 |
 |
 |
Ga naar een Cartoon
Vergeten ons te wekken
Robbert staat een uur te vroeg op, omdat we de reiswekker nog steeds op Bali - tijd hebben staan. Om kwart voor zes is het opnieuw reveille. We worden zelf wakker; gelukkig maar, want de hotelboy komt zijn belofte om ons te wekken niet na. Op dit gebied zijn ze zeer onbetrouwbaar in dit land. In dit hotel maken we voor het eerst gebruik van de echte Indonesische douche, het zgn. mandiën. Dit houdt in dat je met een bakje water uit een groot reservoir put en dit zelf over je heen gooit. Jos ontdekt een piepkleine grijze muis die onder het bed verdwijnt. Robbert moet in een klein uur tijd drie maal naar de wc om zijn darmen te ledigen. Als voorzorgsmaatregel neemt hij die dag 5 immodiumtabletten in. Hij leert het ook nooit...
 |
 |
Onuitstaanbare globetrotter
Om vijf voor zeven vertrekt de bus. Ronald, een Hollander die ook in ons hotel verblijft, haalt de bus op het nippertje. Hij ontpopt zich als een arrogante kerel die zich verongelijkt toont ook nog als we zijn praatjes niet voor lief nemen! Hij afficheert zich als een door de wol geverfde wereldreiziger (hij is al 6 maanden onderweg; via Engeland, Noord- en Midden-Afrika, het Midden-Oosten en India is hij hier in het Verre Oosten beland) en bazuint dit door de hele bus rond, tot vervelens toe. In zijn bereisde ogen zijn wij allemaal slechts watjes die op reisgebied van toeten noch blazen weten. Na een halve dag is iedereen hem spuugzat en gaat men hem schielijk uit de weg.
 |
 |
|
|
Beschermd door UnescoWe pikken nog een aantal andere, voornamelijk Nederlandse, vakantiegangers bij verschillende guest houses op. Op dit vroege tijdstip zijn Yogja's straten al volledig verstopt met vooral fietsen en Japanse bromfietsen en motoren. We zitten voorin naast de chauffeur, een schriele Javaan. Om twintig voor acht is de bus vol en gaan we eindelijk op weg naar de Borobudur, waar we een uur later aankomen. Onze eerste indruk is matig. Goed, het is een kolos van een stoepa (dus geen Boeddhistische témpel!) met mooi reliëfwerk, maar alles lijkt zo grijs en onaantrekkelijk. We beklimmen de gaanderijen tot aan de top, maken foto's uiteraard en keren om iets te drinken al gauw weer terug naar de stalletjes bij de ingang. Robbert koopt een beeldje en Jos ansichtkaarten. Opvallend: onder de bezoekers zijn alle nationaliteiten vertegenwoordigd, ook Indonesiërs zelf. De laatste lijken ons overwegend mensen uit de gegoede burgerij die bij wijze van toeristisch uitstapje een beetje cultuur komen opsnuiven. |
 |
 |
 |
 |
 |
Nu volgt de webpagina over ons bezoek aan het DIENG - PLATEAU
