Dag 4 HONG KONG - WUZHOU

Razendsnel het binnenland in ‘s Morgens moeten we heel vroeg uit de veren: half vijf. Jos zorgt voor koffie en water bij de 7-Eleven. Met een busje worden we naar de haven gebracht, eenvoudige douaneformaliteiten volgen. Met een snelle (50 k/u) catamaran varen we het estuarium van de Parelrivier op. Ze zijn er een hangbrug aan het bouwen. Overal in dit deel van de wereld, zal nog blijken, heerst een koortsachtige bouwactiviteit. Binnenin is een rookverbod, op tv worden afschuwelijk luide Chinese knokfilms vertoond, die we ontvluchten door sigaretjes te gaan roken op de achterplecht. In het begin varen we langs lage oevers (er zijn net overstromingen geweest), later komen hogere en tenslotte bergen. De hele dag zitten we op het water, het eten is er ronduit slecht. Bruingele rivier van al dat meegesleurde slib. We passeren mooi gelegen dorpjes, vissersnetten en armoedige sampans. De foto's van dit gedeelte van de reis gaan verloren (zie hiervoor verderop in dit verslag).

Stoepslapers en "pie djoo"

Laat in de middag komen we in Wuzhou aan. Cherry, het meisje van het staatshotel, wacht ons op. Ze denkt dat Jos de gids is, want deze komt als eerste aan wal. Het hotel is aftands, overal zit het weer in. We wisselen zwart bij Cherry. Paul deelt met ons een 4-persoonskamer. Er zijn afschuwelijke sanitaire voorzieningen, het blijft behelpen.  Later eten we met de groep dumplings aan het water. De boomlange Jorrit en Erik baren opzien bij de piepkleine dienstertjes (of wekken ze door hun lengte ontzag of angst op?). Echt Chinese sfeer nu, mensen slapen er op hun groentekarren, in hun riksjas of gewoon op de grond. Weinig openbare straatverlichting. Clim en ik drinken bier (pie-djoo) in een tuin. Jos heeft een zinnetje in het Chinees van buiten geleerd ("Ober, twee bier alsjeblieft!"), maar dat wordt niet verstaan. De twee vingers en de daarbij behorende gebaren van Clim zijn internationaler en missen hun uitwerking niet. 's Nachts is er weer voetbal op t.v. Op de kamer maken we koffie en soep met behulp van de immer aanwezige tweeliterthermoskan met heet water. Een van China's pluspunten.  

Dag 5 WUZHOU - YANGSHUO

Vrachtauto omgeslagen

Voor dag en dauw op, bagage in een riksja  en op naar het busstation. Lian regelt hier het plaatselijk vervoer, een van haar bezigheden. Ze zorgt verder voor hotels en geeft wel eens tips die we zelf eerder al in de reishandboeken hebben gelezen. Ze heeft aan al dat geregel soms wel eens een hele dagtaak. Af en toe krijgt ze hulp van plaatselijke reisagenten. We zien haar vaak voor langere periodes (letterlijk uren...) aan de telefoon hangen. We hebben een normale bus, alleen moeten er 76 mensen in. Er is dus weinig zitplaats. De wegen zijn er slecht en smal. De bagage wordt op het dak verstouwd. Het is vandaag broeierig weer. Als we stilstaan zweten we al gauw als otters; de enige airco is uiteraard de wind door de raampjes. Onderweg hebben we langdurig oponthoud, een vrachtwagen met boomstammen is omgekieperd. Het landschap wordt steeds mooier. In de namiddag bereiken we het karstgebergte, dat inderdaad  adembenemend mooi is.  

Omgekiepte vrachtauto verspert weg	Erg gezellig in de uitpuilende bus

Lisa's Café 

Tegen het vallen van de duisternis trekken we in Yangshuo bij het Xilang Hill Hotel in, we krijgen een grote kamer toegewezen, die heeft weliswaar basale voorzieningen maar is uitermate vies. Maar wel: muskietennetten, ruime bedden  en  thermoskannen. We geven voor het eerst de vuile was af. Tegenover ons hotel ligt Lisa's café,  waar de groep elkaar altijd treft. Het is een westerse hippietent (muziek jaren 60 en 70) met "western food" voor de travelers en zo. Clim haat deze tent en in het bijzonder een van de obers, een  namaak- Bronx- negertype - Chinees met baseballpet op en populaire Amerikaanse “slang talk".  Ons zullen ze hier niet vaak zien. We vinden een eigen restaurantje, het Sihai Hotel, waar het goedlachse serveerstertje Cu ("Tsuu") ons vriendelijk bedient. We missen daardoor wel het rondje van Paul, die vandaag in den vreemde zijn verjaardag viert.

