daar is hij ook een voorstander van verkondigt hij ons ongevraagd. Tot aan ons hotel produceert hij een spraakwaterval in grappig Engels. In onze eigen buurt aangekomen gaan we direct op zoek naar bier. We ontdekken aan de overkant van de rivier een vrijwel leeg bierterras waar je ook kunt fonduen. We worden er bediend door een spichtig Chinees meisje en een moddervette jongeling die haar broer blijkt te zijn. De Billie Turf heeft een westerse naam aangenomen, Richard, en maakt ons deelgenoot van de lotgevallen van zijn familie die voor WO II vanuit het Chinese Hokkien (een provincie) naar Maleisië emigreerde. Hij verklaart een echte reli-freak (godsdienstgek) te zijn. Momenteel neigt hij naar het Boeddhisme. Naast het café staan tientallen brommers en motors geparkeerd, ze behoren toe aan bezoekers van een nabij gelegen bioscoop.  

Eenmaal in het hotel wordt Jos zo misselijk als een hond. Hij moet wel vier keer achter elkaar naar de wc om over te geven. De oorzaak is waarschijnlijk een onverstandige combinatie van vette satésaus, koud bier en een drietal medicijnen; urinter (tegen zijn ontstoken pisbuis), imodium (tegen diarree) en malariatabletten. De volgende morgen voelt hij zich weer redelijk fit. De volgende verrassing is het ontbreken van water om te douchen. Alleen Ben heeft geluk, hij ziet kans om zich met de laatste restjes in de waterleiding te wassen. Eensgezind marcheren we op hoge poten naar de manager om ons te beklagen. Heel Melakka ligt droog, legt deze uit. Later lezen we in de krant dat hij nog gelijk heeft ook. We dachten eerst aan een goedkope smoes. Hoe dan ook, als er vanavond nog steeds geen water is, eisen we een lagere kamerhuur.  

 

Jos regelt in de buurt bustickets naar Kuala Lumpur voor de volgende dag. We zijn van plan een fikse wandeling te maken. Over een hoge houten brug steken we het riviertje, nou ja, modderstroompje over. Meteen daarna zitten we al in de eeuwenoude Chinese wijk die bezaaid lijkt met tempels, waarvan we er enkele bezoeken. In de tempels overheerst de kleur rood; er wordt hevig wierook gestookt en de voorouders worden er nog met verve vereerd. De motieven van de talrijke beelden zijn vooral afkomstig uit de rijke Chinese wereld van mythen, sagen en legenden. Draken en leeuwenkoppen zijn er bijzonder populair. Chinezen blijken (bij-)geloviger te zijn dan we denken: alle mogelijke goden worden aanbeden, ook christelijke, en wel volgens het principe "baat het niet, het schaadt ook niet". De bedehuizen worden netjes onderhouden door tempeldienaren en priesters die wel wat lijken op Boeddhistische monniken. Iedereen mag er binnen. In de buurt liggen ook nog moskeeën en een (slecht onderhouden) Hindoetempel. De Islamitische moskeeën hebben een typisch Maleisische stijl, ze zijn met veel hout uitgevoerd. Op sommige plekken worden ongelovigen als wij geweerd, met name in de gebedshal. In de straatjes zijn neringdoenden en handwerklieden nijver met het verwerven van hun dagelijkse brood bezig: de doodskistenmaker heeft onze speciale, ietwat morbide belangstelling. Als Jos een doodlopende steeg inloopt, wordt hij afgeschrikt door een bloeddorstige hellehond die een stapel rotan kooien bewaakt. In de kooien zitten vetgemeste Pekineesjes, waarschijnlijk wachtend op de slager.  

Hoewel het zweet ons tappelings langs de rug loopt bezoeken we nog voor de middag het postkantoor, de Anglicaanse kerk (met Nederlandse grafstenen) en het Stadthuys, allen gebouwd 3 eeuwen geleden en opvallend gekleurd in oranjerozerood. Op de heuvel lag ooit het fort A Formosa met een Portugese basiliek, momenteel een ruïne. Hier treffen we weer toeristen aan, dus ook portretschilders, souvenirverkopers en ander ambulant volk. Onder aan die vesting staat nog een oude poort en een soort museum. Onder een afdakje wordt de dienstauto van Maleisië's eerste president Abdoelrachman tentoongesteld. Daarnaast strekt zich de padang uit die gedomineerd wordt door een reusachtig beeld van een ossenkar. Tegen betaling van een dollar mag je een ritje maken in een echte ossenkar. We slaan het aanbod af, waarom eigenlijk? Is toch leuk! We lopen terug naar de rivier waar we plaatsnemen in de rustieke theetuin van de vorige avond.  

