JERUZALEM II

DE HEILIGE STAD

Bomalarm - Graf David - Tempelberg - Via Dolorosa - Mea Shearim - Verhoor

Maandag 2 januari

Bomalarm op busstation

Vandaag ga ik nogmaals naar Jeruzalem. Ik ontbijt op mijn gemak en neem eitjes, broodjes en kaasjes mee voor onderweg. Op het busstation in Tel Aviv is iets aan de hand: de hele omgeving is door militairen afgezet en wordt door een soort explosievenopruimingsdienst uitgekamd. Er wordt blijkbaar niets gevonden, want na 15 minuten zet iedereen zich weer in beweging. Het publiek gedraagt zich in mijn ogen opvallend kalm en gedisciplineerd; ze berusten gewoon in dergelijke veel voorkomende ongemakken en incidenten. In de bus zit ik opnieuw naast iemand van de IDF, de Israëlian Defense Forces, een militair dus. Hij is van Irakese afkomst; zijn familie is in 1950 vanuit Bagdad naar Israël geëmigreerd. Na dienst wil hij "agricultural engineering" gaan studeren. Hij houdt niet van de surveillance in de bezette gebieden, want dat is naar zijn mening meer een politietaak.

Hele serie bezienswaardigheden

In Jeruzalem spoed ik me onmiddellijk met lijn 4 naar de Oude Stad. Vanaf David's Toren verken ik de buitenkant van de muren aan de zuidzijde. Het is nu nog tamelijk zonnig, maar volgens Dedy (een andere receptionist van mijn hotel) heeft het weerbericht geen gunstige vooruitzichten gegeven. In snel tempo doe ik de volgende bezienswaardigheden aan: het Graf van David. Daar kan men zelf de hoogte van het entreegeld bepalen; ik geef slechts 2 sjekkel, hetgeen me misprijzende blikken oplevert. Een van de kassiers heeft zelfs het lef om een briefje van 20 sjekkel uit mijn beurs te pakken, maar dat belet ik hem verontwaardigd....Wat meent die vent zich wel?! Het Holocaust Memorial (die memorials vind je bijna overal in Israël), de Dormition Abdijkerk met christelijke begraafplaats, de Zion Poort van Siloam, de vallei van Kidron, de Bron van Gihon, de Stad van David; ook maak ik nog een foto van de Montefiore Windmolen. Het was niet druk die dag, ik leek er wel de enige toerist te zijn!

De Tempelberg is nu van de moslims

Na een uurtje loop ik het complex van de Tempelberg op. Men is er net aan het bidden, dus ik moet even wachten tot de gelovigen weg zijn. De entree ligt ten noorden van het Zion Square, de prijs bedraagt zo'n fl 6. Het is hier een echt El Dorado voor fotografen, maar helaas wil het weer niet mee werken. Dedy heeft toch nog gelijk gekregen... De eerste tekenen van een onweersbui kondigt zich reeds aan: wat aanvankelijk slechts een mals voorjaarsbuitje lijkt, ontaardt in een heus noodweer. Donderslagen galmen over Judea's troosteloze heuvels en veelsprietige bliksemschichten doorklieven Jeruzalem's heilige luchtruim. Ik schuil een tijdje, maar de regen blijft aanhouden, waarop ik besluit gewoon verder te trekken. Van foto's komt niet veel meer terecht. De moskeeën bekijk ik alleen van de buitenkant. want als je er naar binnen gaat moeten niet alleen de schoenen uit, maar de tas dient ook achter te blijven, onbeheerd! Ik blijf buiten, dan maar geen indrukken van de binnenkant van deze moslimse bedehuizen. De Rotskoepelmoskee imponeert me eigenlijk wel, ik vind hem echt heel sereen. Joden mogen deze Tempelberg niet betreden, de opperrabbi eenmaal per jaar uitgezonderd. Toch patrouilleren er Israëlische soldaten, heel onopvallend; misschien word.en ze daarom door al die Arabieren straal genegeerd. Er liggen hier ook enkele musea, Islamitische uiteraard, maar die liet ik gezien mijn tijdplan links liggen. Je moet niet teveel ineens willen.

Regen, dus paraplu's aan de man brengen

In de stad zelf zie ik een mooi staaltje van hoe je kunt inspelen op een veranderende marktbehoefte: op het ogenblik dat het begint te regenen duiken uit alle hoeken en gaten parapluventers op, trachtend hun waren bij de doorweekte pelgrims aan de man te brengen. Enkele minuten eerder leurden diezelfde venters met ansichtkaarten, etenswaar enzovoort. Met een jonge knaap van een jaar of twaalf voerde ik een heel gesprek over India. Hij was in Cairo geweest en vond die stad zo overweldigend vol (15 miljoen inwoners!) en hij was zeer geïnteresseerd in Bombay, Delhi, Calcutta. Aardige boy, hij probeerde zelfs niets aan mij te slijten.

