SUZHOU

VENETIË VAN HET OOSTEN

 

Milieubewuste Nederlanders verbijsterd Myriam staat al om 6 uur op. Zij zal eerder vanuit Sjanghai vertrekken vanwege een of ander tentamen dat zij aan de Universiteit van Wageningen moet afleggen. De trein rijdt met een constante snelheid. Bij de wc's is het een janboel, toch vormen zich er lange maar gedisciplineerde  voor. We rijden door een intens groene laagvlakte waar elke centimeter grond benut wordt voor voedingsgewassen. Overal is ingrijpen door mensenhand te bespeuren, een echt cultuurlandschap dus. Het is niet voor niets al vierduizend jaar als zodanig in gebruik. Onze conductrice (een soort treinbegeleidster) is een harde tante met een uitgestreken smoel. Toch slagen we er af en toe in haar een glimlachje te ontlokken. Milieubewust als wij Nederlanders zijn, bewaren we alle afval en lege flessen in een grote plastic zak. Als die vol is geven we die aan haar, maar blijkbaar stelt zij daar geen prijs op. Ze opent een raam en mietert de zak ongeïnteresseerd naar buiten. We zijn verbijsterd.

Bij de miljoenenstad Nanking steken we de Yang-tse-Kiang (de grote rivier) over. Om drie uur rollen we de in grootte derde stad van de wereld binnen, Sjanghai. De drukte op het station valt reuze mee. Later pas zal blijken dat het gepeupel van de perrons geweerd wordt, want buiten woelen de mensenmenigten weer als verwacht. We stappen over op een boemeltrein die echt chique genoemd kan worden: we hebben anti-makassers op de hoofdsteunen en zeeën van beenruimte. 

Suzhou: Venetië van het Oosten

Bijna twee uur later komen we in Suzhou (80 km verder) aan. We springen in drie taxi's die ons naar het Nanling - Hotel brengen. Dat ligt in een parkje dat slechts toegankelijk is via een bewaakte toegangspoort. We gebruiken het avondeten in het hotel - restaurant en worden geshockeerd door de exorbitant hoge prijzen, die omgekeerd evenredig zijn met het niveau van bediening en de omvang van de porties. Eigenlijk de eerste keer dat we ontevreden zijn over het eten in China. Het zal wel komen doordat ze hier gewend zijn aan westerse toeristen; bovendien is het een staatshotel, nog steeds, en die zijn berucht om hun abominabele service. Gelukkig zijn de kamers dik in orde en hebben ze veel meeneemspulletjes. Jos stopt alles, gebruikt of ongebruikt, in zijn tas. Clim vindt dit ordinair jatten. Jos is van mening dat hij het hotel een dienst bewijst door elders op de wereld reclame voor hen te maken. Zeepjes, kammetjes en tandenborsteltjes zijn weggeefspullen volgens hem, maar Clim blijft het volstrekt met hem oneens.  Handdoeken laat Jos wel hangen, dat kun je niet van iedereen zeggen. 

 

Kroeg met privécabines

We lopen nog even de slecht verlichte stad in. Natuurlijk vinden we er een kroeg, met heuse privécabines, maar wèl fel belicht. Chinezen hebben een preutse naam hoog te houden. Opvallend zijn de vele souvenirwinkeltjes en antiekzaakjes die de stad telt. Als we bij het hotel terugkeren komen we probleemloos door de poort, want de speciale nachtwaker die voor veiligheid moet zorgen ligt gewoon te pitten. Overmorgen gaat Lian ons al verlaten. Een collega van haar is plotseling ziek geworden en is naar Nederland gerepatrieerd. Zij moet voor hem invallen en een andere tourgroep begeleiden. Erik wordt bij acclamatie benoemd tot reisbegeleider ad - interim. Paul heeft in de trein geld opgehaald om voor Lian een afscheidscadeau (nou ja, een couvert-met-inhoud in ieder geval) te kopen. Voor het slapen gaan ledigen we een fles Chinese sterke drank die erg naar parfum ruikt en ook zo smaakt. Er zit in ieder geval voldoende alcohol in, want ook bij Chinezen gaat het daar uiteindelijk om. De laatste tijd raakt bier hier populair. Heineken ruikt zijn kans op deze gigantische afzetmarkt. Hun joint‑venture bier, in Sjanghai gebrouwen, heet REEB (een anagram voor BEER) met een Chinese betekenis die neerkomt op geluk, gezondheid!

