Wisselperikelen

Om 2 uur proberen we bij de grotere hotels in de buurt te wisselen, de banken zijn dicht. Het lukt ons niet, omdat we bij die hotels "non‑resident" zijn. We winden ons dermate op dat we steeds hogere functionarissen eisen te spreken om te klagen. We komen tot de assistent‑manager, maar bij hem krijgen we ook nul op rekwest. Lian heeft weer 2.000 yuan nodig van ons om de trein naar Sjanghai te betalen, vandaar dat we zo aandringen. Uiteindelijk geven we Lian cash dollars die ze probleemloos zwart wisselt bij de Chinese opera waar de groep 's avonds heengaat. Het is warm, zo om en nabij de 35 graden. Toch wandelen via volkswijken naar de volgende grote bouwkundige en historische attractie die de stad rijk is.

 

De Tempel van de Hemel De Temple of Heaven is een enorm uitgestrekt complex in een park met 35.000 cipressen. De tempel en bijgebouwen zijn mooi; ze stammen uit de zestiende eeuw. We zien er de echowand en de singing stones. Vooral de plafonds van de pagodes zijn uit de kunst. Opeens steekt er een zandstorm op, maar die bereikt ons niet en gaat even snel liggen als hij gekomen is. Aan het gedrag van de mensen kon je zien dat die stormen niet bepaald aangenaam zijn; iedereen begon zich te haasten om thuis te komen. We lopen terug, want zo zie je meer van een stad.  We ontmoeten Math en Wil die evenals ons problemen met wisselen hebben en op zoek zijn naar een bank. We eten lekker op de oprit van een restaurant met een Tiroolse sfeer. De avond brengen we door op een terrasje in onze wijk. Onze steeg blijkt een sluipweggetje voor taxi's te zijn. Er wordt tot diep in de nacht geladen en gelost bij de omliggende bedrijfjes, de vrachtauto's hebben nauwelijks enige manoeuvreerruimte. Gebiologeerd slaan we al die activiteiten gade, met een koel biertje onder handbereik.

Tempel binnenplaats	Tempel Hemelse Vrede	Tempel Hemelse Vrede	Beroemde foto

---

  Dag 25 BEIJING (VERBODEN STAD)  

Plein van de Hemelse Vrede

Het is zondag en nu zijn ineens de banken wèl open; we snappen er geen biet van. Jammer dat ze er geen traveler cheques accepteren. Bij de bestelling van het ontbijt moeten we heel wat mimische acteertalent aan den dag leggen. Voortgestuwd door de massa's (hoewel, op straat is het met die onafzienbare zee van fietsers zo te zien nog drukker) belanden we bij de Drie grote Poorten op/aan het Plein van de Hemelse Vrede. In Hotel Peking kunnen we eindelijk wisselen, echter met een maximum van $ 100 per persoon, omdat we .... non-residents zijn. We maken er foto's van de luxe lobby met fonteintjes en leeuwen.

De Verboden Stad

Het grote paleis in de Verboden Stad is, samen met al die andere tientallen paleizen en paviljoens, best het aankijken waard, maar er zijn er zo veel. Ook veel toeristen zijn er, niet alleen Chinezen (we praten er met een jonge militair uit Wuhan die er met zijn familie is), maar ook hele horden buitenlandse blanken. We willen geen rondleiding. Je mag er nergens roken, hetgeen we dan ook maar laten. De drukte benauwt ons een beetje, dus we blijven er niet te lang rondhangen. Bij de ingang herkent een jonge intellectueel ons als Nederlanders vanwege ons gedrag. "Nederlanders mijden groepen en zijn kritisch en zuinig", zo beweert hij. Hij zit er niet veel naast. We drinken enorm veel, het is echt heet vandaag, het loopt tegen de veertig graden. We laten de roze muren van dit toeristenspektakel achter ons en steken de weg bij de achterin- / uitgang over, waar het Jiling en het Beihai Park liggen. Het eerste heeft een weids maar heiig uitzicht over de stad; het tweede kenmerkt zich door een groot meer en de zgn. Ronde Stad en de Witte Pagode (opnieuw entree betalen). Er is een lotusvijver en in een kunstmatige grot bevinden zich schilderingen. Het probleem is dat je ook hier nergens mag roken, maar nu lappen we dat verbod aan onze laars en paffen stiekem sigaretjes in hoekjes en achter bomen. Buiten het park rusten we uit in een achterafbuurt. Daar krijgt Jos last van hartritmestoornissen, een tijdje lang heeft hij het echt te kwaad. Waarschijnlijk eist de hitte zijn tol. Na veel vijven en zessen kunnen we een goedkope taxi charteren (al die andere overvragen tot viermaal de normale prijs van tien yuan).  

