ALASKA  KUST

VALDEZ  -  ANCHORAGE  -  SEWARD

Enkele ponden gehakt

De camping ligt in het stadje, wat een groot voordeel is, want nu kun je op eigen houtje op onderzoek uit. En de supermarkt annex 'liquor store'  ligt er om de hoek, mens wat wil je nog meer! Voor het eten ontspint zich een hevige discussie tussen Greg en de kookploeg. Greg eist dat een klomp gehakt van 5 dagen oud wordt gebruikt, maar de kokers voelen daar weinig voor. Ze vinden dat te riskant voor de gezondheid. Marijke moet er bij komen om een en ander in der minne te schikken. Het gehakt wordt uiteindelijk weggegooid, maar Greg blijft hierover mokken. Niet iedereen vindt dit even sportief. 's Avonds passeren de mogelijk uit te voeren activiteiten voor de volgende dag weer de revue. De groep wikt en weegt: wat zullen we morgen gaan doen?

Uitstekende camping

Aan de kust in  Alaska is het zoals bekend  's zomers veel minder mooi weer dan in het binnenland. Ook wij worden hiervoor niet gespaard. De dagen dat we aan de kust verblijven komen we aan regen en mist niets te kort. In de havenplaats Seward is het van hetzelfde laken een pak. Alleen in Anchorage zijn we gezegend met stralend weer, maar daar blijven we slechts een avond en een ochtend. Desondanks gaan de meeste van onze groep er toch op uit, zij het wat later en minder lang. Die ochtend moeten we ontbijten onder het grote zeildoek dat aan een van de vans is gespannen. Gelukkig is er aan deze camping zelf niets mis, het is een plek naar ons hart: heerlijke douches, vlak bij de 'stad' gesitueerd, gelegenheid om kleren te wassen,  winkels en bezienswaardigheden in de buurt, vlakke bodem om je tent op te slaan. Kortom, een van de betere kampeerplaatsen van onze reis.

'Voor elck wat wils'

Kamp opbreken in de regen

Bij het krieken van de dag verlaten we onze warme slaapzakken. De hemel ziet er grauw uit, dat belooft niet veel goeds. Als we het kamp aan het opbreken zijn, begint het hard te regenen. Ineens gaat alles sneller, met man en macht wordt de zaak ingeruimd en ver voor de geplande vertrektijd zitten we gereed in de busjes. Wel is er enige irritatie onderling in de groep bespeurbaar. Of dat te verklaren is door slechte nachtrust of door het teleurstellende weer, wie zal het zeggen? Vanavond zullen we meer weten, want Marijke heeft als expeditieleidster aangekondigd dat er morgenavond in Seward een gemeenschappelijke evaluatieronde zal plaatsvinden.We zijn allen benieuwd hoe die zal aflopen, want het borrelt en gist in de groep, dat moge duidelijk zijn.

Over de Thompson Pass

In slecht weer rijden we weer naar het noorden. We passeren opnieuw de Bridal Veil Falls, steken de Thompson Pass over en laten zo het kustgebergte achter ons. Geleidelijk aan wordt het weer beter. Het landschap bestaat uit een aaneenschakeling van taiga en stukjes toendra met vennen en meren. De donkere silhouetten van de bergen blijven voortdurend in zicht. We lunchen bij Glacial View, een uitzichtpunt waarbij ook een school ligt (nu gesloten). We hebben nog rijst over van de vorige dag, met enkele toegevoegde ingrediënten is die nog heel smakelijk.

Bezoek aan Musk Ox Farm

In de buurt van het plaatsje Palmer bezoeken we de Musk Ox Farm. Na een forse toegangsprijs betaald te hebben, worden we er geroutineerd rondgeleid door een jongedame die haar verhaal lardeert met ingebakken anekdotes. Het is niet erg veel waar wat we voor ons geld krijgen. De enorme muskusossen (bijna uitgestorven in Alaska, de Russen krijgen hiervan de schuld, jawel, jawel) worden hier gefokt wegens de fijne wol die ze produceren. Afijn, rond een uur of vijf komen we aan in Anchorage, de economische hoofdstad van Alaska. Juneau, een stadje meer naar het zuiden in de zogenaamde 'panhandle', is de echte hoofdstad van de staat.

