|
|
Het Dieng -plateauOm kwart voor elf zouden we vertrekken maar een toeriste komt niet opdagen. Na een kwartier wachten laten we haar gewoon bij de Boroboedoer achter. In één ruk rijden we door naar het 100 km verder gelegen Dieng-plateau. Het is een prachtige weg tussen aanvankelijk glooiende, met sawa's bedekte heuvels die later in bergen en vulkanen overgaan. De vele kinderen langs de weg zwaaien naar ons "belanda's" dat het een lieve lust is. Natuurlijk zwaaien wij steeds terug. Tegen twaalf uur krijgen we een soort panne. Er is iets met de accu of de remdruk aan de hand. We komen er niet achter wat er precies aan schort, want de chauffeur spreekt alleen Bahasa, een taal die niemand anders in de bus beheerst. We stoppen we bij een uitspanning annex garage, welke gelegenheid we aangrijpen om iets te drinken.
Smalle weggetjes, diepe afgrondenTot de provincieplaats Wonosobo (reeds op 900 meter hoogte gelegen en al aanmerkelijk koeler) is het wegdek redelijk, maar daarna gaat het snel bergafwaarts, met het wegdek bedoelen we, want de weg zelf voert steil bergopwaarts. We moeten enkele keren tol betalen. slopen zelfs eigenhandig een wegversperring en belanden in een woest maar schitterend berglandschap, dat met diepe kloven doorsneden wordt en waar de toppen in dreigende nevelen gehuld zijn. De bus ploetert zich langs smalle, door peilloze afgronden omzoomde bergweggetjes vol kuilen en losliggend gesteente en balanceert voorzichtig over krakende bruggetjes met grote gaten erin, zodat je er in de diepte het schuimende water van de bergbeek kunt zien. De kinderen zijn hier snotneuzen
|
 |
 |
Vulkaankrater, bergmeer en zwavelbronnenUiteindelijk komen we toch heelhuids op het Dieng-plateau aan. Het is eigenlijk een vulkaankrater met een drassige bodem waarop een aantal Hindoetempels uit de 9de eeuw liggen. Er heerst nog veel vulkanische activiteit en het schijnt er bijna altijd kil en mistig te zijn. De Indonesische bezoekers huiveren er van de kou, maar wijzelf (en al die andere Hollanders) vinden het best een aangename temperatuur (10- 15 graden C) en zijn in onze sas. Er zijn nauwelijks enige voorzieningen voor de opvang van groepen toeristen getroffen. Aan een van de drie beschikbare stalletjes kopen we wat noten, maar dat blijken harde bonen te zijn die niet te vreten zijn. Jos deelt ze dan ook grootmoedig uit aan een stel voetballende "snotneuzen", waarmee hij even later ook nog op de foto gaat. Behalve de tempels bezoeken we ook nog de stinkende zwavelbronnen, die de omringende rotsen in allerlei kleuren hebben opgesierd - en het Varna - meer, dat ook verschillende kleuren kan aannemen. Tijdens ons bezoek oogt het smaragdgroen. Onder andere omstandigheden is het diepblauw, grijs- en geelkleurig. |
|
 |
 |
De terugweg is zo mogelijk nog linker dan de heenweg, vooral nadat de duisternis is ingevallen. We staan lang stil voor een opstopping die door een vrachtwagen vol wegwerkers wordt veroorzaakt (of misschien is het wel een kleine aardverschuiving). Verscheidene voertuigen zijn van de weg geraakt: op de heenreis op de vlakte hebben we al een truck met oplegger op zijn kant zien liggen, op de terugreis zijn het enkele Colt-minibussen (die hier het openbare vervoer vertegenwoordigen) van de weg geraakt. Een Colt die in een lager gelegen sawa is terechtgekomen wordt door de gehele plaatselijke bevolking eendrachtig weer naar boven gehesen! In Wonosobo wordt eindelijk gestopt voor het avondeten in een goedkoop zelfbedieningsrestaurant. Weer 'en route" blijft niets ons verder bespaard: de claxon en de handrem functioneren op een gegeven moment niet meer en zo rond acht uur worden we opgeschrikt door een klapband.
 |
 |
Terwijl een door ons opgepikte militair de band verwisselt, maken wij een praatje met een viertal Hollandse vrouwen van onze leeftijd, waaronder een grote, giraffeachtige meid uit het onderwijs. Als Ronald, de opschepperige globetrotter, erbij komt staan wordt hij straal genegeerd. Onderweg regent het enkele malen, maar niet lang en niet hard. Onze zitvlakken zijn zo langzamerhand rauwe biefstuk geworden op de harde voorbank. We ruilen van zitplaats, maar dat haalt weinig uit. Op de wegen zijn maar weinig voertuigen die licht voeren. Wel lopen er voetgangers rond met een zaklantaarn, heel verstandig lijkt ons dat.
 |
 |