Centrum budgettoeristen

Het stadje is het centrum voor goedkope budgetreizigers en toeristisch redelijk ontwikkeld zonder echt een massale indruk van kitsch en verloedering te maken. Er is een redelijke infrastructuur: uitvalswegen, een aantal hotels en restaurants, boottochtjes, fietsenverhuur en er zijn wisselmogelijkheden. Het bevalt ons hier verder wel. We ontdekken een kraampje waar ze koud bier verkopen, op die manier kunnen we het altijd volle terras van Lisa's en haar "neger" omzeilen. De anderen van de groep begrijpen onze beweegredenen niet zo goed, maar hebben wel respect voor ons standpunt. Daarom (hun tolerantie en reiservaring) en vanwege de kleine omvang van de groep (12 personen) zijn de onderlinge relaties de gehele reis uitstekend gebleven.  

Dag 6 YANGSHUO

Sjouwen met zakken We hebben de dag voor onszelf. Eerst geld wisselen, dus zoeken naar bank. Daar leren we Nico en Marij beter kennen die met hun twee studerende kinderen op stap zijn. Het Sihaihotel wordt ook ons vaste ontbijtadres. Daar houdt Jos ook zijn aantekeningen van de reis bij. We lopen naar de rivier en dwalen door het park dat erlangs ligt.  In het park ligt een enorme suikerbroodberg waar je omheen moet trekken.  Mooi uitzicht over de oevers. We bekijken bij de haven sjouwers met zakken, vooral vrouwen doen er het zware werk. Voor elke afgeleverde zak krijgen de koelies een stokje, het totaal aantal stokjes wordt op het einde van het karwei afgerekend. Clim ouwehoert met een jongetje dat een slagboom bedient. We komen aan de andere kant van het dorp, vlak bij de grote weg. Veel ongedisciplineerde fietsers kruisen ons pad. Gedurende onze gehele reis zijn we dan ook regelmatig getuige van aanvaringen (zowel letterlijk als figuurlijk) die onoplettende fietsers met elkaar hebben.

Clim vier keer in actie
Toezicht	Openmaken!	Nieuwsgierig	Gak, gak, gak...

 

Uitzicht vanaf Moon Hill In de vroege namiddag (zeg maar van één tot drie uur) rusten we uit in het hotel: per slot van rekening geldt ook hier het adagium "Only mad dogs and Englishmen go out for a stroll in high noon". We huren fietsen en rijden via de grote Banyan-boom (gezien vanuit de verte) en de Dragon Caves (toeristisch, met paarden en kamelen) naar de Moon Hill. Onderweg krijgen we hardnekkig gezelschap van een jonge vrouw die ons wil gidsen. We weigeren, maar zij blijft aan onze zijde. Ze heeft een boekje bij zich met wervende teksten van andere reizigers, waaronder veel Nederlanders. Zelf spreekt ze nauwelijks enig verstaanbaar Engels. Halverwege Moon Hill moet Jos van vermoeidheid afhaken. Clim gaat door met een leuk meisje, Xiu genaamd die wat beter Engels babbelt. Ze verkoopt water, maar niet echt fanatiek. Terwijl Clim zich op de top amuseert met Xia en een dreigend onweer ziet naderen, zit Jos aan de voet van de heuvel te praten met een Canadese en enkele Chinese vrouwen. Onderwerp: de éénkindpolitiek van de regering.

Schuilen bij boerenfamilie

Door een vreselijk noodweer haasten we ons terug, ons een weg banend door gordijnen van hemelwater. We doen een wedstrijdje op snelheid met een jonge Chinese: wij verliezen. Bliksem doorklieft de inktzwarte hemel. Er liggen gaten in de weg, dat hebben we al op de heenweg gezien. Als de weg helemaal wordt overstroomd zien we die niet meer, dat wordt te link en dus stappen we af. We schuilen bij een boerenfamilie in het donker. Ze zijn aardig, maar de taalbarrière kan niet overwonnen worden. Later in het hotel blijkt dat de tas van Jos verre van waterdicht is. Van binnen is alles doorweekt, o.a. het fototoestel (een vol rolletje verprutst), het horloge (niet te repareren), sigaretten, shag, tickets en het woordenboek NL-CH. Zelfs zijn hoorapparaat vertoont kuren, gelukkig ligt dat alleen aan een natte batterij. In avonduren in Sihai-hotel lachen we heel wat af met het kittige serveerstertje. We halen ons wasgoed af, dat verder in orde is.  