'All you can eat' in Anchorage

Het kampeerterrein ligt hier wel erg ver uit het centrum, het sanitair is van bedenkelijke kwaliteit, maar gelukkig is de ondergrond er goed. Onze gidsen komen op het lumineuze idee om met de groep uit eten te gaan. Het voorstel valt allerwege in goede aarde. Hup, de busjes in en op weg naar de stad waar we in een soort buitenwijk een restaurant met een 'fork buffet' (eet zoveel als je kunt tegen een eenheidsprijs) binnenvallen. We zetten ons beste beentje voor om eventueel opgelopen voedseltekorten aan te vullen, maar tegen de vele moddervette Amerikanen die er zitten te buffelen kunnen we echt niet op. (Je mag deze lui tegenwoordig in de USA niet meer gewoon 'fat people'  noemen; nee, het zijn 'people with a food problem' geworden.)

Bezoek aan Anchorage

Die nacht regent het weer eens. In de groep heerst nog steeds onvrede, hoewel de onderhuidse spanningen (nog) niet direct aan de oppervlakte treden. Het wordt tijd dat we de zaken eens op een rijtje gaan zetten, beter nog: orde op zaken stellen. Na een karig ontbijt gaan we Anchorage bezoeken. Hoewel de stad zo'n 300.000 inwoners telt heeft ze geen enkele grote stadsallures. In het centrum staat wat hoogbouw, dat is alles. We doen allereerst het Earthquake Park aan, dat aan de Cook Inlet gelegen is. Het is niet bijster interessant, er staan wat monumenten met educatieve teksten over aardbevingen en geologie. Het park zelf wordt vooral gebruikt om te trimmen en te joggen.

Floatplanes op Lake Hood

Daarna gaan we door naar de Lake Hood floatplane (en niet: waterplane) vliegbasis. Dit is het grootste vliegveld voor watervliegtuigen ter wereld. We steken er de startbaan over, wat niet van Greg mag. "Maar waarom stopt hij hier dan?", vragen sommigen zich af. Vervolgens rijden we het eigenlijke centrum binnen. Na bezichtiging van het Cook Monument aan de Resurrection Bay worden we nabij het visitors information center losgelaten om op eigen houtje de stad te verkennen. Winkelen en museabezoek zijn de meest gebezigde activiteiten. Met name het Museum of History and Art is zeer zeker de moeite waard. Bij de ingang staan weer die obligate moderne kunstwerken waaraan onze huidige broeders in de kunst hun brood moeten verdienen. Aan architectuur is er in de stad niet veel te bewonderen, maar gelukkig is er wel een warm, lenteachtig zonnetje dat weldadig over ons schijnt.

Kenai Peninsula

We zijn allemaal tijdig op het verzamelpunt aanwezig, maar wat wil het geval? Onze guys met hun busjes zijn te laat! (Misschien hebben ze het kapotte rek bij een constructiewerkplaats laten repareren; dat zou nog eens een legitieme reden kunnen zijn. Nadere toelichting hebben wij althans niet vernomen.) Na getankt te hebben koersen we richting Seward, een stadje dat aan de andere kant van het schiereiland Kenai met zijn prachtige natuur ligt. Een groot gedeelte van de weg ligt langs een spoorlijn.We rijden langs de No Return Arm, een inham die lijkt op een meer, met aan de overkant de rafelige, besneeuwde pieken van de bergen. Hoewel we goed opletten kunnen we geen enkel groot levend wezen aan de kant van de weg zien, niks beren, adelaars, schapen, kariboes of elanden. De bergen zijn hier hoog, steil en indrukwekkend, dat wel. Vlak voor Seward stoppen we bij de pioniershuisjes (nu ook vakantiehuisjes) van ene Nellie. Wat doen we hier eigenlijk? Nellie vertelt iets over oude presidenten die hier gelogeerd zouden hebben en "That's it!" Even later staan we op onze camping, toch nog op een behoorlijke afstand van het stadje gelegen. We plaatsen onze tenten op een stuk terrein dat schuin naar een zalmbeekje afloopt.

Evaluatie van de reis halfweg

• De vergadering vindt plaats onder de geïmproviseerde luifel. Uiteraard is iedereen aanwezig. Niemand komt op het idee om notulen bij te houden, vandaar dat de hierna volgende weergave wellicht iets te beknopt of te onvolledig overkomt.

