|
|
|
Kennismaking met krasse herenVoor we afvaren gaan we nog een tukkie doen. Om kwart over vijf kiezen we het ruime sop. We maken foto's van de haven en de ondergaande zon, die later helaas verscholen gaat achter een dicht wolkendek. Om 18.00 uur staan we al bunkerbereid bij de eetzaal, maar het diner blijkt in tegenstelling tot de aankondigingen pas een uur later te worden geserveerd. We ontmoeten daar twee oudere mannen van Chinees - Indische afkomst. Ze zijn beiden in de zeventig en spreken goed Nederlands. Simon, de meest spraakzame van het stel, woont sinds de jaren '50 in Valkenswaard. Hij heeft in zaken gezeten en reist veel op zijn oude dag; elk jaar verblijft hij langere tijd in Indonesië en in Spanje, waar hij in Barcelona een tweede huis bezit. Volgens ons is hij niet bepaald onbemiddeld. |
|
De andere grijsaard heet Wim en heeft duidelijk Chinese gelaatstrekken. Opvallend bij hem is één enkele lange baardhaar die uit zijn kin groeit. Wim is in de jaren '50, toen Soekarno alle Indo - Europeanen op de boot naar Nederland zette, in Surabaya gebleven waar hij nu nog steeds woonachtig is. De twee bejaarde "jeugdvrienden" geven ons talloze handige tips en steken ondertussen hun ontevredenheid over het huidige Indië niet onder stoelen of banken. Het diner blijkt overigens bij de prijs van het ticket te zijn inbegrepen! Een geheel verzorgde 1e klas reis voor zo'n fl 50,-! Een wel erg miniem bedrag voor 24 uur service, vinden we. Het eten is goed, maar voor onze lege magen niet genoeg, want we hebben vandaag nog niet zo gek veel gegeten.
|
|
Cafetaria als fuiflokaalOnder het natafelen vertelt Simon over zijn vroegere zaak (elektronicahandel met voornamelijk Indonesië), luchtvaart, corruptie in dit soort landen, het waanzinnige verkeer, maar ook over zijn vrouw die nooit meer naar Indonesië terug wil vanwege haar ellendige ervaringen in een Jappenkamp. Als de beide oude bazen zich te ruste gaan leggen, begeven wij ons naar een soort cafetaria. Dat is ingericht als een fuiflokaal uit de jaren vijftig / zestig. We drinken er een blikje bier, waarna we onze cabine (hut) weer opzoeken om ons te douchen, te puzzelen en te rusten. De uitslag en jeuk bij Jos blijkt zich tot zijn billen te hebben uitgebreid, terwijl Robbert moeite heeft om een "grote boodschap" te doen. Toch te veel imodium - pillen geslikt? |
Na tien uur is er feest op de boot. De eetzaal wordt omgetoverd tot een danslokaal en een orkest speelt 'rock and roll' en nummers van Led Zeppelin en Creedence Clearwater Revival. Er wordt opvallend weinig gedronken; wij zijn zowat de enigen met een alcoholisch drankje in handen. Bovendien blijkt er een algemeen rookverbod te bestaan, waarop we het voor gezien houden en het cafetaria opnieuw opzoeken. We krijgen er contact met een groep jongeren uit Sulawesi. Een van die knapen valt ons op door zijn bovenmodale lichaamslengte en zijn westerse kleding en uiterlijk. We nodigen hem aan onze tafel uit. Hij spreekt genoeg Engels om ons uit te leggen dat hij Wedi Nelissen heet en in Jakarta business studeert. Zijn vader is Nederlander en betaalt zijn studie. Tot onze verrassing weet hij waar onze woonplaats Roermond ligt. Het geboortedorp van zijn vader is namelijk Maria - Hoop, hetzelfde dorp waar de moeder van Jos vandaan komt! Natuurlijk wil Wedi graag in het westen gaan studeren, hetzij in Nederland, hetzij in de USA. We bieden hem en een van zijn vrienden (een ruige, getatoeëerde vent met lefmanieren) een pilsje aan en laten hen sigaretjes draaien uit onze tabaksbuidel. De rest van de groep zit aan de bar jaloers toe te kijken hoe de twee helden zich met die rijke "belandas" amuseren en onderhouden.
CITAAT |
| "Reizen is belangrijk voor de verfrissing van de geest. Het is alsof al je zintuigen opnieuw worden afgesteld:je hoort beter, kijkt beter en luistert beter. Als je wilt kun je steeds opnieuw een Livingstone zijn." |
| Inez van Dullemen |
Terwijl Robbert om 07.00 uur opstaat om met Wim en Simon te ontbijten, blijft Jos in bed doorslapen. Het ontbijt bestaat uit wortel, rijstepap, jam, een gekookt eitje en een boterham met hagelslag. Robbert bewaart een eitje voor Jos. Om acht uur is hij terug en duikt hij opnieuw onder de lakens. Aangezien we voortdurend gestoord worden door "roomservice" en kaartjescontroleurs komt er niet veel van uitslapen. Om tien uur gaan we aan dek koffie met veel drab drinken. Robbert begint uitgebreid kaarten te schrijven; ondertussen houdt Jos zich intensief bezig met het leren tellen in het Indonesisch. Als het te heet wordt onder de golfplaten die boven het dek zijn aangebracht, keren we terug naar onze hut om een dutje te doen. Op de video is een liedjesprogramma. Tijdens de warme lunch (vis te weinig, vlees te droog) tekent Wim een kaartje met hotels in het centrum van Surabaya. Dat heeft heel wat voeten in aarde, zodat de dominante Simon zijn vriend begint af te katten.
|
|
|
Om 14.20 uur varen we de haven Tanjung Perak van Surabaya binnen. Bij de ontscheping is het dringen geblazen. Wedi Nelissen met kornuiten staan ons op te wachten om afscheid te nemen; zij zelf varen nog een dag door naar Celebes. Ze vragen Robbert een pakje shag "als souvenir", maar deze kijkt wel uit. Op de kade worden we omringd door bedelaars en venters en een van de controleurs waarschuwt ons voor zakkenrollers. Bij de uitgang van de haven nemen we een officiële taxi (die veel te duur bleek te zijn) naar de Jalan Pemuda, de buurt die Wim voor ons heeft uitgetekend. Het aldaar gelegen "Bamboo Denn Inn" vinden we te goor (hoewel goedkoop, slechts fl 2 per nacht, het zit er dus vol hippies). Het hoog ernaast torende "Garden Hotel" is weer te duur voor onze beurs: 50 dollar. We zoeken een ander hotel in onze reisgids en laten ons er met een taxi heenbrengen. Gelukkig kunnen we daar in de Wisma Ganescha wél terecht voor het zachte prijsje van fl 6,- per persoon. Onze kamer komt uit op een zuilengalerij en op de muren hebben de tientallen hagedissen vrij spel. Alvorens we de stad gaan verkennen nemen we een verfrissende douche.
