TRINIDAD  

TRINIDAD - CIENFUEGOS

Bij het ontbijt kan ik aan de roereieren geen weerstand bieden. We stoppen langdurig  bij Guama voor de krokodillenfarm. Ook een Indiaanse pottenbakkerij moeten we perse bekijken. Dat klopt volgens mij niet, op Cuba zijn geen Indianen meer; ze zijn tot de laatste man uitgeroeid of aan besmettelijke ziekten bezweken. Het omliggende landschap heeft iets van de Camargue, de Everglades of Cajun-country in Louisiana nabij New Orleans. Verre einders, veel moeras en struikgewas. De lunch loopt uit op 2 uur vertraging. In de dollarshop koop ik voor Elizabeta en Lourdes (de twee vrouwelijke reisleidsters die ons ter plaatse rondleiden) jeans en damesondergoed met de dollars ze zij me geven. Ze geven me schaamteloos hun maten door en lachen daarbij veel. Ze vinden mij heel ‘sympatico’.

(Klik op een thumbnail voor een grotere foto)

Aan tafel praat ik met een tweetal oudere vrouwen; beiden onderwijzeres en zeer bereisd. Noem een land op of zij zijn er geweest. Vergeleken met de hele groep trouwens ben ik op reisgebied maar een kleine jongen. Op een schaal van 50 zou ik ongeveer op een 30-ste plaats staan. Een jonge, brutale onderwijzer (die heten tegenwoordig ook leraar) heeft zich inmiddels opgeworpen als de leider van de toeristen. Hij schept erover op dat hij in alle landen van Europa is geweest. Ook in de ‘nieuwe’ landen zoals Estland, Letland en Litouwen. Ons gezelschap is niet alleen bereisd, maar gelukkig bestaat het voor 70% uit rokers en voor 80% uit bierdrinkers. Dat komt mij goed uit, want beide ondeugden zijn mij niet bepaald onbekend. Er lopen slechts 3 videocameraleurders tussen, waaronder een typische Twent (qua taal bedoel ik) die Cuba constant aan het vergelijken is met Noorwegen; hoe komt hij erbij? Voor een andere grijsaard is Thailand het je-van-het. Ergens anders is hij nog nooit geweest.

(Klik op een thumbnail voor een grotere foto)
Beelden van het koloniale Trinidad

Aan de Varkensbaai, ooit toneel van een mislukte invasie door Batista-aanhangers die door de Cia gesteund werden, is niet veel te zien. We blijven er nota bene vier uur, alleen maar voor een onooglijk strand met een bijna lege Duitse toeristenkolonie. Ik wandel wat over Playa Largo en los cryptogrammen op. Daarna volgt een lange, voornamelijk nachtelijke ­bustocht van 250 km naar Rancho Luna, via Cienfuegos waar we alleen koffie drinken. We zitten er in een slecht 2-sterrenhotel. Ik doe inkopen : water, bier, sigaren en ansichten. We eten heel laat. Er is weinig keus, maar de hoeveelheid is genoeg. In de grote zaal van het hotel worden spelletjes gespeeld, enkel Latino's nemen er aan deel. Later op mijn kamer heb ik geluidsoverlast van buren. Als ik ga protesteren komt ene Armando, zo stelt hij zich voor, de deur openen. Een gitaar hangt om zijn nek en zijn adem stinkt naar rum. Mijn protest haalt niets uit. Ik mag mee komen zingen en drinken, ze hebben ‘fiësta’ en zijn ‘allegro’, maar ik sla hun gastvrije aanbod af. Morgen moet ik om zeven uur op.

---

FOTOCOLLAGE: KOLONIAAL VERLEDEN

(Klik op het miniatuur voor een vergroting)

 

DAG 8

CIENFUEGOS - RANCHO LUNA - TRINIDAD - CAMAGUEY

Om 07.00 uur word ik telefonisch gewekt. Een rit deels door de bergen volgt. We bezichtigen het monument van Delgado, een vrijheidsstrijder. Enkele uurtjes brengen we door in het schitterende koloniale stadje Trinidad. Daar treffen we eindelijk een werkend sigarenfabriekje aan. Het is een oud herenhuis dat tot atelier is verbouwd. Het is er bedompt en zit vol personeel dat in een razende tempo werkt. De sigarenwerkers zijn van alle leeftijden, rassen en geslacht. De ouderen lijken mij het vaardigst. De gemiddelde productie ligt hier op 250 stuks per dag.

