Jeruzalem
Start Tel Aviv Jeruzalem Dode Zee Haifa Jeruzalem2 Tel Aviv2

JERUZALEM I

DE HEILIGE STAD

Dienstplicht - Heilig Graf-kerk - Joodse wijk - Klaagmuur - Damascuspoort - Olijfberg - Zonsondergang

Vrijdag 30 december

Te laat gewekt

Om acht uur ging de telefoon over. Ik nam de hoorn op en hoorde de receptionist zich in alle toonaarden verontschuldigen vanwege de kuren van de computer; die had het laten afweten, zodat hij dus alle gasten persoonlijk moest bellen. Een half uur later dan gepland zat ik aan het ontbijt. Aysje, de Palestijnse keukenhulp, had deze ochtendhulp van haar opvallend zelfbewuste zoon. Hij maakte een praatje met een 74-jarige Amerikaanse toeriste die bij haar geëmigreerde kinderen op bezoek was, maar desondanks in een hotel als dit moest verblijven. Haar schoonzoon was staatssecretaris bij een of ander Israëlisch ministerie.

Te midden van zwaar bewapende militairen

Met lijn 4 reisde ik naar het busstation. Ik stapte te vroeg uit, waardoor ik toch nog een eind moest lopen. Bij een informatieloket vernam ik dat ik lijn 405 moest hebben voor Jeruzalem, Israël's hoofdstad die ongeveer 75 km verderop het binnenland in ligt. De bus naar Judea zat vol; zeker de helft bestond uit militairen, waarvan weer de helft uit vrouwen (meisjes) bestond. De mannelijke soldaten hadden hun volle bewapening bij zich, onder meer een Uzi. Verschillende keren werd ik in Israël in woelige situaties per ongeluk geprikt door de loop van een geweer. De vrouwelijke militairen, die er over het algemeen best aantrekkelijk uitzagen, waren in het openbaar niet bewapend, of het moest met hun charme zijn. In Israël bestaat een driejarige dienstplicht voor zowel jongens als meisjes, die doorgaans tussen hun 17de en 20ste moeten opkomen, in ieder geval vóór een verdere studie of een baan. Alleen de orthodoxe Joden en Palestijnse burgers (toch nog zo'n half miljoen in Israël!) zijn hiervan uitgezonderd. Alle andere minderheden zijn wèl onderworpen aan dienstplicht: Druzen bijvoorbeeld (zéér gewild vanwege hun fanatisme en loyaliteit), Christenen en Bedoeïenen, etc.

De Heilig Graf - Kerk

Even na elf uur arriveerde ik in de Heilige Stad. Ik had direct de juiste bus naar de ommuurde stad te pakken. zodat ik tien minuten later bij de Jaffa Poort kon uitstappen. Ik besloot om maar de routes door de Oude Stad die mijn reisgidsje aangaf te volgen. Zo kwam ik bij de Heilige Graf - kerk (vond ik niet zo interessant, zal wel aan mijzelf liggen), de Christelijke Wijk, de Koptische Kerk, Davidsstraat (het o zo fotogenieke steegje waar Jezus van Nazareth ooit met zijn houten kruis sjouwde) en de Anglicaanse Kerk. Het was er erg rumoerig. er werd veel handel gedreven en het stikte er van de souvenirshops. Hier werden letterlijk alle talen van de wereld gesproken, vooral de neringdoende Arabieren zijn daarin bijzonder bedreven. Ondanks hun commerciële geslepenheid liet ik me niet verleiden tot de aankoop van prullaria.

Heilig Graf - kerk           

Joodse wijk

Na een uurtje wendde ik de steven naar het zuidelijke gedeelte, de zogenaamde Joodse wijk die in de oorlog van 1967 tegen Jordanië grotendeels in puin werd gelegd door het Arabische artillerievuur. Momenteel heeft men er het merendeel in authentieke staat hersteld. Hier waren het synagogen die het straatbeeld bepaalden. Allerlei monumentale en historisch beladen gebouwen waren opengesteld; ook kon men er kennis nemen van cisternen (oude waterreservoirs) en archeologische opgravingen. Ik liet echter alle musea e.d. voor wat ze waren, want daar had ik nu tijd noch interesse in.

Panorama vanaf David's Toren

Over de zuidmuur liep ik naar het oosten, waar de Islamitische en Joodse religies hun heiligdommen hebben. Ondertussen genoot ik van een weids panorama over een omgeving, waarvan de geografische aanduidingen in mijn oren allen een bekende klank hadden: de berg Zion, de vijvers van Salomon, het dal van Hinnom, de Hof van Olijven.... Waar de verplichte lessen Bijbelse Geschiedenis op de lagere school al niet goed voor zijn geweest!