De plaatselijke bevolking horen we steeds beweren dat er regen op komst is, maar wij twijfelen daaraan en nemen een taxi naar het 20 km verderop gelegen Mini-Malaysia, een openluchtmuseum met authentieke woningbouw uit de verschillende streken van Maleisië, onder anderen Sabah en Serawak (Noord-Borneo). De Maleise chauffeur is weer eens een lulpater; voortdurend heeft hij het over prijzen, het kopen van meisjes als bruid ($ 4.000 voor een Chinese, slechts $ 400 voor een Maleise, maar dan moet je je wel bekeren tot het Islamitisch geloof) en auto's. Op een gegeven moment wil hij ons zelfs goedkope bouwgrond en villa's aansmeren! De taxi lijkt ineens te functioneren als makelaarskantoor, bouwtekeningen worden uitgereikt en kavels worden beschreven.

Ondertussen is het langzaam gaan  regenen, eerst plaatselijk en wat motregen, maar allengs ontwikkelt zich dit tot een forse tropische bui. We wachten tot de bui luwt en bezoeken vervolgens zo'n 20 behuizingen in verschillende stijlen. Het ziet er goed verzorgd uit, als je binnen een kijkje wil nemen moeten eerst de schoenen uit. De rondgang is snel ten einde. De taxichauffeur heeft ons beloofd te wachten, maar hij is nergens te bekennen. Dan maar lopend naar het reptielencentrum, een km terug op dezelfde weg. Na 200 meter stoten we op een bushalte en gezien de vochtige omstandigheden besluiten met de bus naar Melakka terug te keren en de ‘Reptile Farm’ over te slaan. In een mum van tijd zitten we weer in ons hotel. 

Er is nog steeds geen water! Furieus dingen we bij de stoïcijnse Chinese achter de balie af op onze kamerhuur: we weten de prijs van $ 36 naar $ 30 terug te brengen. Wassen doen we ons in een of ander hok met grote voorraadbakken water. Toch nog mandiën in Maleisië! Op zijn kamer vermorzelt Jos een vette kakkerlak. Clim wast kleren, zoals gewoonlijk.  Jos gaat 's avonds niet mee uit eten. Hij blijft op een terras bij het hotel thee lurken en het logboek bijhouden. Lange tijd onderhoudt hij zich met ober Rachman, wiens vader bij de RAF zat. Het gesprek wordt hoofdzakelijk in het Maleis gevoerd. Rachman bespeurt bij Jos een licht Indonesisch accent, hetgeen deze als een compliment opvat. Maleis spreken gaat hem steeds gemakkelijker af, maar verstaan doet hij nog steeds bijna niets. Robbert en Ben verstaan sommige dingen beter dan hem!

INFO IN HET DUITS:

 

Om 10 uur komen de drie anderen aanzetten. Ze hebben gegeten bij hetzelfde restaurantje in Gluttons Corner als de vorige avond. Ze zijn met de bus teruggekomen. Nadat Clim en Robbert de sympathieke Rachman hebben geholpen met het stapelen van terrasstoelen gaan we onze dikke vriend Lim Kok Hiang, alias Richard, een bezoek brengen; we zijn vooral uit op zijn koele biertjes. Ben drinkt voor het eerst sinds 6 dagen weer eens mee, nu is het Jos die verstek laat gaan. Richard schuift aan en begint te vertellen. We mogen geen foto van hem maken, hij geeft toe dat hij zich daarvoor schaamt. Omdat hij zulke "dikke" maatjes is met Jos geeft hij hem een zelf gefabriceerde inkttekening als geschenk. Het zijn twee bamboescheuten die een diepere symbolische betekenis hebben en een wijze levensles inhouden.... Jos belooft hem te schrijven en een gepast cadeau op te sturen en er worden adressen uitgewisseld. Jos houdt zich aan zijn woord, maar in oktober krijgt hij zijn brief als onbestelbaar zijnde terug. Hoe kan dat nou? Nog steeds geen water in het hotel!

---

MEER INFO STRAAT MALAKKA

Langste zeestraat ter wereld
Deze uitgestrekte zeearm verbindt de Indische met de Grote Oceaan.

