JAKARTA VERTREK TERUG
CITAAT
|
"Reizen is voor mij een rusteloos verlangen; elke keer als ik in A. arriveer,
wil ik al weer in B. zijn."
|
Ibn Batuta,
Arabische reiziger uit de twaalfde eeuw
|
Terug in hetzelfde hotel
Om 11.00 uur staat de Toyota - jeep (4WD) van professor Len's "first graduate"
voor de deur. Die eerste afgestudeerde is nu een rijke Indonesische zakenman.
Hij doet in rubber, verdient nu scheppen geld aan de 'boom' van condooms. Hij
rijdt zelf, zijn vaste chauffeur moet achter in de kattenbak kruipen, hetgeen hij gedienstig
doet. Via de autobaan (een tolweg) zitten we binnen een uur in het hartje van Jakarta, waar we bij een bushalte worden afgezet. Met een taxi laten we ons
vervolgens naar hotel Karya brengen; de kamer hebben we al gereserveerd. Nadat
we hebben gegeten leggen we ons een uurtje te ruste. We hebben dezelfde kamer
als 3 weken terug; het lijkje van de kakkerlak (dat we destijds bewust niet
hebben opgeruimd) is tegen de verwachting in toch verwijderd. Voor we een taxi
bestellen naar het aan de kust gelegen recreatiepark Ancol verzorgen we uitgebreid
ons lichaam.
Recreatiepark Ancol
| Op Ancol aangekomen strijken we neer op een terrasje, waar we een grote kokosnoot
vol klappermelk drinken. Bij het afrekenen begint de ellende met het gebrek
aan wisselgeld weer eens; zelfs van zo'n klein biljet als dat van 1.000 Roepia
kan men niet teruggeven! We geloven er niets van. Om 17.00 uur bezoeken we het
Oceanarium, waar we getuige zijn van een aardige maar amateuristische "multi
animal
show' met o.a. otters, beren en pelikanen. De speaker gaat helemaal in zijn
rol op. De toeschouwers zijn overwegend van Indonesische origine. Bij het kopen
van de kaartjes houdt Robbert zijn been stijf wat betreft wisselgeld. Hij blijft
koppig met grote biljetten betalen en inderdaad, na verloop van tijd blijken
ze ineens wel degelijk wisselgeld genoeg te hebben! Bij een informatiestand
ontvangen we een plattegrond van het terrein en krijgen we ongevraagd te horen
dat het
met de oma van de lokettiste, die in Hoogeveen woont, volgens de laatste berichten
goed gaat. Kennen we haar niet toevallig? Nee, dat is dus niet het geval…
Te voet gaan we naar een uitspringende kaap, vanwaar we de zonsondergang goed
kunnen bekijken, helaas strooit een dicht wolkendek roet in het eten Op een
terras, met binnen handbereik een Anker - biertje (want het is weer eens ongenadig
heet geweest hier) bekijken we belangstellend de bewegingen van een visser die
zijn netten in zee uitgooit.
|
 |
| |
|
Het reuzenrad en de achtbaan
Als het duister als een warme moltondeken over de stad ligt, springen we in
een taxi en laten ons naar de kermis aan de andere kant van het terrein brengen.
Daar ziet het er bijzonder netjes uit, het is er ook drukker. De wandelpaden
zijn met sierbestrating geplaveid en we zien geen spoor van rommel op de grond,
wat een verademing! Er loopt een vrolijk (westers) musicerende muziekkapel rond
en het (vaak Chinese) bezoekend publiek ziet er weldoorvoed en goed gekleed
uit. We gaan er in het reuzenrad en de achtbaan. Voor we naar de stad terugkeren
eten we twee dubbele porties saté met rijst en kippensoep; Robbert bouwt
een speciale band op met een van de tientallen bedelende poesjes. Ook probeert
hij op de valreep enkele nachtopnames uit van het reuzenrad. Na nog een blikje
duur bier op een terras te hebben gedronken en even onderhandeld te hebben op
straat over een pakje Bentoel - kreteksigaretten stappen we in een taxi die ons
bij café Venezia op het Merdekaplein aflevert. In die rustgevende, beschaafde
omgeving verpozen we enkele uren. Een van ons heeft alweer honger (raad eens
wie?) en verorbert nog een loempia. We drinken een allerlaatste pint. Vandaag
is wellicht dedag dat we in Indonesië, het meeste bier hebben gedronken.
Om 12.00 uur doen we het licht uit.
|
 |
INDONESIË BEHOORT TOT DE TIEN GROOTSTE LANDEN TER WERELD;
WAT BEVOLKINGSAANTAL
BETREFT NEEMT HET DE VIERDE PLAATS IN.
Een stevige kater
Jos heeft 's morgens de eerste keer tijdens deze vakantie hoofdpijn. Gelukkig
is de oorzaak ervan hem bekend:
overmatig drankgebruik. Robbert heeft nergens last van. We doen alles heel rustig
aan, zodat we pas om elf uur aan de koffie zitten. We rekenen af met de AE "credit
card"
en gaan vanwege onze bagage niet met de bemo, maar met de taxi naar café
Venezia, waar we beginnen met cappuccino's en Japanse thee, de nodige pillen
en een glas verse melk. Daarna volgt het eten dat naar onze speciale wensen
is samengesteld. Robbert geniet van een Koreaanse barbecue schotel met veel
verschillende soorten vlees en verder alles "drum und dran"; Jos houdt
het bij een Japanse "Wate Soku" met veel vis, garnalensausjes, wortel,
tahu, kip en andere vleessoorten.
Woordenboeken voor een habbekrats
Terwijl Jos nog even rap de Jalan Thamrin opzoekt om Nederlands - Bahasa woordenboeken
op de kop te tikken, maakt Robbert onze onderlinge eindafrekening op. Bij Venezia
betalen we eveneens met de kredietkaart; de laatste dagen verleent die ons goede
diensten zodat we niet meer hoeven te wisselen. Een ober houdt voor ons een
taxi aan en heel officieel, lijkt het, worden we als belangrijke gasten uitgezwaaid.
We hebben er dan ook veel verteerd, zowel vanmiddag als gisterenavond.
Weddenschap
Inmiddels hebben we ook een weddenschap afgesloten. ]os beweert als optimist
dat het vliegtuig vóór 18.35 uur zal opstijgen. Robbert ziet het
pessimistischer in; hij verwacht een veel later tijdstip. De verliezer zal op
de Kapelse kermis - die we nog net kunnen meemaken - het eerste rondje moeten
geven. De ober, die Robbert moet assisteren bij het grillen van zijn vlees
(sorry, van hét vlees), ontvangt van ons een fikse fooi.
Ons biergebruik
Het biergebruik vormde tijdens onze reis een wezenlijk onder deel van ons consumptiepatroon.
Om en nabij eenderde deel van onze totale uitgaven werd hieraan besteed. Toch
hadden we niet de indruk dat we er voortdurend in de olie rondliepen, zo zat
als een Maleier (!). Bier is echter relatief duur in deze contreien. Voor de
tegenwaarde van een hele fles bier (hier trouwens 62 cl inhoud) kun je een weliswaar
eenvoudige, maar wel complete maaltijd bestellen. De lokale bevolking zette vaak
grote ogen op wanneer we meerdere flessen tegelijk bestelden.
   
|
