DAG 9
ASSOUAN - TREIN - CAIRO
Idyllische tafereeltjes vanuit de trein
Bescheiden klopje op de deur, ik word gewekt. Het is zes
uur en de "early morning tea" komt eraan. Anderhalf uur vergaap ik
me aan het rurale Egypte dat al ontwakend aan mij voorbij rolt, aanvankelijk
in ochtendnevels gehuld. Balkende ezels, ploeterende buffels, naar hun
akkers sjokkende fellah's, kinderen die naar school huppelen, rokende
kookvuurtjes, het heeft iets onechts idyllisch, iets mystieks. Echter, in
feite is het ellende troef op het platteland. Ik wrijf mijn
ogen uit en laat de zaak genietend aan me voorbijtrekken.
Opvang door een Adonis
Aankomst Cairo om acht uur. Deze keer krijg ik als eerste
mijn kamer toegewezen, een goedmakertje voor het gekluns op de eerste dag
soms? Onze gidsen zijn weg, we worden nu opgevangen door een gladde jongeman
in een op maat gesneden modern kostuum. De meiden smelten voor hem weg, zelfs
de twee jonge domineedochters in hun degelijke tweedrokjes
kunnen hun ogen niet van hem afhouden. En gelijk hebben, want het is een
klassieke Adonis.
Chaotisch Cairo verkennen
Ik ga zo snel mogelijk de stad in. Ik steek de Nijl over
waarbij ik de verschillende eilanden als een soort springplank gebruik. Ik zet
er stevig de pas in. Via de American University en het Egyptisch Museum
beland
ik in de modernere wijken. Fallafel en kebab als lunch. Tussendoor struin ik theehuisjes
af om kleingeld voor mijn broer Clim te bemachtigen. Ik beland in de
oude souk (Arabisch voor markt) uit de elfde eeuw. Het stikt hier van de
medresses (koranscholen) en grauwe moskeeën uit lang vervlogen tijden. Ik kom
langs de Azhar Universiteit (190.000 studenten uit alle landen van de wereld,
gespecialiseerd in moslimstudies). Ik dwaal door uitgestrekte sloppenwijken, waar de mensen
me met rust laten, me hoogstens vriendelijk toelachen. Ze wonen hier zelfs op
begraafplaatsen. Tussen de huizen liggen hoge afvalbergen, de straten zelf zijn
doorgaans redelijk schoon. Via bazaars en levendige volkswijken bereik ik de Citadel. Van daaruit
is het naar de Ibn Tulum Moskee niet ver meer, het is een heel oud gebouw uit
de 8ste eeuw, in een sobere stijl met een dikke minaret, een beetje stomp.
Verder ga ik langs ruïnes, haveloze panden, straatkermisattracties, gaten als
bomkraters tussen de houten huizen. Maar ook prachtige gestileerde gebouwen
waar een fikse schrobbeurt en een lik verf hier en daar wonderen zouden
verrichten.
|
Ibn Tulun-moskee (Cairo)
De
grootste moskee van Cairo, gebouwd om een leger in onder te
brengen
De Arabieren vielen Egypte in 639 binnen
en vestigden in 642 een militaire basis in Cairo, buiten het
oude Romeinse fort en de bestaande nederzetting. Er kwamen al
gauw immigranten uit Arabië en Cairo werd een bloeiende stad.
Egypte werd van hieruit bestuurd door gouverneurs, benoemd door
de Umayyad-kaliefen van Damascus. In 750 namen de Abbasiden het
kalifaat over en maakten Bagdad tot hun hoofdstad.
In 868 werd de 33-jarige Turkse generaal
Ahmad Ibn Tulun uit Bagdad gouverneur van Egypte. Hij ontpopte
zich al snel als een onafhankelijk heerser en bouwde in Cairo
een luxepaleis voor zichzelf. Het bevatte een met kwik gevuld
bassin, waarin Ibn Tulun zich zou hebben laten dobberen op door
slavinnen heen en weer geduwde kussens. Ook bouwde hij een
moskee waar zijn hele leger in kon.
Tegenwoordig is van zijn grootse hoofdstad
alleen de moskee nog over, nog altijd de grootste van Cairo, met
een centrale binnenplaats van meer dan 2 ha en omgeven door
massieve dubbele muren. In 1296 werd er een houten minbar, of
kansel, aan toegevoegd door sultan Lagin, die uit dankbaarheid
de moskee restaureerde nadat hij zich er voor vijanden had
verborgen. Hij herbouwde ook de minaret, die aan de buitenkant
een ongewone spiraaltrap had. Volgens een aardig verhaal zou die
trap zijn bedacht door Ibn Tulun: die zou in een vergadering
verveeld bezig zijn geweest een strook papier om zijn vinger te
winden in plaats van zijn aandacht bij de besproken problemen te
houden. Toen werd gevraagd wat hij deed, antwoordde hij snel dat
hij zijn moskee ontwierp.
De moskee heeft na Ibn Tuluns dood in 884
nog honderden jaren dienst gedaan, maar in de 19e eeuw werd zij
gebruikt als militair hospitaal en vervolgens als gevangenis. In
1918 werd met restauratie begonnen, evenals in 2004. |
Zamalek en El Gezira - eilanden
Om vier uur bereik ik de Nijl weer; ik ben dan 6 uur
bijna onafgebroken onderweg. Foto's vanaf terras hotel Sheraton op
Zamalek-eiland. Ook foto's vanaf eiland El Gezira van de bruggen en de
Televisietoren. In Gizeh kom ik langs de ambassade- en bankenwijk, allemaal
streng bewaakt. Na vijven zoek ik mijn hotel weer op. Lekker ligbad. Bijna 25 km gelopen vandaag en dat zonder blaren of ander ongerief. 's Avonds een lekker buffet.
Ik eet aan tafel met een moeder met haar dochter,die als vrijwilligsters
werken voor dominee Visser die in zijn kerk in Rotterdam verslaafden opvangt.
De onkreukbare dominee biedt me een biertje aan, hetgeen ik uiteraard
niet afsla. Inpakken en vroeg proberen te slapen. Dat lukt niet. Mijn kamer
ligt pal naast de liftschacht. Nooit geweten dat er 's nachts zo vaak gebruik
wordt gemaakt van tumultueuze hotelliften. Een extra slok whisky (die fles
moet toch eens op) doet me uiteindelijk inslapen.
DAG 10
CAIR0 - ATHENE - AMSTERDAM - ROERMOND
Terug naar huis
Na een gemakkelijk ontbijtbuffet (dan hoef je tenminste niet op bediening
te wachten) om negen uur vertrek per bus naar het vliegveld. Rit van zo'n
anderhalf uur! De vlucht verloopt verder probleemloos. Ik zit naast de familie
Cazimier die honderduit vertelt; volgens mij zijn ze blij dat ze weer naar
huis kunnen. 's Avonds tegen acht uur sta ik weer voor mijn huisdeur. Het is
zondag, Studio Sport is net afgelopen. Morgen weer aan de slag op school,
heerlijk zeg.