Na een korte inleiding van Marijke krijgt Greg het woord om zijn visie op deze reis uiteen te zetten. Hij voelt duidelijk aan dat hij het moeilijk gaat krijgen. Gepassioneerd heeft hij het als 'foodguy' over zijn taken en zijn plichtsbesef. "This is what I do for living; it's my job!" , voegt hij de vergadering toe. Al gauw blijkt dat hij geduchte tegenstanders heeft gevonden in Anke en Ellen die hun mening over de in hun ogen slechte gang van zaken niet onder stoelen of banken steken. Ze bevestigen wat bij meer mensen van de groep leeft: ze willen niet als kinderen behandeld worden, ze vinden de manier van leidinggeven van Greg arrogant en snauwerig, ze eisen meer overleg vooraf over programmapunten; tenslotte vinden ze de informatievoorziening beneden peil. Vooral Greg's opmerking 'This is America, we do it our way!'  is menigeen in het verkeerde keelgat geschoten. Ook de gehaktaffaire komt weer aan de orde. Greg belooft beterschap; in individuele gesprekken met de klagers zal hij proberen een en ander recht te breien.

"Dit is geen Djoser-reis!"

Nadat Marijke een rondvraag heeft gehouden waarin iedereen zijn zegje doet (de een wat uitgesprokener dan de ander), vestigen Fons en Erna de aandacht op het in hun ogen al te intensieve programma. (Inmiddels wordt de discussie in het Nederlands gevoerd, niet iedereen kan zich even gemakkelijk in het Engels uiten.) Ze vinden de reis meer een werkvakantie waarin nauwelijks tijd is voor eigen bezigheden. Ook het functioneren van het corveestelsel kan in hun ogen geen genade vinden. Hun mening vindt bij velen in de groep weerklank. "Dit is geen Djoser-reis," onderstreept Fons zijn woorden, waarmee hij tevens het volgende agendapunt heeft  geïntroduceerd. Is dit een reis onder auspiciën van Djoser of  van Midnight Sun? "Who is in charge here: Marijke or Trevor & Greg?" Er is een grote mate van onduidelijkheid over de status van de reis en de eindverantwoordelijke(n). Dat is een vraag waarover nogal wat vaagheden worden gedebiteerd, maar waar men niet echt uitkomt. Marijke zal het er met de beide jongens over hebben.

Verhitte gemoederen

Inmiddels zijn de gemoederen danig verhit geworden en lijkt het er op dat de groep zich in twee kampen heeft verdeeld: enerzijds ouderen die ontevreden zijn over het reilen en zeilen en meer overleg eisen, anderzijds jongeren die het daar niet mee eens zijn en vinden dat men zaken die niet kloppen maar voor lief dient te nemen. De discussie verzandt uiteindelijk in een welles-nietes spelletje over futiliteiten en niet ter zake doende aangelegenheden. Aangetekend dient te worden dat er ook een zwijgende minderheid (?) bestaat die het allemaal over zich heen laat komen. Niet dat zij alles puik in orde vindt, integendeel; ze wil de zaken echter niet op de spits drijven, omdat ze zich niet happy voelt met al die irritaties. Bij dit alles houdt Trevor zich opvallend afzijdig, tenminste in het eerste deel van de evaluatie die over het functioneren van de gidsen/chauffeurs handelt. Er zijn nog problemen genoeg om te bespreken (de conflictstof ligt zogezegd voor het oprapen), maar Marijke besluit wijselijk een einde aan de bijeenkomst te maken. Ter afsluiting worden er wat vage afspraken gemaakt; of die nagekomen worden staat nog te bezien.

Walvissen, orka's en papegaaiduikers

De ochtend na die gedenkwaardige meeting zit bijna de gehele groep (op Fons en Erna na, die hebben voor een natuurwandeling gekozen; lees het verslag van Erna/Fons) vol verwachting op de boot voor een cruise door de noordelijke wateren, uitziend naar spectaculaire ontmoetingen met sea life zoals otters, zeeleeuwen, bultrugwalvissen, orka's, bold eagles, papegaaiduikers en wat dies meer zij. Ook verheugt men zich op de grootste aanblik van een getijdengletsjer (de Holgate Glacier om precies te zijn) die rechtstreeks in zee uitmondt, respectievelijk afglijdt. De verwachtingen worden niet beschaamd, men komt ruimschoots aan zijn trekken. Zie hiervoor het verslag van Lau en Corry. Het wordt een excursie die de exorbitante prijs van bijna tweehonderd vijftig gulden volgens velen waard is. Bij die prijs is gratis koffie en thee inbegrepen, alsmede een geheel verzorgd ontbijt van zalm met brood en salade. Je moet dan wel al voor elf uur op een eilandje aanschuiven, trek of geen trek. Dat laatste is bij de meeste reizigers het geval, ze hebben net het ontbijt de keel af. Commercieel gezien een uiterst goed uitgekiend tijdstip. Na afloop van die naar tevredenheid stemmende cruise blijven enkele groepsleden in het stadje dineren. Ze hebben voor de afwisseling zin in een goede steak.