 

---

Dag 30 SUZHOU

 

Tumult in de keuken Na 20 minuten hebben we in de ontbijtzaal nog steeds niets te eten of te drinken. Op onze verzoeken volgt geen enkele reactie, waarop Jos in woede ontsteekt en de keuken inbeent om orde op zaken te stellen. Daar treft hij drie slapende koks en een lezende afwasser aan. (Slapende werknemers tref je op elk moment van de dag overal aan. Klik hier voor voorbeelden in de Fotogalerij MENSEN.) Ze kijken betrapt op. In het plat Remunjs trapt Jos stennis, met als gevolg dat we binnen enkele minuten eieren en opgewarmde koffie geserveerd krijgen. Wel krijgen we een fikse rekening onder onze neus geduwd: 75 Y (bijna fl 20); wraak nemen ze altijd, die Chinezen, al is het alleen maar om hun gezicht te redden.

De hele verdere dag brengen we met sight seeing door in Suzhou. Het is een oud stadje dat doorsneden wordt door kanalen. Even buiten de stad ligt het beroemde Keizerlijke Kanaal naar Peking (1.200 km lang, 2.000 jaar oud). Marco Polo was erg enthousiast over Suzhou, ook over de vrouwen die er rondliepen. En inderdaad, de vrouwen zijn sierlijk, lopen gracieus, hebben fijn gesneden gezichtjes en beschikken over een huid zo doorschijnend als porselein. 

Chinese tuinen: waar zijn de bloemen? We bezoeken een drietal van de wereldberoemde tuinen, eigenlijk zijn het meer een soort parkjes ("Waar zijn die bloemen hier", vraagt Math zich vertwijfeld af.)  met waterpartijen, rotsformaties en grotten en opvallend veel doorkijkjes. Het is broeierig warm vandaag, de voortdurende krachtig waaiende wind is te zwoel om verkwikking te brengen. Bij de mooie Pagode (helemaal uit hout gebouwd met 7 verdiepingen, stammend uit de veertiende eeuw) drinken we thee in een zaaltje waar een seniorenorkestje speelt. Andere bejaarden uit het publiek geven een solo-uitvoering ten beste: hetzij met gezang, hetzij met een of ander vreemdsoortig instrument. We genieten ervan. We pikken hier eens een tempel, daar een bruggetje en belanden in een voetgangersgebied, een unicum in China. Tegen zessen moeten we helaas hals-over-kop een riksja naar het hotel nemen: Jos is aan de dunne en heeft een beetje in zijn broek gepoept, het loopt hem letterlijk dun langs de benen.

 

De befaamde tuinen van Suzhou

Afscheidsfeest: copieus diner

Vanavond is er een feestelijk afscheidsetentje ter ere van Lian die morgen vertrekt. We zitten aan twee grote ronde tafels in een luxe restaurant. Paul houdt een afscheidsrede, waarna de beleefd toeluisterende Chinese gasten in luid geklap uitbarsten en enthousiast "gan bei!" (Proost) roepen. Chinezen zijn gek op toespraakjes, waarna ze hun sterke drankjes tot de bodem kunnen ledigen. Na 10 van zo'n toespraken kan de avond bij de Chinezen dan ook niet meer kapot. Dat ze daarna kruipend naar huis moeten is van later zorg. Het is gezellig en de 12 gerechten die we krijgen voorgeschoteld mogen er allen zijn. De prijs is redelijk; tientje de man. Lian krijgt van ons een waaier met onze namen en een enveloppe met 100 Y (fl25) per persoon. In de buurt van het restaurant drinken we pilsjes, James Bond is op tv. Via steegjes en kanaalbruggetjes bereiken we de grote straat waar we een riksja aanhouden. We moeten de boy wel zelf de weg wijzen. In onze vaste kroeg bij het hotel (die met de priviézitjes) is Hill Street Blues op de televisie. Het westen, respectievelijk Amerika is in het oosten van China beslist doorgedrongen.

Rustende wijsgeer	Toch vlinders in tuin	Smeedijzeren raam	Waterplanten in vijvers