 

Dag 7 YANGSHUO

Gecombineerde boot- / fietstocht

Clim scheert zich zonder spiegel; het lukt hem zonder bloedvergieten. Vandaag hebben we een groepsexcursie. Eerst met een bootje over de rivier de Li, daarna een fietstocht terug naar ons stadje. We huren  voor ons alleen een boot van een lokale familie en varen de snel stromende rivier af. Deze is feeëriek tussen de tientallen karstpieken gelegen. Aan de oever zwemmende jochies en drinkende waterbuffels. In Fuli, een dorp aan de zandbanken, gaan we aan wal en bekijken het authentieke dorp. We verliezen elkaar uit het oog. Jos krijgt bekijks van de dorpsgek met een waterkop die uit zijn neusgaten briest als een stier. Op de markt worden padden te koop aangeboden. Een stel kinderen is verbeten aan het vechten, de volwassenen staan er lachend bij en verzuimen in te grijpen. 

 

Wassen in de rivier We relaxen bij een paviljoen (mooie doorkijkfoto) en bekijken de wasvrouwen en de koelievrouwen. Een stuk verderop leggen we definitief aan bij Puji, een iets groter dorp. Fietsen moeten de hoge oever opgesjouwd worden en door het marktgedrang zoeken we de grote weg op. In de levendige straatjes zien we gebedsgenezers, kruidendokters, waarzeggers, kiezentrekkers, marskramers; er wordt gehandeld in een grote verscheidenheid aan dieren. Alles wordt hier geconsumeerd, dus ook de aapjes, slangen, schildpadden, kikvorsen die we er zien uitgestald. Over redelijk geplaveide en/of verharde wegen fietsen we door het wonderbaarlijke landschap terug. Iedereen volgt zijn eigen tempo. We rusten uit bij een boerenfamilie die op de foto gaat. In een dorpje staat een zwartgelakte doodskist opgebaard. Het volk is vriendelijk en zegt netjes gedag. Om 4 uur zijn we terug. Clim koopt een paraplu, het regent hier iets té vaak. Terwijl Jos voor het eerst kaarten naar vrienden en kennissen schrijft, doodt Clim de tijd met puzzelen en lekker Li Quan-bier drinken.

 

Dag 8 YANGSHUO

Bezoek aan marktstadje ‘s Nachts valt de stroom uit. Ineens hebben we geen last meer van de herrie van de plafondventilator, heerlijk. Maar na vijf minuten al liggen we te woelen en in het zweet te baden. Geen stroom betekent in deze contreien ook een ander ongemak: geen water, want dat wordt met elektrische pompen omhoog gehaald. 's Morgens lummelen we wat rond.  Tegen het middaguur huren we fietsen. De beste zijn dan al weg, dat merken we als we onderweg zijn naar Bao Sha, een marktstadje westwaarts gelegen. De fiets van Jos is het slechtst. In een dorpje laten we die repareren door een van de vele langs de weg opererende fietsenmakers. Hij heeft een beetje last met de moderne techniek, onder meer met de versnellingen van onze mountainbikes. We kopen zelf ergens de benodigde onderdelen. Vlakbij is een timmerman met een ouderwetse avegaar aan het werk; hij wekt onze belangstelling en we worden binnen uitgenodigd. Wat een eenvoud, kaal, met lemen vloeren. Wel lopen er veel poezen in huis. "

"Voor de slacht?",  vragen we ons af als er ook een weldoorvoed hondje verschijnt. We kunnen het niet geloven. Jos gaat nog even alleen op pad en schiet mooie foto's op de markt, waar tevens de openbare bieb in de openlucht gehuisvest is. Op de terugweg maken we een omweg naar de Dragon Bridge, een natuurlijke boog over een beek. We kunnen hem echter nergens vinden. Er dreigt weer onweer, dus razendsnel fietsen we terug.

Vissen met aalscholvers In de avonduren slenteren we in een ander stadspark, waar ouderen een soort 'jeu de boules' aan het spelen zijn. Schitterend uitzicht over het gebergte vanaf een paviljoen. De groep is de rivier op met de aalscholver vissers; later eten ze slang en ander gedierte in een gore  uitspanning. De stroom valt weer eens uit.  Met behulp van kaarslicht pakken we onze tassen in, want morgen vertrekken we. Buiten zit de groep aan het bier, daar willen we ook wel aan meedoen. Als om half elf het licht weer aanfloept, gaat er een spontaan gejuich op in de kringen van de westerlingen. We slaan bier in bij een goedkoop kraampje, dat de anderen tot onze verbazing nog niet hebben ontdekt.