De Straat Malakka, in het uiterste zuidoosten van het Aziatische continent, scheidt het schiereiland van Maleisië van het Indonesische Sumatra. De 780 km Lange corridor vormt de verbinding tussen de Indische Oceaan en de Zuid-Chinese Zee, dat wil dus ook zeggen het gebied van de Grote Oceaan. Deze langste zeestraat ter wereld heeft een maximale breedte van 300 km. Geologisch gezien behoort de Straat tot het continentale plat van Sunda, een uitgestrekt en vlak reliëf uit het begin van het Quartair. Het smeltwater van de gletsjers uit de laatste ijstijd overspoelde deze engte en vormde de zeestraat van Malakka. De doorgang ligt bezaaid met talrijke, deels met riffen omgeven eilanden. De belangrijkste, zoals Rupat, Bengkahs, Padang, Rangsang en de Riau - archipel liggen in het zuiden, terwijl in het noorden Terutao, Langkawi en het bekende Penang langs de kust van Maleisië liggen. De ingang van de Straat Malakka wordt gemarkeerd door het eiland We met de haven Sabang aan de noordpunt van Sumatra. De Riau - archipel tegenover Singapore geldt als de zuidelijke begrenzing. De wateren van de Straat Malakka zijn rijk aan een maritieme fauna van grote verscheidenheid. In het permanent warme water wordt intensieve visvangst bedreven, maar door overbevissing en een door het intensieve scheepsver¬keer steeds toenemende vervuiling loops de visstand terug.

WETENSWAARDIGHEDEN
Kuststaten: Maleisië, Indonesië, Singapore
Belangrijkste haven: Singapore
Anders havens: Belawan, Banda Aceh, Tanjung Pinang, Sabang (Indonesia); Port Kelang, George Town (Malaysia)

CIJFERS
Oppervlakte: 65.000 km2 / Lengte: 780 km
Minimum breedte: 55 km / Maximum breedte: 300 km
Minimum diepte: 13 m / Maximum diepte: 809 m

Maritieme hoofdverkeersader

BEZIENSWAARDIGHEDEN
Als voornaamste doorgang voor de zeevaart naar het Verre Oosten is Straat Malakka een van de drukst bevaren passages ter wereld.

BRONNEN VAN INKOMSTEN
Visserij (tonijn). Handel. Aardolie, gas
Op de eilanden of in de kustgebieden: bauxiet, tin, rubber, koffie, palmolie, steenkool, glas, metaal, chemie, scheepswerven.

Sinds mensenheugenis wordt deze natuurlijke corridor gebruikt door handelsschepen, maar de Straat Malakka was ook de toegangspoort voor het boeddhisme, hindoeïsme en Islam in heel Zuidoost - Azië. Door de eeuwen heen werd de Straat achtereenvolgens beheerst door het Shrivijaya¬rijk van Sumatra, het hindoeïstisch / boeddhistische rijk Majapahit uit Java, de islamieten van Malakka en daarna Portugese, Hollandse en Engelse kolonisten. Als doorgang op de zeevaartroute van Europa en India naar het Verre Oosten en Australië, is de corridor een van de drukst bevaren passages ter wereld. Na de ontdekking van aardolie ten oosten van Sumatra hebben een groot aantal oliemaatschappijen hier boringen verricht. Supertankers vervoeren 150 miljoen ton olie per jaar tussen de Perzische Golf en het Verre Oosten. Daarbij valt de zeevaart tussen Maleisië - Singapore en het naburige Indonesië in het niet, hoewel de veerdiensten vanuit Singapore de laatste jaren veel frequenter zijn geworden. Zoals in alle belangrijke zeestraten valt het centrale gedeelte niet onder enige nationale jurisdictie. Sinds 1955 claims de republiek Indonesië echter alle territoriale wateren van de archipel als nationaal bezit. Dat garandeert weliswaar vrije zeevaart, maar geeft Indonesië controlerecht op buitenlandse oorlogsschepen. Ondanks oppositie van Singapore kwamen Indonesië en Maleisië in 1971 overeen het grootste deel van de Straat Malakka onder gezamenlijk beheer te stellen. Dat neemt niet weg dat in het hele gebied een intensieve smokkelhandel plaatsvindt en ook de laatste tijd zeeroverij welig tiert. Vooral de eilanden van de Riau - archipel spelen hierbij een grote rol.

KLIMAAT
Warm en vochtig. Noordoost - moesson in de winter, zuidwest - moesson in de zomer.