Gerechten aanwijzen

In het hotel teruggekeerd wil Clim zijn wasgoed afgeven, maar dat geeft problemen. Hoe moet heel wat afleuren voordat zo iets eenvoudigs is geregeld. In de kelder van het hotel schijnt een karaokebar te zitten. Heerlijk eten in een buurtcafé aan een drukke doorgaande straat, oversteken is hier gevaarlijk en kost je minuten. Moeder de vrouw zwaait hier de scepter. Bij de bestelling worden we geholpen door een hulpvaardige jongeman. We komen hier nog twee keer en wijzen dan in de koelkast de verse groente en stukken vlees aan die we willen hebben. We eten er vorstelijk en hebben plezier met het volk, dus dat kan toch hier in China. Toeristen zijn hier niet. Op ons terrasje in de hutong hebben zich vanavond meer mensen genesteld. We leren er twee leraren uit Goirle kennen, ze hebben de Transsib en Mongolië "gedaan". Paul en Sjoelie drinken met ons mee. Peter, Sjoelie's man uit America (L), is erg ziek geworden, hij heeft veel last van maagkrampen, buikloop en heeft koorts. Ook moet hij, net als Jos in Chengdu, steeds overgeven. De rest van de groep zit in de buurt ijs te eten, Magnum's nota bene. Vooral Yvonne, de vrouw van Henry, is hier razend enthousiast over.

---

Zijn er eigenlijk 2 muren?  Klik hier voor meer info!

Dag 26 BEIJING - GROTE MUUR - BEIJING

Wereldwonder bij Mutianya Vóór negen uur zijn we aan de voet van de Grote Muur bij Mutianya. De meeste toeristen bezoeken de Muur bij Badaling, maar hier is ze net zo mooi opgeknapt en bovendien ...er is een kabelbaan naar boven (de Muur ligt over bergruggen gebouwd). Gelukkig maar voor de krachteloze Peter, die toch meegegaan is ondanks zijn benarde toestand. Ook de beide Goirlenaren zijn van de partij. Het is erg drukkend weer, we zweten als otters ook al doordat het zo inspannend is om al die trappen van de muur te beklimmen. We zien er een groep moddervette kinderen die het beklimmen van de muur als een soort strafexercitie moeten doen. We hebben medelijden met hun. Pa Kabel wil perse met de Kabel - baan ("Die is niet voor niets zo genoemd!”), maar eist wel korting om dat hij 'teacher' is. We vinden dat belachelijk kleinzielig (die vent is welgesteld), hoewel ... de Chinezen vragen erom met hun belachelijk hoge prijzen voor niet - ingezetenen: fl 15. Dat is zo iets als honderd gulden vragen aan Chinezen om het Rijksmuseum in te komen. De meeste van onze medereizigers zijn sportief en wandelen naar boven. Alleen de zieke Peter met zijn solidaire Sjoelie en ondergetekenden doen het "the easy way up".

Voor meer foto's van de Chinese Muur, klik hiernaast....

Lucht vol smog en viezigheid

Het is rustig, bijna sereen op de muur. Hier en daar staat een soezerige Mongoolse wachter in folkloristische kledij. Als een draak slingert het grootste menselijke bouwwerk ter wereld zich met zijn forten, borstweringen en aftakkingen over de hoge heuvels. De zon staat als een gloeiende kool aan de door smog bezwangerde hemel. Er wordt hier nog veel op kolen gestookt, om maar niet te spreken van al die walmende uitlaatgassen van de krakkemikkige stadsbussen. Er heerst een hoge luchtvochtigheid; zodanig dat Jos zich genoopt voelt zijn shirt uit te trekken. Als we genietend van de mooie omgeving uitrusten, teistert een oorverdovend tjiilpconcert van cicaden onze oren. Te voet dalen we af naar de ingang. We komen nog diverse achtergebleven Bessie en Billie Turfs tegen, ze zien er meer dood dan levend uit. Beneden eten we wat noedels en horen we Adrie en Erik uit over hun vroegere werk als installateur van chemische apparatuur in Kazachstan.