Sigaren, exportartikel van Cuba. Hun havanna's zijn wereldberoemd en erg gewild bij de jet set.

Huisbezoek Met een van de Limburgse onderwijzeressen bekijk ik vervolgens het stadje. We worden door een stokoud echtpaar binnen genood. Daar heerst nog een vooroorlogse sfeer met damasten kleedjes op de notenhouten, gepolitoerde tafels; in een hoek staat een vleugel met paarlemoeren toetsen, vergeelde schilderijen hangen aan de groezelige muren. Het ziet er echt burgerlijk uit en dat in een socialistisch land. De oude gedistingeerde heer is vroeger concertpianist geweest. Hij is inderdaad een intellectueel en laat ons trots zijn bibliotheek met duizenden vergeelde banden zien. We krijgen een kopje koffie aangeboden. Er loopt ook een zwarte dienstmaagd van in de zestig rond. Ze heeft een sterk gelooide huid. Op mijn desbetreffende vraag antwoordt zij met een tandeloze glimlach - het is meer een grijns -: "Si, fumo puro!" (“Zeker rook ik sigaren!”) Ik krijg echt gevoelens van medelijden met de bewoners van dit huis uit het verleden.

 

(Klik op een thumbnail voor een grotere foto)
Trouwfoto	Poseren	Buitenwijk	Hoofdplein

 

Schattig kleutertje Het stadsplein is erg interessant. Er poseert net een bruidspaar met een schat van een donker bruidsmeisje van 2 jaar; echt een "poppetje" volgens de onderwijzeres. Bij de lunch schuif ik aan bij twee vriendinnen van in de dertig. Ze zijn werkzaam als veeltalige secretaresse bij de EG in Brussel. De een komt uit Portugal, de ander uit Spanje. Ze verdienen een hoop geld, dat geven ze volmondig toe. Die baan hebben ze in de wacht weten te slepen dankzij hun veelzijdige talenkennis. Beide spreken zowel Engels als Frans, dat is voor mensen van het Iberisch schiereiland al enorm veel. Om half twee verlaten we het sfeervolle plaatsje en gaan we verder tussen de rietsuikervelden door. We stoppen bij een wachttoren boven een vallei die vroeger bezit was van één enkele suikerbaron, een territorium van pakweg 180 km. Armoedige bevolking hier, ik maak een foto van een schattig jochie met hondje. Een saaie rit brengt ons vervolgens naar Camaguey, waar we om half acht aankomen. Daar krijg ik alweer een joekel van een kamer toegewezen. Als eerste zit ik áán aan het diner. Daarna pas ga ik douchen. Ik probeer steeds zo vroeg mogelijk te eten, anders krijg ik last van mijn maag, zoals ik al direct de eerste dag meemaakte.

Afscheidsfeestje ‘s Avonds is er een afscheidsfeest. Toespraakjes voor de reisleiders met natuurlijk de nodige gesloten couverts vol dollars die overhandigd worden. Van hun krijgen we gratis drankjes (Cuba Libres vanzelfsprekend) en een sigaar, een echte Havanna, dat spreekt vanzelf. Voorzichtig gaan hier en daar de beentjes van de vloer. Ik praat wat na over de reis met andere Limburgers, een onderwijzersechtpaar uit Hoensbroek, waarmee ik pas vandaag kennis heb gemaakt; ze zaten namelijk in de andere bus. Zij zijn het vorig jaar op het strand van Algiers overvallen en met messen bedreigd. Het is een soort vervroegd Oud-op-Nieuw Viering, waar ik weinig trek in heb. Al voor elven zoek ik dan ook mijn kamer op. Morgen gaan we weer naar Holguin, waarna we terugvliegen naar Nederland.

 

(Klik op een thumbnail voor een grotere foto)
Onafgemaakt	Padre del Patria	Sancta Clara	Dorpsvilla's