Via Dolorosa, lijdensweg van Jezus

In de stromende regen liep ik de bekende Via Dolorosa af. Bij het Klooster van de Geseling (een van de XIV staties) neem ik een korte rustpauze. Drie Duitse meisjes, bloedjong en onervaren, komen op het zelfde idee en worden prompt door Arabische knapen aangeklampt. Ik vraag me af waar die zo plotsklaps vandaan kwamen. Bij de Damascuspoort wissel ik onder het oog van een Israëlische patrouille fl 40 in voor sjekkel. De zwartwisselaar rekent op zijn zakjapannertje een zeer gunstige koers, zodat ik ongeveer 20% winst boek. Ik maak nog wat omzwervingen in de Arabische wijk, maar met al die regen is er geen lol aan. Ik besluit om naar het moderne Jeruzalem te lopen.

KNESSETH

De nieuwe stad Jeruzalem

Daar bekijk ik de Russische Kathedraal, het Russisch Erf (nu politiebureau, vroeger plaats waar duizenden Russische pelgrims onderdak konden vinden), de Roemeense Kerk en Zion Square. Van daaruit loop ik naar de orthodoxe wijk Mea Shearim, die aan Midden-Europa doet denken. Het gezang van declamerende en biddende kinderen in de "sjoel" weerklinkt door de straten. Tegen de regen hebben de mannen hebben hun zwarte hoeden van vilt en beverbont omwikkeld met doorzichtig plastic.

Ik verdwaal er even, maar even later weet ik weer waar ik me bevind. Tijdens deze vakantie heeft mijn oriënteringsvermogen me herhaaldelijk in de steek gelaten. Maar goed dat ik alleen ben zodat niemand anders er last van heeft.

Verontwaardigde Palestijnse

Nog geen drie kwartier later sta ik in Tel Aviv. Ik drink wat aan een stalletje, ontdek een kraampje met harde porno?tijdschriften (dat dit door de orthodoxen nog niet in de fik is gestoken. daar zijn die sterk in) en eet falafel in een restaurantje. Falafel bestaat uit een opengewerkte pita (broodje) waarin je zo veel je wilt kunt gebruiken: koude frites, vleesballetjes, salades, veel sausjes, aubergines, komkommer, noem maar op. En dat allemaal voor ongeveer een knaak. In de bus naar het hotel vond nog een incidentje plaats. Ik stond in het middenpad, toen de bus een onverwachte zwenking maakte en mijn schoudertas (inclusief zwaar fototoestel) tegen het hoofd van een zittende Arabische zwaaide. Ze reageerde erg geschrokken en verontwaardigd, hoe ik me ook verontschuldigde. Haar ogen schoten vuur, als blikken konden doden….

Dinsdag 3 januari

KLM - stewardessen oppikken

Ik werd tijdig gewekt. Om half vijf stond ik al op de Hayarkon - straat op de bus naar het vliegveld te wachten. Elke minuut stopte er wel een taxichauffeur om me te bewegen van hun diensten gebruik te maken. De bus kwam later dan aangegeven; bovendien bleef ie nog een kwartier voor een hotel staan wachten om twee KLM -stewardessen op te pikken. Enkele kilometers voor het vliegveld was er een road block, waar een militair van Ethiopische origine het voertuig onderzocht en de paspoorten controleerde.

Derdegraads verhoor bij inchecken

In de vertrekhal was het een ware heksenketel. Ik moest twee uur vóór vertrek aanwezig zijn en dat was me net gelukt. Het spel met de rijen en het verhoren nam opnieuw een aanvang. Tot tweemaal toe werd ik aan een soort derdegraads verhoor onderworpen. De tweede keer werd ik nijdig, ook al vanwege de onnozelheid van die vragen. Zelfs kinderen moesten er aan geloven! (Met behulp van tolkende ouders weliswaar...) Tussen die rijen door vond ik vijf minuutjes tijd om koffie te drinken. Alle vertrekkende vluchten had men hier blijkbaar vroeg in de ochtend gepland, hetgeen tot chaotische taferelen leidde. Al die security checks stellen in mijn ogen niet zoveel voor, veel geschreeuw en weinig wol. Als ik echt iets mee wil smokkelen lukt me dat, zeker als ik een professional ben. Zo kon ik bijvoorbeeld de persoonlijke visitatie ontlopen door handig gebruik te maken van een huilend kind en een passagier die "piepte" toen hij door de metaaldetectiepoort liep. Het vliegtuig vertrok slechts een half uur te laat, dat viel dus nog mee. Tussen de maaltijd en de geserveerde drankjes door probeerde ik zoveel mogelijk slaap in te halen. Op Schiphol lachte het geluk me weer eens toe: mijn reistas verscheen als tiende op de bagageband! Na de Volkskrant gekocht te hebben, begaf ik me naar de sporen. Binnen tweeëneenhalf uur stond ik thuis koffie te zetten.