Honderden tunnels, bruggen en viaducten

We rijden op het traject Kunming - Chengdu, welk 800 km lang is en in de jaren 6070 door politieke gevangenen (o.a. uit de Culturele Revolutie) is aangelegd in luttele jaren tijds. Het telt meer dan 700 tunnels, bruggen en viaducten, men zegt dat die 60% van de lijn beslaan, maar dat lijkt ons enigszins overdreven. Hoewel, als het 's morgens licht is merk je pas goed hoe vaak het plotsklaps weer donker wordt door de zoveelste tunnel: licht aan, licht uit, licht aan, licht uit, etc. Clim gaat met de gekookte kwarteleitjes langs de coupés, ze aanprijzend als een culinair avontuur. We zitten in de eeuwig groene rijstschuur van China, Szechuan, een provincie die bekend staat om haar 'fiery hot food'. We voeren een gesprek met een Chinese ingenieur. Als de ventilator kuren vertoont komt een van de partijbonzen in actie, waarna alles in een mum van tijd weer in orde is gemaakt. Pas om drie uur 's middags glijdt de toch wel trage trein door de hoge poort van Chengdu's hoofdstation. 

Onderdak in Grand Hotel

Sjouwend met onze bagage lopen we in ganzenpas naar het nabij gelegen Grand Hotel. Het is een hoog, modern hotel, op de Amerikaanse leest geschoeid en dus van alle gemakken voorzien. Zo hebben we een keycard voor zowel de deur als voor elektriciteit. Jos schrijft een brief naar broer Corné, de verleiding van het mooie uitnodigende briefpapier kon hij niet weerstaan. Als we gaan wandelen worden we direct met de enormiteit en drukte van deze metropool van vijf miljoen inwoners geconfronteerd.

Jos koopt op de markt een tjilpende krekel in een rotan mandje, even later proeft hij een stuk darm dat als plaatselijke lekkernij geldt. We eten in een volksrestaurant: pittige noedels met bruine zuurkool, stukken gekookt spek erbij met een bakje knoflook... We worden aangesproken door een aardige jonge vrouw, zij spreekt Engels en beweert manager van een bureau te zijn. We wisselen adressen uit. Jos geeft de krekel cadeau aan een barjuffrouw die daarmee duidelijk verlegen is. Welke symbolische betekenis hebben krekels eigenlijk in dit land? Een liefdesverklaring soms? 

Oud-strijder van Tsjang Kai Tsjek

We slenteren terug door een levendige volkswijk, waar we een half geroosterd konijn in stukken laten hakken, die we met smaak opeten. Foto's in een smederijtje en andere werkplaatsjes. Als het begint te hozen schuilen we in een eethuisje. Daar spreekt een oude man ons aan in vooroorlogs Engels. Hij is gepensioneerd ingenieur en heeft Engels geleerd in de oorlog, toen de Amerikanen in Yunnan een bruggenhoofd hadden om Tjang Kai Tjek in zijn strijd tegen de Japanners te steunen. Voorraden en wapens werden vanuit India over de bergen aangevlogen. Met een pedicab (riksja) brengt een oudere koelie ons naar het hotel terug. Tot onze grote verbazing verstrekt hij ons een bonnetje als betalingsbewijs! Hij had het erg zwaar, want hij moest tegen het verkeer in. 's Avonds eten we in de hoofdstraat de befaamde 'hot pot'; slachtafval zoals pens, lever en dergelijke worden gekookt in een pot gloeiend hete peperolie met kippenbouillon. Het smaakt ons niet, bovendien is het nog duur ook. Waarschijnlijk zijn we in de nek geslagen. Een Engels sprekende jongen adviseert ons vis toe te nemen, gelukkig was daar niets mis mee. Verderop drinken we op de valreep nog wat biertjes op straat. Terug op de kamer voelen we ons beiden niet lekker; om beurten houden we het toilet bezet. Om twee uur 's nachts begint Jos te kotsen. De eerstkomende 20 uur zal hij daar niet meer mee ophouden.