Uitgestrekt terrein van het zomerpaleis

Twee uur later bereiken we het Zomerpaleis met zijn uitgestrekte parkterreinen. Bij de entree wil Nico weer korting. Paleis en tempel torenen hoog boven de rest uit. Fraaie paviljoens, 17 - bogige brug met 500 gebeeldhouwde dieren, mooie corridor met honderden schilderingen van landschappen, mythen, fabels en legenden. De Marmeren Boot is er een van de pronkstukken. Verder ligt er een groot meer, vijvers vol waterplanten en met kiosken, veel beeldhouw- en houtsnijwerk. We moeten weer stiekem roken achter bosschages en in verscholen hoekjes.  

Voor meer foto's van het Zomerpaleis, klik hiernaast....

Straat overstroomd

Om zes uur zitten we weer in onze hutong. De rest van de groep gaat Pekingeend eten, wij voelen daar niets voor (Fuck the Duck!) en eten gezellig in ons eigen restaurantje. Er wordt net op dat moment een biertapinstallatie geplaatst; denken ze soms dat Clim zich hier permanent gevestigd heeft? Op de kamer kijken we naar NBA Action, de basketball - special uit de USA, en eten we grote, heerlijk sappig perziken die we op straat hebben gekocht. Als we om tien uur op ons terras zitten begint het te gieten. In een mum van tijd staat de straat blank.

---

Dag 27 BEIJING

Enorm groot plein Geen ontbijt, vóór tienen weg met een taxi naar het Lama-tempelcomplex. Een van de mooiere tempels met een enorm Boeddhabeeld. Deze 'serai" wordt ook wel Yong He Gong genoemd. We treffen er net een tourgroep Nederlanders aan. Bak noedels als brunch. De metro - ingangen zijn herkenbaar door de grote aantallen fietsen die er rond omheen geparkeerd staan. We duiken erin. De drukte valt mee. Alleen bij het uitstappen moeten we enig geweld gebruiken om ons naar buiten te wringen; het is de zevende halte, die van het Tsi An - plein, bekend van de bloedige onderdrukking van de studentenprotesten in 1989. We lenen een fiets van een Chinees en maken een foto van elkaar met Mao's portret op de achtergrond.

Verder bezoeken we er de Hal van het Volk, een groots maar saai gebouw. De grote zaal biedt plaats aan 10.000 afgevaardigden; de banketzaal aan 5.000 gasten. Hier worden de officiële ontvangsten van politici uit het buitenland gehouden. Ook kunnen we binnen in Mao's Mausoleum dat aan het Plein van de Hemelse Vrede ligt. We kunnen niet zijn mummie bezichtigen, maar wel poseren voor een staatsieportret. We nemen een taxi terug naar het hotel. Clim gaat direct slapen, hij voelt zich niet lekker, zijn hoest zit vast ("Die verrekte airco ook!", beweert hij, maar ik denk dat het door al die luchtvervuiling komt)). De avond brengt niets nieuws: onweer, biertjes en WK - goals op de t.v.  

---

Jos aan het Qing Tao - bier	Deze dame fabriceert neonreclameletters

Dag 28 BEIJING

Verkenning van de hutongs

We moeten vóór elf uur van onze kamer af en uitchecken. De bagage laten we opslaan in Lian's kamer, waar we ons ook tussendoor wassen en naar de wc gaan. Ons doel is vandaag het Grand View Park, dat volgens Jos vlakbij ligt. Het kost ons een vermoeiende wandeling van twee uur over snelwegen en door hutongs om het te bereiken. Wel zien we veel onderweg. Nieuwsgierig lopen we een werkplaatsje binnen waar een vrouw met tl - buisjes neonreclames in elkaar flanst. We zien toe hoe een fietskar bijna totaal overreden wordt, het scheelde maar een haartje. Hier en daar lopen we ergens binnen; scholen, kantoren, winkels. Het park uiteindelijk is«een uit velen. In feite rusten we er gewoon uit. We eten sjaslik en ijsjes. We zijn de enige toeristen, op een Engels jong stel na. Taxi terug. Biertjes voor hotel.

 

Duizenden gelukszoekers

Om half acht komt een busje voorgereden; dit zet ons klokslag acht uur (volgens de klokkentoren) af bij het hoofdstation. Het is duister inmiddels; op het grote voorplein heersen Indiase taferelen. Duizenden migranten uit verre, armoedige provincies zijn op de bonnefooi naar de magische hoofdstad getrokken voor werk. De meeste zoeken vergeefs en keren even berooid weer terug. Hurkend, snurkend, liggend, rokend, spelend en kaartend tussen voddige balen en dozen met bagage doden zij de  tijd totdat hun trein naar verre oorden vertrekt.

 

Hutongs (traditionele ommuurde volkswijkjes)

---

GA NAAR DE

VAN  BEIJING