Klaagmuur, Joods heiligdom

Bij de Mestpoort daalde ik af en ging ik weer de Oude Stad binnen. De toegang tot de Klaagmuur werd zwaar bewaakt en iedereen werd er gefouilleerd. Het was er een komen en gaan van orthodoxe Joden en toeristen, betrekkelijk weinig vond ik overigens. Naast de Klaagmuur (10 tot 15 meter hoog) loopt een pad dat toegang geeft tot de Tempelberg, waar nu 2 heilige Islamitische moskeeën liggen: De Rotskoepel-moskee en de grote (maar minder mooie) El Aksa-moskee. De Arabieren liepen daar pal langs de Klaagmuur, een Joods symbool dat hen een doorn in het oog is. Ik mocht de Tempelberg trouwens niet op, omdat het vrijdag was en de Moslims dan voortdurend bidden op hun gewijde grond waarbij zij de nieuws gierige blikken van 'ongelovige, westerse honden' kunnen missen als kiespijn. Ik besloot er op maandag terug te gaan.

Overspoeld door Palestijnen

Toen ik een kwartiertje later door het labyrint van straatjes liep, werd ik plotseling opgeslokt door een onafzienbare massa van vooral mannelijke gelovigen; de gebedsdiensten in de moskeeën waren net afgelopen. Voetje voor voetje schuifelde ik, met mijn hand angstvallig op de broekzak waarin zich mijn beurs bevond, voort in een zee van bonte Palestijnse sjaals, Bedoeïense hoofddoeken en hooggesloten sluiers. Ik voelde me bepaald niet op mijn gemak. Voor ik het in de gaten had stond ik aan de andere kant van de binnenstad, bij de Damascus-poort waar de menigte zich naar alle windstreken verspreidde.

De beruchte Damascuspoort

De Damascuspoort staat bij fatsoenlijke burgers in een kwade reuk; het is een broeinest van zwartwisselaars, koppelaars, bedelaars, smokkelaars, hoeren, beurzensnijders en andersoortig gespuis. Bij de poort werd gepatrouilleerd door enkele pelotons M.E. in volle wapenuitrusting. Ook de bereden politie hield een oogje in het zeil. Uiteindelijk is Oost -Jeruzalem. inclusief de Oude Ommuurde Stad. nog steeds bezet gebied, dus dat machtsvertoon had me eigenlijk niet hoeven te verbazen. Een stuk verderop stonden trouwens, half verscholen achter marktkraampjes, een tiental overvalwagens inzetbereid, alsmede een groep militaire (?) oproerpolitie.

De Hof van Olijven / Olijfberg

Ik liet dat zeer enerverende Arabische gekijf, gewoel en gescharrel achter me en liep langs de eeuwenoude buitenkant van de muren naar de Olijfberg. Tussen die berg (eigenlijk heuvel, ook wel Hof van Olijven of Gethsemana genoemd) en de stad liggen hectares grote Joodse, Arabische en Christelijke begraafplaatsen die ik in het voorbijgaan aandeed.

        

Uitzicht over Jeruzalem

Hier kreeg ik ook volop gelegenheid om mooie foto's te maken; niet alleen van de berg zelf (die bespikkeld is met kloosters en kerken van alle gezindten), maar vanaf de top (bij hotel Intercontinental) ook van de Oude Stad die zich majestueus onder me uitstrekte. De klim naar de top deed me behoorlijk transpireren, ook al omdat ik op een gegeven moment van het pad afweek en recht tegen de met olijfbomen begroeide hellingen moest klauteren. Ik had eenmaal boven gekomen nog een uiteenzetting (sorry, germanisme, ik bedoel 'twistgesprek', 'ruzie') met een sjofele sieradensjacheraar die naar mijn smaak iets te opdringerig was. Op mijn gemelijke afwijzing reageerde hij verongelijkt; hij voegde me toe: "Why not friendly? I friendly, you must smile!" "OK," antwoordde ik, "now I smile. Ok? And now fuck off please and leave me alone!" Hij droop af en zijn vrienden lieten me verder ook met rust.

Door UZI in zij gepord

Met een gammele Arabische bus reed ik terug naar het centrum. Het was inmiddels half drie geworden en vanwege de nakende sabbat (die begint op vrijdag bij zonsondergang, in de winter dus al tegen vijf uur) diende ik me te haasten, omdat er met sabbat géén Joodse bussen mogen rijden. Een behulpzame Amerikaan wees me de juiste aan, waarmee ik op het nippertje een van de laatste bussen naar Tel Aviv kon halen. Mijn buurman in de bus was een fors gebouwde Sabra (in Israël geboren Jood) in gevechtsuitrusting die voortdurend met de loop van zijn Uzi in mijn zij porde, waardoor ik nauwelijks de kans kreeg een dutje onderweg te doen.

