Voor meer foto's van de Naxi - minderheid, klik op foto's hiernaast...

Naxi: een speciaal volk

De Naxi's zijn een stevig gebouwd volk; vooral de mannen zijn uit de kluiten gewassen, in tegenstelling tot hun veel kleinere Chinese overheersers. Het pittige eten hier is voor een grijpstuiver te krijg. In een backpackers "hang out" nabij het Maoplein in de nieuwe stad zien we een bekend gezicht. Het is een Zwitser die onze groep op de voet volgt; we hebben hem al gezien op de boot naar Wuzhou, in Yangshuo viel hij ons op, net zo als in Dali. Alleen in Kunming troffen we hem niet aan (hij was namelijk niet met het vliegtuig gegaan). We nodigen hem aan onze tafel uit. Jean-Claude, zo heet‑ie, blijkt dokter te zijn en spreekt redelijk Engels. Hij is net afgestudeerd. Aangezien zijn vader een welgestelde textielmagnaat is, kan hij het zich permitteren om een jaar iets van de wereld te zien voordat hij zich als arts ergens settelt. Hij wil via de Transsib(erische spoorlijn) terug naar Europa. Hij heeft er al maanden in India en Zuidoost - Azië opzitten. Buiten dondert en bliksemt het. Jos stoot zijn hoofd tegen de half neergelaten rolluiken als hij buiten wil gaan pissen (geen wc's hier... ). Het plaatselijke Dali - bier is smakelijk en goedkoop. Ver na twaalven bereiken we enigszins beneveld ons hotel.

Dag 16 LIJIANG

Steenhouwers en noedeldraaiers

We ontbijten in Mimi's Café waar we de vorige avond dronken zijn geworden. Veel Naxibrood met boter, kaas, ham, tomaat, beef en eieren. De lunch kunnen we waarschijnlijk wel overslaan. We verkennen de oude stad waar een aantal beekjes doorheen stromen. Alle huizen zijn gebouwd met plaatselijke steensoorten en zien er eeuwenoud, maar toch solide uit. Hier en daar worden de nauwe straatjes opnieuw geplaveid, sommige huisjes worden gerestaureerd. Veel vrouwen in klederdracht (kleur blauw overheerst) en met een rugmand. Aan de gevels hangen vogelkooien. Steenhouwers en noedeldraaiers zijn aan het werk. We gaan de centrale heuvel op, waar een zendmast de omgeving domineert. We rusten uit in het Jade Dragon Park, ietwat onderkomen, vlakbij een aardige dierenmarkt met biggetjes en zo. Uiteindelijk stoten we net buiten de stad op de groentevelden die je al van verre kunt ruiken; ze worden namelijk bemest met menselijke uitwerpselen die door oude vrouwtjes in open emmers worden verzameld.

Een moeizaam fietstochtje

We willen weer eens een stukje fietsen en huren daarom bij een ander hotel twee robuuste herenrijwielen. Eerst gaan we naar het Heilong Park, met een prachtige vijver en mooie uitzichten op de 5.700 meter hoge Drakenberg met op de voorgrond een sierlijke brug. De berg is gehuld in nevelen helaas. Er ligt ook nog een Naximuseum in het park, dat herbergt oude handschriften, uniek in de wereld. Onderweg naar het dorpje Bao Sha (met de bekende kruidendokter Ho) betrekt de lucht. Bovendien fietst het nogal moeizaam met al dat valse plat, dus we keren terug. In de avond keert de groep (op 4 vrouwen na) ook terug, maar van een verschrikkelijk afmattende tocht naar de Tijgersprongkloof. Ze zijn teleurgesteld, het was al die moeite niet echt waard; ze konden er maar twee uurtjes blijven. Op een soort terras van een open, rommelig restaurant drinken we bier en maken plezier met de eigenaar. Schuin tegenover ons op de derde etage van een groot gebouw is de plaatselijke disco gevestigd. Op een gegeven moment herkennen we zelfs "Venus" van de Nederlandse groep Shocking Blue met Mariska Veres.

Dag 17 LIJIANG

Een rust- en slenterdag. We verkennen onbekende hoekjes van het stadje, samen met een hondsbrutale Nieuw-Zeelander die overal zo maar naar binnen slentert. We lummelen wat rond bij de Butterfly Spring en gaan enkele tempels binnen. We komen Jean Claude weer tegen. Via het stadion en een begraafplaats komen we in de buurt van het hotel. Opvallend in het straatbeeld van Lijiang zijn de geëmancipeerde jonge vrouwen die martiaal op grote motoren met zijspan rijden; ze fungeren als taxi! Het weer wordt slecht en we blijven een hele tijd binnen. We dineren bij Peter's Café, waar we net op tijd zijn, want even later wordt de ruimte overspoeld door een grote groep Belgische trekkers.

