TEL AVIV II

Verdwaald in buitenwijken

De bus terug kost ongeveer één piek. Op een gegeven moment herken ik de omgeving niet meer en zit ik midden in de slaapsteden en, daaropvolgend, het bevloeide platteland en de kibboetsen. Ik heb de verkeerde bus genomen, maar geniet toch van de onverwachte omgeving. Tien kilometer buiten Tel Aviv stap ik uit, loop naar de overkant van de weg en pak de eerste de beste bus terug. Deze keer zit ik wèl goed.

Vanaf het busstation tippel ik de 2 kilometer naar mijn hotel. Ik neem expres een omweg om de stad beter te leren kennen. Vandaag heb ik, naast mijn andere lichamelijke ongemakken, een knagende pijn in mijn heupgewrichten opgelopen. God weet waar dat vandaan komt. Onderweg koop ik twee taartjes die ik gelijk opeet.In Dizengoff Centre zwerf ik tussen de boetiekjes en schaf ik de Engelstalige Jeruzalem Post aan; dit is de meest gezaghebbende krant in Israël. Ik ben net op tijd terug aan het strand om een kleurige zonsondergang op de gevoelige plaat vast te leggen. Als de veelkleurige bol definitief onder de kim kruipt. blijf ik nog een half uurtje in een strandstoel uitwaaien. Rondom me heen lopen hondenuitlaters, trimmers en verdwaalde toeristen, zoals ik zelf.

Italiaanse Jood

In mijn hotel breng ik wel een uur al lezend door in mijn zitbad. Ik bereid tevens mijn geplande trip naar Jeruzalem de volgende dag voor. Tegen een uur of acht ga ik om de hoek eten bij een Italiaanse Jood. Ik word er als een achtbaar burger zeer voorkomend behandeld, hoewel het een zaakje van niks is. Afbladderende verf op de muren, gammele tafeltjes met plastic bloemen, vergeelde posters van Napoli, je kent dat wel. Het voer is er echter klasse! Ik doe me te goed aan spaghetti, een groot formaat biefstuk, onvermijdelijke salade en thee met pita (Joods brood). Een en ander doet me besluiten om de goede diensten van de patroon te belonen met een redelijke fooi.

Stevige tippel

De rest van de avond breng ik al wandelend door, doelloos en zonder kaart. Ik beland na een tijdje in de oostelijke wijken, waar ik hopeloos verdwaal. Het gemis aan een kaart doet zich nu pas goed gelden. (Ik had aanvankelijk wel een kaartje, maar dat heb ik ergens in een cafeetje laten liggen.) Volkomen gedesoriënteerd vraag ik in een kroeg de weg.

Pas tegen elf uur bereik ik na een stevige tippel het hotel. Ik ben nogal afgemat, temeer omdat ik me met verband om de knie niet zo gemakkelijk kan voortbewegen. Ik schat deze avond 12 km te hebben afgelegd. Rond middernacht hou ik het voor gezien en kruip ik onder de wol; de volgende morgen moet ik tijdig in Jeruzalem zien te komen met het openbaar vervoer. Aan de receptionist heb ik gevraagd om me om half acht te wekken; hij tikt mijn wens direct in op de computer, want in dit hotel worden de gasten volledig geautomatiseerd gewekt!