---

Guilin: het oerlandschap van China Naast de reisroute zoals beschreven in de reportage in REIZEN Magazine 1, bezochten redacteur Hans Bouman en fotograaf Martin Kers ook de stad Guilin, vanwaar ze een bootreis maakten over de Li-rivier. Op die manier zie je het klassieke Chinese karstlandschap (grillig gevormd zandsteen) op zijn mooist. Een bezoek aan Guilin laat zich goed combineren met een reis door Yunnan. Het karakteristieke karstlandschap vlak buiten Guilin. Guilin ligt nog geen twee uur vliegen zuidelijk van Lijiang, maar het klimaatsverschil is dramatisch. Nu pas begrijpen we goed waarom gids Tony uit Kunming zo opschepte over de eeuwige lente in zijn stad. Guilin is heet en vooral vochtig. Als we een wandeling maken langs de Li-rivier, die door het hart van de stad stroomt, zien we overal onder de bruggen mensen liggen. Nee, ze zijn niet het Chinese equivalent van clochards, maar gewoon jongelui die beschutting zoeken tegen de zon en genieten van het beetje wind dat onder de brug door tocht. Guilin ligt temidden van het beroemdste landschap van heel China: de schitterende karstbergen zoals die vrijwel altijd op Chinese schilderingen en gravures te zien zijn, alsook op het omslag van menig China - boek. Tijdens de cruise over de Li-rivier passeer je ook het punt dat is afgebeeld op de achterkant van het Chinese 20 yuan - bankbiljet. De beste manier om dat landschap te beleven is via een boottocht over de Li-rivier, van Guilin naar Yangshou, dat weet iedereen. Toch ben ik lichtelijk verbijsterd als ik de volgende dag zie hoe misschien wel twintig flink uit de kluiten gewassen toeristenboten zich opmaken om in konvooi de dagtocht te gaan maken. Het lijkt verdorie de Nijl wel! In Yangshou, waar de cruise over de Li - rivier eindigt, staat dagelijks bij aankomst van de cruiseschepen een oude man met twee aalscholvers te poseren. Het weer is opnieuw erg vochtig. De sprookjesachtige karstbergen zijn in lichte nevelen gehuld en dit geeft het landschap iets mysterieus. Aan de oevers glijden kleine nederzettingen voorbij en zien we rustende aalscholvers. Vanavond zullen de dieren weer worden gebruikt voor de visvangst: ze krijgen een touw om hun nek dat nét los genoeg zit om adem te kunnen halen, maar te strak om de gevangen vis te kunnen doorslikken. Verkopers varen op kleine vlotten naar de passerende cruiseschepen op de Li - rivier en leuren met hun waar. Wanneer we enige tijd onderweg zijn, maakt zich vanaf de oever een smal bamboevlot los, waarop twee mannen staan. Ze varen richting onze boot. Gaat dat wel goed? Even denk ik dat we op het punt staan de mannen te overvaren, maar daarvan is geen sprake. Handig manoeuvreren ze hun vlot evenwijdig aan onze boot en maken het daarna vast. Dan gaat de kist open, die midden op het vlot staat, en komen er beeldjes en andere zaken tevoorschijn. De mannen spreken geen woord Engels, maar hun boodschap is overduidelijk. Kopen? Het blijkt een standaardtafereel. In de loop van de tocht varen tientallen vlotten de rivier op en maken zich vast aan de karavaan toeristenschepen. Zo te zien zijn de verkoopresultaten niet hoog. Door de hoogte van de toeristenschepen bedraagt de afstand tussen de vlotten en het passagiersdek enkele meters. Je kunt niet echt goed zien wat er te koop wordt aangeboden en de communicatie – althans met de westerse toeristen – verloopt moeizaam. Maar de mannen laten zich niet afschrikken en op een gegeven moment beginnen er een soort onderhandelingen. Na twintig minuten van zwaaien met houtsnijwerk en andere zelfgemaakte voorwerpen, maken de mannen zich los van onze boot en varen terug naar de oever. Drie dingen verkocht. Aan hun gelaatsuitdrukking te zien zijn ze niet ontevreden.

GA NAAR DE		VAN  YANGSHUO
Feeërieke landschappen, suikerbroodbergen, schilderachtige dorpjes,  groene rijstvelden, levendige markten........