Beelden uit het stadje

Hoog bejaarde muzikanten

's Avonds doen we aan cultuur. Met de groep bezoeken we een speciale muziekavond waar een seniorenorkest oeroude Naxi - melodieën ten gehore brengt. De leeftijd van de orkestleden varieert van 62 tot 84 jaar, wel hebben ze aanvulling van twee jonge dames. Hun muziekinstrumenten zijn uniek en klinken ons aanvankelijk als kattengejank in de oren. Een goed geconserveerde zestiger is de "leader of the band". Hij spreekt goed Engels, wat hij geleerd heeft van dominee Kok van de Pinkstergemeente en juf Schouten van de missieschool. De man is niet van humor gespeend. Hij fulmineert behoorlijk tegen Japanners, Han Chinezen en karaokebars en weet zo de lachers op zijn hand te krijgen.

Een muziekhistoricus, ene George McDough uit Boston, doet ook een duit in het zakje en hemelt deze authentieke vorm van musiceren op. De Belgische groep zit ook in de zaal. Het ziet er blauw van de rook, iedereen paft er lustig op los, vooral die stokoude muzikanten. Math, een verwoed anti-roker, waagt het deze keer niet daar tegenin te gaan. Uiteraard wordt er geld opgehaald en zijn er cassettes te koop. Het zou me niet verbazen als ze hier ook cd's hadden aangeboden. Na de voorstelling ontdekken we een nieuwe kroeg, Didi's Bar, waar we enkele biertjes drinken en en passant malariatabletten slikken. Later wordt Jos daar behoorlijk ziek van.

Dag 18 LIJIANG - PANZIHUAN (JIN JIANG)

Met bus tussen rijstterrassen

In alle vroegte nemen we de openbare bus, die tamelijk leeg is tot ons genoegen. Na een uur stoppen en oppikken van reizigers is de beenruimte echter behoorlijk geminimaliseerd. Het schitterende landschap waar we doorheen rijden vergoedt veel: diepe valleien met wild stromende riviertjes, groene akkers, rook van ochtendlijke houtvuurtjes, schattige stadjes, veelkleurige rotshellingen, bamboebosjes tussen de rijstterrassen. Onderweg stoppen we enige keren, soms noodgedwongen, bijvoorbeeld na een lichte aanrijding met een grindauto. Of toen een minderhedenfamilie het juiste tarief niet kon of wilde betalen en eruit werd gemieterd. En toen de rugzak van Adrie (of was het Erik?) van het dak afdonderde, hetgeen de attente Peter gelukkig in de smiezen had. In de buurt van Panzihuan komt er industrie; niet voor niets ligt hier een stuwdam, met smerige hoogovens erlangs. Er wordt driftig gebouwd, waarbij men niet zo nauw kijkt. Hier is sprake van industriële vervuiling ten top. Pas tegen zes uur 's avonds worden we bij het station afgezet.

Prachtige vergezichten vanuit de bus

Nachtelijke treinreis

We eten daar enorm lekker en enorm goedkoop (9 gerechten voor drie piek) in een hotel-restaurant tegenover het station. We zitten aan 2 ronde tafels met een draaischijf in het midden. Erik regelt met zijn boekje "Hoe zeg ik het in het Chinees", hoofdstuk "Eten en Drinken", in de keuken wat wij op tafel krijgen. Jos koopt op de markt kwarteleieren in het zuur. We vertrekken rond acht uur in een eersteklas "soft sleeper." In onze coupé zitten twee zwijgzame partijbonzen naar ons te staren. Heet water en zelfs een plantje staan ter begroeting klaar. 's Nachts moet de familie Kabel (waarvan vader Nico net de griep heeft) er in Emeishan uit; in plaats Chengdu beklimmen zij een hoge heilige berg: 2500 meter klimmen over een pad met meer dan 6.000 treden! De lichten van onze coupé werken niet. Binnen tien minuten is een elektricien ter plekke die het euvel handig verhelpt! Er is trouwens veel personeel op deze luxe trein: we hebben niet alleen gehaakte spreien, maar ook geborduurde slopen. Clim installeert zich boven in de bunker en heeft gedurende de rest van de reis het rijk voor zich alleen.

LIJIANG

Yunnan is een van de populairste en bijzonderste provincies van China. Dit komt niet alleen door het vaak prachtige landschap, variërend van besneeuwde bergtoppen tot tropisch regenwoud. Maar ook door kleurrijke en fascinerende minderheden die ondanks de dominantie van de Han-Chinezen hun eigen cultuur hebben weten te bewaren.
In een prachtige vallei in het noordwesten van Yunnan ligt Lijiang. Dit stadje is het centrum van de Naxi - minderheid. Wandelend door de smalle straatjes en langs de kanaaltjes en houten huizen van het oude centrum zijn de Naxi direct te herkennen aan hun kleren. Hun samenleving is matriarchaal, dat wil zeggen dat de vrouwen de lakens uitdelen.
In het imposante berglandschap rond Lijiang liggen kleine dorpjes en kloosters die een bezoek zeker waard zijn. Ook de beroemde en indrukwekkende Tiger Leaping Gorge ligt niet ver weg: deze kloof is zo smal dat een tijger van de ene naar de andere kant zou kunnen springen.