Prachtige zonsondergang

In Tel Aviv waren de straten al volledig uitgestorven; ook de stadsbussen reden niet meer, zodat ik te voet naar mijn hotel terug moest. Ik was opnieuw getuige van een uitbundige zonsondergang die me onwillekeurig deed denken aan een morsig palet van een slordige schilder. In het hotel trof ik David aan, de vriendelijke receptionist, wiens dienst er net op zat. Hij had onmiskenbaar een zwak voor mij; hoe moet ik anders het fotoboek over Tel Aviv, dat hij me bij wijze van vriendschapsgebaar schonk, verklaren? Op mijn kamer aangekomen begon ik met het maken van aantekeningen over mijn ervaringen en haalde ik voor het eerst mijn Scryptogram-boekje te voorschijn.

Arabisch handgemeen

De rest van de avond bracht ik verder door in het hotel. Alleen tussen 8 en 9 uur wipte ik aan bij het Arabische eethuis in mijn straat, waar ik een koude portie friet, 2 porties shoarmavlees, een auberginegerecht en 2 potten bier bestelde. Vóór in het cafégedeelte brak een vechtpartij uit tussen twee dronken bezoekers, die er erg stereotiep (vanuit westerse ogen gezien dan) Arabisch uitzagen: priemende blikken, haakneuzig, donkerogig, besnord en ongeschoren. Er vloeide geen bloed, want de alerte eigenaar wist de gemoederen met opvallend gemak tot bedaren te brengen. Volgens mij had hij dat varkentje vaker moeten wassen.

Bezette gebieden opgeven

In de lounge voerde ik nog een gesprek met een drietal Israëliërs die ongeïnteresseerd naar de televisie zaten te kijken. Ze toonden zich niet bepaald enthousiast over het actuele regeringsbeleid ten opzichte van de bezette gebieden. Wat hen betrof trok Israël zich onmiddellijk terug, uit die brandhaard van verzet en zouden de aldus bespaarde miljoenen (de bezetting kost Israël naar schatting een miljoen dollar per dag…) beter aangewend kunnen worden voor de aanpak van binnenlandse problemen, zoals inflatie, werkloosheid. etc. Ik ging weer vroeg naar bed, want de volgende morgen moest ik om half zeven paraat zijn voor de dagtocht naar Massada en de Dode Zee.

Vorige Start Volgende

January 3, 2002 11:09 PM

ONZE  ANDERE  REISVERSLAGEN

ALASKA  /  ANDALUSIË   / ARGENTINIË   /   AUSTRALIË   /  AVONTUREN  /  BALI   / BALKANREIS / BELGIË  /  BELIZE   /  BULGARIJE  /  CANADA   /   CALIFORNIË   /   CHILI   /   CHINA   /   CUBA   /   CURAÇAO   /   CYPRUS   /   DENEMARKEN   /   DUITSLAND   /  ECUADOR   /   EGYPTE   /   ENGELAND   /  ESTLAND  /  FILIPPIJNEN  /  FINLAND   /  FOTOSITE  /  FRANKRIJK  / GRIEKENLAND  /   GUATEMALA   / HONGARIJE   /  INDIA -NOORD   /   INDIA -ZUID   /   INDIA -RAJASTHAN   /   IRAN  /   ISRAËL  /   ITALIË   /  JAVA   /  JORDANIË   /   KRETA   /   KROATIË   /  LETLAND   /   LITOUWEN   /   MADEIRA   /   MALEISIË   /   MALLORCA   /  MALTA  /   MAROKKO   /   MEXICO YUCATAN     /   MEXICO  /  NEPAL   /   NEW YORK   /   NOORWEGEN   /  OEKRAINE  / OEZBEKISTAN   /  OOSTENRIJK  /   PARAGUAY   /   PERU   /   POLEN   /  PORTUGAL  /   REISFOTO'S   /  ROEMENIË  / RUSLAND   /   SCANDINAVIË   /   SICILIË   /   SINGAPORE   /   SLOVENIË   /  SLOWAKIJE /  SPANJE   /   SRI  LANKA   /   SUMATRA   /   SYRIË   /   THAILAND   /  TSJECHIË   /   TUNESIË   /   TURKIJE   /   UNESCO - SITE   /   URUGUAY   /   USA    /   ZUID-AFRIKA  /   ZWEDEN